dinsdag 27 december 2011

In Maleisie 2

Het mooie van de vakantie is dat het niet veel uitmaakt welke dag het is of het laat het is. Waar je eet en hoe laat je eet is evenmin belangrijk.
Het ruime en comfortabele huis van Vahid biedt veel rust en plezier. Als je last hebt van jetlag en slapeloosheid en daarom de nacht besteedt aan lezen of in bed naar detectiveseries kijken, kan je later gerust je slaap inhalen. Geen haan die er naar kraait. Geen afspraak die je op tijd moet halen, geen hotelpersoneel die aan de deur klopt omdat de kamer schoongemaakt moet worden.

Gisteren zijn Leonard en Daniel aangekomen. Ik heb ze helaas niet van de luchthaven op kunnen halen. De nacht daarvoor helemaal had ik niet geslapen. Het had ook geen zin want normaal ben ik tot drie uur in de ochtend klaarwakker, dus niet handig om voor twee uur naar bed te gaan. Vahid heb ik wel met geweld naar bed gestuurd. (alleen verbaal hoor, en nog eens liefelijk geweld! De avond daarvoor tijdens boodschappendoen gingen de voorlampen van zijn auto stuk en we moesten in het donker bijna stapvoets rijden. Best eng! Hij garandeerde me wel dat het om zes uur in de ochtend weer licht is en het ophalen van Leonard en Daniel gewoon door kan gaan. Maar toen het tien voor zes nog pikdonker bleek te zijn, wist ik dat we het niet gaan halen. Snel heb ik op internet naar een taxicentrale gezocht om per taxi naar de luchthaven te gaan om ze te verwelkomen en op te halen, maar voor dit deel van de stad moet je een avond van tevoren taxi’s reserveren. BALEN!

Snel heb ik Leonard een sms gestuurd en de situatie uitgelegd. Hij zou hem gauw na de landing kunnen ontvangen en lezen. Heb gezegd dat hij beter per taxi naar huis moet, terwijl de nog slaperige Vahid voet bij stuk hield dat hij het echt aankan en dat we wel nog met de auto zonder voorlichten naar de luchthaven, 80 kilometer bij Kuala Lumpur vandaan, moeten gaan. Ik heb hem weer naar bed gestuurd.

Alles ging snel en spoedig en Leonard en Daniel kwamen goed en wel aan, wel met een enorme chocoladesnoep die ze in het vliegtuig hadden gewonnen.



Het is nu vroeg in de ochtend in Nederland en middag in KL. Leonard is net wakker en Daniel ligt nog lekker te snurken. Ik geloof dat de vermoeidheid van de jetlag langzaam uit hun lichamen wordt verbannen. Volgende dagen gaan we minder rustmomenten, maar meer avontuurmomenten in Kuala Lumpur en de omgeving beleven.

Onze foto's in Maleisie kan je hier zien. 



donderdag 22 december 2011

In Maleisie

1ste & 2de dag Kuala Lumpur.

Eerste dag herinner ik me vaag. Het was vol van hugs & Kisses. Mijn neef zag ik weer na zeven jaar. Hij zag er bleek en mager uit en ik schrok me dood toen ik hem in mijn armen nam. Is hij ziek of is er iets? Vroeg ik me angstig af. Geen van beide. Hij had al dagen niet goed geslapen vanwege examens en op de dag van mijn aankomst had hij een van de belangrijkste moeilijkste examens van dit jaar.
Wat erg, dacht ik. Was ik maar eerder of later gekomen.

Met een zenuwachtig blik liet Vahid me in zijn appartement achter bij Sabrina, zijn schattige vriendin die ik voor het eerst zie. Het klikte gelijk tussen ons en we vertelden elkaar duizend en een verhalen over Iran, Nederland, Maleisië en China (waar zij vandaan komt). Drie uur later kreeg Sabrina een bericht: hij was met vlag en wimpel geslagen. Zucht van opluchting.

Het is hier warm en zwoel. Het tropische weer is aangenaam en rustgevend. Nu pas voel ik de vermoeidheid die zich al maanden in alle poriën van mijn lichaam had verstopt. Toen ik aankwam had ik al 48 uur niet geslapen, maar de spanning was groot en Vahid en ik hadden veel te veel te vertellen. Daarom konden we beide niet gewoon naar bed om een beetje uit te rusten! Vannacht om drie uur naar bed gegaan en om half drie s’ middags pas opgestaan, zonder een moment wakker te worden. Natuurlijk was ik verbaasd want ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst elf uur achter elkaar heb geslapen.
 Mensen zijn aardig hier en overal krijg je een brede glimlach als je iets vraagt. En gisterenavond hebben we heerlijk lokaal gegeten in een vriendelijk restaurant tegenover de indrukwekkende KL TwinTowers.

