woensdag 25 april 2012

Manige nacht







“Misschien wel omdat het mijn moedertaal niet is, durf ik nieuwe woorden te bedenken. Kijk, als een zonnige dag betekent dat de zon schijnt, dan betekent voor mij een manige nacht dat de maan te zien is. ” Nafiss Nia, 19 jaar geleden uit Iran gevlucht naar Nederland, heeft van de Nederlandse taal haar beroep gemaakt.  




Lees de rest van het artikel op One World Magazine:


http://www.oneworld.nl/lezen/5-vragen-aan/niet-zielig-en-zeker-niet-minderwaardig





zondag 22 april 2012

Aljazeera Documentaire Festival 3




Ik had afgelopen dagen vertoningen meegemaakt waarop niemand was behalve de regisseur en ik. Vannacht dacht ik lang over de vertoning van A,B,C,...en werd wakker met het onderstaande beeld voor mijn ogen.



Maar Ik keek naar buiten, naar de mistige zee en de zon die langzaam opkwam en opeens had ik er vrede mee en niets kon me meer van mijn stuk brengen.

De vertoning van A,B,C,… ging beter dan ik had verwacht. Naast de collega filmmakers waren er ook een paar mensen uit Doha. En de reacties waren erg positief. De meeste zeiden dat ze in het begin moesten wennen aan de stijl, maar na een minuut of vijf waren ze eigenlijk onder de indruk van de stijl. En bijna iedereen werd er emotioneel door. Hier zijn een paar beknopte reacties: fijn en tegelijk confronterend. Teder en diep. Persoonlijk toch universeel. Subtiel aangrijpend! En de reactie die ik het meest verrassend vond was: Zeer politieke film op een uiterst geraffineerde manier!!

Mooi was het toen ik later tijdens de lunch langs de tafels liep en mensen hoorde zeggen dat A,B,C,… hen zo geraakt heeft… Ik ging toen naar mijn kamer en kon ik lang genieten van het prachtige uitzicht:
  




Na de vertoning van de film hoorde ik van een van de Italiaanse regisseurs dat ik naar de perskamer moet gaan om te vragen of iemand van de pers mij wil interviewen. Wat een omgekeerde wereld, zei ik. Ja, zo is dat, zei hij. Heb jij het ook gedaan? neeeeee, zei hij lachend. Ik begreep toen pas dat de interviews die ik afgelopen dagen zag gebeuren, waren op het initiatief van de mensen zelf. Maar ik zie mezelf dat niet echt doen. Gekke wereld!





Nog een uur en dan begint het slotfeest van Aljazeera Documentaire festival en de uitreiking van de prijzen. Er gaan al wat geruchten rond over de uitslag. Dat de winners vanochtend vroeg brieven hebben ontvangen (geschoven onder hun deuren) met de aankondiging dat ze tussen de winners zitten. Dat vind ik niet echt verbazingwekkend, maar sommige wel. Ik heb in ieder geval niets gekregen, en mijn nieuwe vrienden ook niet. Maar iedereen is er unaniem van mening dat een film uit of over Palestina zeker een prijs in de wacht zou slepen, maar welke weet niemand. Ik vind het leuk met dit spelletje mee te doen, maar sommige regisseurs zijn er te veel mee bezig.  




Een prijs winnen is leuk, maar een festival bijwonen en leuke vrienden maken is echt leuker. Ik ben nu al uitgenodigd om naar Sevilla, Parijs, Rome, Rajasthan en Calcutta te gaan. Ik ga dan een drukke tijd tegemoet met alle bezoekjes!



Aljazeera Documentaire Festival 2





Gisteren heeft de film  One Way A Tuareg Journey van Fabio Caramaschi me op de stoel gespijkerd. Een prachtige film met de “real performance” van kinderen die je adem doen stokken.  Ontroerend, herkenbaar en vooral schrijnend.
Hieronder de Synopsis:

