woensdag 11 oktober 2017

Ooit begonnen als een onzichtbare pit


Granate is Jarig! 🎊🏵️🎉💗💃✌️💝
5 jaar zijn voorbijgegaan. Wat was dit een mooie, leerzame, turbulente, spannende, vruchtbare tijd!
Ooit begonnen als een onzichtbare pit, is Granate uitgegroeid tot een bloeiende boom die stevig wortel heeft geschoten in het culturele leven van Amsterdam.
Maar we zijn nog lang niet klaar. We blijven onbekende, minder bekende en bekende dichters, schrijvers en filmmakers van niet Nederlandse afkomst zichtbaar maken.
Hierbij wil ik iedere deelnemer, bezoeker, donateur, sponsor, ieder fonds bedanken. Jullie hebben in ons geloofd, jullie hebben ons vertrouwd, jullie hebben ons gevolgd en ondersteund. Mijn dank is groot!
Liefs,
Nafiss Nia
Artistiek & Inhoudelijk leider Granate
(maar vooral dichter & filmmaker)

zondag 8 oktober 2017

Vijf jaar Duizendenéén Film&Poëzie

Op 7 oktober 2012 in Cafe Canvas aan de Wibautstraat begon een poëtische filmische reis die hopelijk nog lang voortduurt: Duizendenéén Film&Poëzie. Op de opening hebben Menno Wigman, Diana Ozon, Simon Mulder, Hélène Gelèns, Willem Tieske Derks en Kira Wuck voorgedragen. Tevens zijn er drie korte films van @Sico van de Plas, Sam Yazdanpanna en @Sjaak Rood vertoond.

#Granate #duizendeneen_filmenpoezie


dinsdag 3 oktober 2017

Leven van een voormalig vluchteling

Ze is 56 jaar, werkeloos en eenzaam. Maar niemand die dat weet. Ze vraagt niet om hulp, uit angst, uit schaamte. Iedereen verwacht dat ze het inmiddels had moeten maken. Daar had ze toch zo veel tijd voor! 

20 jaar geleden is ze naar Nederland gevlucht. Met een koffer vol herinneringen, een master in architectuur en twee jonge kinderen uit een mislukt huwelijk. Als architect heeft ze nooit kunnen werken. Haar accent, haar leeftijd, haar situatie als een alleenstaande moeder zonder vangnet en last but not least het gebrek aan kennis van sociale codes en kleine verborgen regeltjes heeft haar groei tegengehouden. Een uitkering heeft ze nooit gevraagd. Altijd gewerkt en meestal als schoonmaker. Ze verdraagt alles zo lang haar kinderen gelukkig zijn. 

Sinds kort maakt ze schoon bij het huis van een architectenstel. Op een dag na haar werk bladert ze in een boek over architectuur. In haar blik schuilen honderden zuchten. De vrouw des huizes ziet dat. Ze pakt het boek en zet het terug in de boekenkast. ‘Saai, hé! Zulke boeken hebben geen foto’s,’ zegt ze lachend. Ze schrikt dan wanneer haar 56 jarige schoonmaker in snikken uitbarst en wegrent. 

#leven_van_een_voormalig_vluchteling