Omdat gisterenavond de langste nacht van het jaar en dus Yaldanacht was, een oud Iraans feest. Reden we langs de vele Iraanse restaurant in Kuala Lumpur, tot nu toe zes gezien. En vanuit ieder restaurant klonk de Iraanse feestelijke muziek. Ik had geen zin om er deel van uit te maken. Te moe misschien! Maar ik Vond het heerlijk dat deze mooie nacht en dit mooie feest nog steeds uitbundig wordt gevierd. 

Eerste avond in Kuala Lumpur was dus heerlijk!



woensdag 14 december 2011

Ghosfilmers



You have heard of them: The Ghostwriters. Writers, who get paid to write your books, stories, reports and articles. And here we are, the Ghostfilmers! Filmers who have the skills and know how to film your stories. 


Reasons why you should use Ghostfilmers


  • Having the chance to tell you story on your own way.

  • Having the opportunity to leave your own filmic legacy, without it looking like a crappy homemovie shot on a digital pocketcamera.

  • Showing off to your friends and family and impress the hell out of them with your professional film. 

  • Getting something different. We think outside the box.

  • Incorporating your hobby into your film? We can do that. Even if it’s linedancing, scrapbooking, needlepoint, or Klingon opera.

  • Always wanted to, but never knew how. Or if you knew how, you never knew when. And if you knew when, you didn’t know where to start. Now you do. We’re here for you.

Why us?

o   We have the knowhow. We are all passionate professionals in the industry; graduates of different film schools or business studies. Tap into our great minds.

o   We have the skills to make a professional film. Professional camera operators and sound people, professional editors, producers, directors and production assistants. And of course the back office: marketing and publicity. No need to threaten your poor unwilling kids or employers.

o   We have the material to make a professional film. Professional cameras and microphones, professional editing studio, and an office with lots of room for meetings, laptops and most importantly: coffee and Easter eggs every day of the year.

o   We have the network to make your film. And even though we’re not in the ‘in-crowd’, we have a vast network of peers who love to donate their time and efforts to making beautiful films. And we have the dirt on them to make them help us…

o   We don’t have an alterior motive. We’re not looking to grow rich of your stories. We just want to tell beautiful, personal stories. Not everything is about making money.

o   Just because we’re awesome! Period.




woensdag 16 november 2011

Vrijheid in Iran: Vandaag in NRC

door THOMAS ERDBRINK

Chillen,
roken en
flirten in
Te h e r a n

In het streng-islamitische Iran opent de ene moderne koffiebar na de andere. Jonge mensen kunnen elkaar daar redelijk ongestoord ontmoeten. „De overheid tolereert ons, want we zijn met te veel.” Verborgen in een hoekje van het winkelcentrum Feresteh, recht achter een van de weinige lingeriewinkels in Teheran en naast een banketbakkerij, lijkt de moderne koffiebar Lime een goed bewaard geheim.
Een nummer van popzanger Ricky Martin klinkt op de achtergrond. Hippe jonge klanten bestellen espresso’s van 3 euro en checken met hun smartphones via het wireless netwerk hun e-mail.
Meisjes met lang haar onder hun hoofddoeken uit, giechelen terwijl hun vriendjes innig hun handen vasthouden. „Het doel is dat mensen zich hier op hun gemak voelen”, zegt de eigenaar van het café, Joobin Gharaei. „We willen een privésfeer creëren.”