Some time after Sidi's father left to become a guest worker in Italy, Sidi, his mother and his younger sister were allowed to join him. Sidi's little brother Alkassoum was left behind in Niger, as he had no identity papers. Sidi now speaks Italian, goes to school and is thinking about becoming a journalist. Alkassoum is still tending goats in the village where they were born. Finally, Alkassoum is also allowed to move to Italy. We follow Sidi and his family in their modern Italian lives, and visit Alkassoum, left behind in their desert village. It quickly becomes clear how big the gulf is between the countries, on all fronts. Because Sidi has a lot of questions about this, he borrows the camera to interview members of his family and Italians on the street. He asks clever questions about immigration and gets honest answers. "When I'm behind the camera, everyone respects me" - a feeling that the ambitious young man certainly doesn't always get. He used to be very impressed with all aspects of Italy, but he has now moderated this view: "Now that I know this world, I miss mine." Nevertheless, this documentary by Fabio Caramaschi, made with the help of Sidi, is above all a positive, inspirational film about change, family reunion and new opportunities.

Je film op een festival vertoond zien is een ding, bijzondere mensen op een festival ontmoeten is iets anders. Is veel leuker.


Er zijn pas een paar dagen voorbij en ik ben al rijk aan het kennen van een aantal geweldige filmmakers. Nocem uit Spanje met haar aangrijpende film Cartography of loneliness over de situatie van weeduwen in Afghanistan, India en Nepal. Oskar uit Spanje met zijn humor en scepticisme, Sorju uit India met zijn wijze jonge blik en Tijs met zijn openheid en gretigheid naar flmmaken en nieuwe dingen ontdekken. Wat wil een mens meer van het leven? En dit gevoel gun ik iedere filmmaker die met liefde voor de film en mensen de onderwerpen onder de loep neemt.




Ik ben ook wat wijzer geworden. Dat Qatar erg rijk is, maar nog niet echt het genre documentaire kent (en waardeert?!) We worden beladen met materialistische aandacht; chic hotel, luxe kamers, heerlijk eten, en niet te vergeten een grote leren tas, ja hoor van echte leer! Oskar zei dat hij een paar keer eraan heeft geroken en het is echt ECHT!
Helaas zijn de bioscopen niet erg vol. En niets is pijnlijker voor een filmmaker dan een gigantisch grote zaal met maar een handvol publiek. Het publiek uit Doha blijft meestal weg en wij, de filmmakers, zijn onze eigen publiek. En hoewel we zelf al een grote menigte vormen, missen we het contact met het gewone publiek.
Al met al is het erg gezellig hier en ik heb het helemaal naar mijn zin. Morgen vertel ik meer over de films. Nu naar bed naar een lange dag.
En morgen is niet zomaar een dag. Morgen wordt A,B,C… vertoond. Ik ben benieuwd hoeveel mensen er op komen dagen!



vrijdag 20 april 2012

Aljazeera Documentaire Festival 1





Ik heb altijd twijfels over de reis waar ik me zeer op verheug. Klinkt een beetje masochistisch, maar door jaren reiservaring, weet ik dat de reis waar ik heel erg naar uit kijk, kan slecht aflopen. Dat heeft te maken met de hoge verwachtingen die je in je hoofd opstapelt.

De reis naar Doha-Qatar is ook niet anders. Ik ben hier om mijn documentaire A,B,C,… te presenteren aan de eerste buitenlandse kijkers en de vertegenwoordigers van de festivals. Ook moet ik hem proberen te verkopen aan de Tv-zenders.

Aljazeera film festival is nog niet bekend voor iedereen, maar Aljazeera Net work wel. Zodoende hoef ik in NL niet veel uit te leggen over de afkomst van het festival en dat stelt mij gerust.


Toen ik gisteren aankwam op het vliegveld van Doha en de Aljazeera mensen niet kon vinden,  kreeg ik zo’n waanzinnige neiging om weg te gaan lopen, lopen totdat ik bij zee aankom en daar blijven tot who cares wanneer. En toen vonden de Aljazeera mensen mij. Wellicht kregen zij een ingeving van; deze vrouw moeten we tegen zichzelf beschermen.
Onder weg naar hotel maakte ik gelijk kennis met een landgenoot Thijs en een Australische documentaire maker Marilyn. Het begin was al goed.

Doha leek op het eerste gezicht meer op Kualalampur dan Dubei, maar later na een lange wandeling van twee uur heb ik mijn mening moeten bijstellen.


