woensdag 19 september 2018

Overpeinzing

1

Naast het raam zit je
in je kamer.
Het lawaai van de krekels
Wekt de niet gebeurde
herinneringen op.
Iedere vezel van het
gordijn valt in slaap
hunkerend naar de komst
van een onbekende
en jij zit naast het raam
in je kamer
wachtend!

Ik ken een man die zijn ziel
in een melkfles stopt en
aan de kindertijd van
de oceaan overlaat
hij hoopt dat de vissen hem
op een dag als kind aanvaarden
het verlangen om opgevist te
worden zuigt zijn adem op.
Zijn vader was een visser!

ik ken een vrouw die zich
met haar dagboek wast
die tijdens het werk haar
stem in een kluis opbergt
en zo nu en dan stotterend
de zwijgende slaapliedjes neuriet.
Het verlangen om gevangen te
te worden zuigt haar adem op.
Haar vader was een cipier!

En jij!
Jij zit gewoon naast het raam
in je kamer.
Wachtend!

©Nafiss Nia

maandag 3 september 2018

Ik wou





Zij komt, 
het verleden ook.

Ik wou 
dat ik haar vast kon houden
zonder gisteren.


Uit: Esfahan, mijn hoopstee