woensdag 16 juli 2014

Perzisch denken, Nederlands dichten


Sinds 2006, een jaar na de publicatie van mijn eerste bundel 'Esfahan, mijn hoopstee', geef ik regelmatig poëzieworkshops en cursussen aan poëziegroepen, leesclubs, middelbare scholen, volksuniversiteiten en verschillende opleidingen. Deze cursussen vinden voornamelijk in Nederland plaats, maar ook regelmatig in het buitenland.
Mijn allereerste workshop heb ik in de Rode Hoed gegeven, samen met een aantal andere dichters. In drie sessies van 30 minuten, moesten we het publiek/deelnemers kennis laten maken met poëzie. 30 minuten is erg kort en ik moest er lang over nadenken wat ik in zo'n korte tijd kon overdragen aan de deelnemers. Maar de beperking zorgde voor innovatie en dat was het begin van een zelfontwikkelde methode die ik nog steeds hanteer en bovendien steeds verder ontwikkel, namelijk schrijven in korte tijd met Stream of Consciousness. Een voorbeeld daarvan is de cursus Speeddichten.

Mijn cursisten kijken toch al verbaasd op als ze mij zien aankomen als de poëziedocent, maar ze reageren vooral verrast als ze in heel korte tijd moeten werken met Stream of Consciousness. De meesten hebben in het begin moeite met het opzij leggen van hun eerder aangeleerde manier van dichten, maar dat verandert snel en ze genieten enorm naarmate de tijd vordert. Dichten wordt plezierig, terwijl het in de diepte blijft spitten.

In de zomer van 2012, na de publicatie van mijn tweede dichtbundel 'De momenten wachten ons voorbij' heb ik gebaseerd op dezelfde methode een nieuwe workshop ontwikkeld: Pernederlandisch. Het is een verzonnen woord en bestaat uit de combinatie van de twee woorden Perzisch & Nederlands.


Ik ben Iraans en mijn moedertaal is Perzisch, maar ik begon vrij snel na mijn komst in Nederland in het Nederlands te schrijven. En hoewel ik vanaf het begin direct in het Nederlands schreef, heb ik een wezenlijk verschil geconstateerd tussen mijn eerste en mijn latere gedichten. De eerste gedichten zijn meer Perzisch in een Nederlandse jasje, maar steeds meer veranderde de verhouding van Perzisch-Nederlands.
De verhouding verandert, maar Perzisch verdwijnt nooit uit mijn poëzie. Dat zou ik ook niet eens willen. Perzische poëzie is me met de paplepel ingegoten. In mijn middelbare schooltijd heb ik kennis gemaakt met Franse, Russische en Zuid-Amerikaanse Poëzie. Op de universiteit las ik veel Engelse en Amerikaanse Poëzie. Daarnaast ontdekte ik hoe mooi Arabische poëzie is. Eenmaal in Nederland heb ik me gestort op Nederlandse en Vlaamse poëzie en zo heb ik de liefde voor de Nederlandse taal gevonden.

Ik kan oprecht zeggen dat ik zelf nog niet weet, welke gedichten en welke stromingen uit welk land mij het meest hebben ontroerd, verrast, bewogen en beïnvloed. Wellicht allemaal!

Maar door in het Nederlands te gaan dichten, iets wat vanzelf gebeurde, heb ik mijn nieuwe taal en tegelijkertijd mijn moedertaal beter leren kennen, begrijpen en waarderen. Dat alles heb ik in een workshop samengebracht die Pernederlandisch heet.

In augustus geef ik deze workshop, voor de negende keer, en voor de tweede keer in Frankrijk, verspreid over een week op L'Huy Preau. Voor degenen die nog geen vakantie hebben geboekt: Misschien een optie voor jullie!! Anders kun je deze cursus ook aanvragen en organiseren in Nederland. Ik vind het in ieder geval erg leuk om mijn bevindingen met jullie te delen.