Hotel Sheraton is een en al pracht en praal. Het personeel, vooral afkomstig uit India, Bangladesh en Filippijn, zijn hartelijk en behulpzaam. Ik heb nog geen personeel gezien die uit Qatar zelf afkomstig is!


Mijn kamer met het uitzicht op de zee en palmbomen maken de stressvolle dagen vóór de reis meteen goed.


 maar ik merk dat ik moeite heb met tot rust komen. Ik wil iets doen en natuurlijk smacht ik naar WIFI om te mailen of sms’en naar het thuisfront. Bovendien wil ik alle stappen van de dag twitten. Mijn geduld wordt behoorlijk op proef gesteld. En omdat mijn naam op mijn badge verkeerd is geschreven, besluit ik het allemaal te laten en met de nieuwe vrienden een hapje te gaan eten. We kregen bij de aankomst te horen dat alle drie maaltijden door het festival worden vergoed, maar ik wist niet dat we bergen van eten en desserts tegenkomen. Kiezen is dan moeilijk en in zo’n situatie ga ik in het begin altijd weinig tot bijna niets eten, waarna ik gauw honger krijg en spijt!
De volgende dag, donderdag 19 april, en de eerste dag van het festival beginnen de films in drie zalen om 9 uur. Ik hoor bij de ontbijttafel over de plannen van sommige docu.makers. De een gaat de hele dag werken aan zijn volgende film, de andere wil gaan zwemmen in het zwembad van het hotel, de derde gaat zwemmen in de zee, de vierde wil iets van de stad zien en de vijfde wil zoeken naar een reisbureau dat tripjes naar de woestijn organiseert. Maar we eindigen allemaal in de bioscoop waar de film van Oskar, uit Spanje, wordt vertoond. Hij is erg grappig en zegt dat we niet hoeven te kijken want wie gaat nou zo vroeg naar een film over auto’s, file en milieuvervuiling kijken. Dat klopt, maar we vinden hem leuk en we willen zien wat voor film hij maakt. En we zijn niet de enige. Een grote groep van basisschoolkinderen tussen 8 en 11 zitten al op de eerste drie rijen van de gigantisch grote bioscoop. Ik ben verbaasd over hun aanwezigheid. Maar denk bij mezelf dat het misschien bij hun lessen past of zo. Na tien minuten weet ik het. De film bevat veel animaties om het onderwerp luchtig te houden en de informatie beter door te laten dringen, maar die zijn geen cartoons. En de kinderen hebben het sneller door dan de organisatoren. Want binnen no time beginnen ze met bewegen en kletsen en ze eindigen met vechten. Dan komen de klappen van de begeleidende onderwijzers. Voor een minuut of vijf blijven ze stil, maar dan begint alles weer opnieuw.

Na de lunch gaan we met Nocem en Oskar, Spanje, Frits, Oostenrijk, en ik wandelen. Onze twee uur durende wandeling eindigt bij de sook of in onze taal: markt. Een zogenaamd oude markt die tien jaar geleden gebouwd is om de westerse toeristen een glimp van een oeroude Arabische bazaar te laten zien. We keren snel terug.

’s Avonds tijdens de openingceremonie zijn er zoals verwacht speeches en heel veel bedankjes in het Arabisch en Engels. 
Met de twee documentaires uit Palestina (The Gaza Monologues & The Sacred Stones) maakt Het Aljazeera festival, naar mijn idee, een statement. Later bleek iedereen er net zo over te denken. En ik vroeg me gelijk af wat mijn A,B,C,… eigenlijk hier doet! 

Bijna alle films hebben politieke tendentie. Ze gaan over oorlog, revolutie, verzet of naoorlogse drama’s en rampen. Hmmmmm!!
Maar ik ben niet de enige. Marilyn uit Australië fluistert in mijn oor: ‘I think they made mistake by choosing my film. Mine is not at all about politic issues’. ‘That makes two of us!’, zeg ik dan.

Ergens voel je je ook een beetje schuldig waarom je film niet over heftige dingen gaat en waarom heb je een film gemaakt over de volle kant van het glas terwijl de lege kant meer sellings point heeft?

Ik troost me met het feit dat achter mijn volgende film wel een politiek statement schuil gaat en met deze gedachte val ik na de eerste dag van het Aljazeera festival in een diepe slaap.