woensdag 22 mei 2019

Het zwijgen van de dichter en zijn oorlogsjaren


Op donderdag 23 mei 2019 lees ik een paar gedichten van Lucebert voor in Leiden tijdens het symposium "Lucebert opnieuw lezen, maar hoe?".



Op 23 mei vindt aan de Universiteit Leiden het symposium "Lucebert opnieuw lezen, maar hoe? Het
zwijgen van de dichter en zijn oorlogsverleden." plaats, in de nasleep van de publicatie van het boek
Door de schaduwen bestormd, dat in april uit kwam bij Uitgeverij Oevers. Bij het symposium zal naar
Luceberts werk gekeken worden in het licht van de recente ontdekking dat de dichter-kunstenaar als
tiener enige tijd nazisympathieën koesterde.


Datum: 23 mei, 13.00-17.00
Locatie: Leiden, Huizinga gebouw, Doelensteeg 16, 2311 VL Leiden, kamer 26


PROGRAMMA

13.00 – 13.05 Inleiding door Yi Fong Au en Tommy van Avermaete
13.05 – 13.10 Poëzievoordracht Nafiss Nia
13.10 – 13.15 Poëzievoordracht Rob H. Bekker
13.15 – 13.30 Lezing Tessa de Zeeuw (brief)
13.30 – 13.50 Lezing Thalia Ostendorf (brief)
13.50 – 14.20 Lezing Sven Schaepkens
14.20 – 14.25 Poëzievoordracht Han van der Vegt, ‘Minnebrief aan onze gemartelde bruid indonesia’
14.25 – 14.30 Poëzievoordracht met Pablo Kattenberg (filmpje Benjamin Schoonenberg) – ‘wat het
oog schildert’

14.30 – 15.00 PAUZE

15.00 – 15.30 Lezing Sander Bax
15.30 – 15.35 Lezing Marc Kregting
15.35 – 16.15 Panel 1: Bram Ieven (voorzitter), Han van der Vegt, Nike van Helden, Marc Kregting
16.15 – 17.00 Panel 2: Bram Ieven (voorzitter), Nele Janssens, Sander Bax, Femke Brockhus

17.00 – 17.30 Uitloop

Afbeeldingsresultaat voor Door de schaduwen bestormd

dinsdag 12 februari 2019

14 februari is nu al een mooie dag!

Mijn nieuwe boek is van de drukker en wat is het mooi geworden! 😍





💖💖💖

woensdag 19 september 2018

Overpeinzing

1

Naast het raam zit je
in je kamer.
Het lawaai van de krekels
Wekt de niet gebeurde
herinneringen op.
Iedere vezel van het
gordijn valt in slaap
hunkerend naar de komst
van een onbekende
en jij zit naast het raam
in je kamer
wachtend!

Ik ken een man die zijn ziel
in een melkfles stopt en
aan de kindertijd van
de oceaan overlaat
hij hoopt dat de vissen hem
op een dag als kind aanvaarden
het verlangen om opgevist te
worden zuigt zijn adem op.
Zijn vader was een visser!

ik ken een vrouw die zich
met haar dagboek wast
die tijdens het werk haar
stem in een kluis opbergt
en zo nu en dan stotterend
de zwijgende slaapliedjes neuriet.
Het verlangen om gevangen te
te worden zuigt haar adem op.
Haar vader was een cipier!

En jij!
Jij zit gewoon naast het raam
in je kamer.
Wachtend!

©Nafiss Nia

maandag 3 september 2018

Ik wou





Zij komt, 
het verleden ook.

Ik wou 
dat ik haar vast kon houden
zonder gisteren.


Uit: Esfahan, mijn hoopstee