Binnen de met moderne kunst behangen muren van Lime zouden klanten bijna vergeten dat ze in de islamitische republiek Iran wonen, waar shi’itische geestelijken een strikte scheiding tussen de seksen prediken en popmuziek en disco’s streng verboden z ij n .
De Iraanse wet schrijft voor wat mensen wel en niet in het openbaar mogen doen, hoe ze zich moeten kleden en hoe ze zich uiten. Vrouwen moeten hun haar bedekken. Een ander vasthouden of kussen mag absoluut
niet. En al klagen veel mensen openlijk over de Iraanse leiders, er is altijd de angst dat iemand kan meeluisteren. De meeste mensen scheppen daarom hun eigen wereld, thuis en in de woningen van hun vrienden. En nu is er een explosie van koffiebars in de Iraanse steden. De etablissementen zijn eilandjes van rust waar jongeren zich kunnen terugtrekken van drukke straten en geen last hebben van priemende ogen.
Tien jaar geleden waren er slechts enkele tientallen koffiebars in Teheran, maar nu zijn er honderden, en iedere dag worden er nieuwe geopend, zo lijkt het. Zelfs in autowasstraten en bioscopen worden
koffiehoekjes ingericht. Het zijn de weinige plaatsen in Teheran waar jonge mensen elkaar redelijk
ongestoord kunnen ontmoeten en waar kunstenaars en intellectuelen debatteren.

Maar de andere realiteit, die van de staat, is nooit ver weg. In de buurt van het winkelcentrum waar Lime in 2009 zijn deuren opende, houden agenten van de zedenpolitie – motto: ‘het bevorderen van deugd en het
tegengaan van het kwaad’ – vanavond auto’s met jongeren aan. Sommigen worden gearresteerd, wegens
strakke kleding wellicht, een vrouwenverbod, of omdat er ongetrouwde stelletjes tussen zitten. Anderen gaan vrijuit. Het is onduidelijk waarom bepaalde mensen ongestoord kunnen doorrijden en anderen niet.
Het is dan ook beter om niet te veel op straat te zijn, zegt een ongehuwd stel, vaste klanten van koffiebar Star in een opkomen- de middenklassewijk in het westen van Te- heran. „We verstoppen ons in deze koffie-
bars”, zegt Nima Manzouri (24), die naast zijn vriendin zit. „Als we elkaars hand vasthouden op straat kunnen we worden gearresteerd. Dus komen we hier, geven we 10.000 toman uit – ongeveer 6 euro – en kletsen wat bij.”
Maar dat betekent niet dat de koffiebars een soort officieuze vrijzones zijn, of dat de zedenpolitie er niet binnenkomt. De etablissementen worden getolereerd, maar ze kunnen ook makkelijk worden gesloten.
Vorig jaar vielen tientallen agenten het café Déjà Vu in Teheran binnen, laadden de klanten in busjes en namen hen mee naar het politiebureau voor ondervraging. De meesten kregen boetes, zegt de voormalige
eigenaar van de koffiebar, die anoniem wil b l ij v e n .
„De politie vertelde me dat vrouwen sigaretten rookten, maar uiteindelijk draait het allemaal om jongens en meisjes die elkaar willen ontmoeten”, zegt hij. „Maar de autoriteiten kunnen niet alle koffiebars dichtgooien. Tegenwoordig zijn er simpelweg te veel van.”In Café Alme, in de buurt van de campus van de Universiteit van Teheran, geven stelletjes een veelbetekenende knik naar de eigenaar, Abbas. Vervolgens lopen ze door, een
trap op naar een meer afgesloten gedeelte van de koffiebar.

Zes maanden geleden sloot de zedenpolitie de eerste verdieping af, omdat er „geflirt” werd, zegt Abbas (30), die zijn familienaam niet wil geven. „Nu is die weer open, de klanten komen er graag.” Elvis Presley’s Heartbreak hotel klinkt op de achtergrond en Abbas schenkt een koffieverkeerd. „Wanneer jongeren buiten hun ouderlijk huis willen afspreken, zijn koffiebars de enige plek waar ze heen kunnen.”
Het zijn dan ook de jongeren die de opmars van de koffiebars financieren. Een espresso kost hier mgerekend tussen de 2 en 4 euro, en broodjes het dubbele. Dat is duur voor Iraniërs. Maar ook al is de werkloosheid
groot, veel mensen in de hoofdstad profiteren direct of indirect van het oliegeld dat Iran nog steeds binnenstroomt, en kunnen de prijzen wel betalen. Aan de overkant van de Mosalla-moskee, een onafgebouwde moloch van staal en beton, lopen twee jonge vrouwen café Khiyaban binnen voor hun dagelijkse sigarettenpauze. Ze werken bij een bank in de buurt.
„Vrouwen worden niet geacht te roken”, zegt een van hen. „Dus komen we hier, drinken twee thee en roken zoveel we kunnen, soms wel een half pakje. En gaan dan als nette meisjes terug naar ons werk.”
Hadi, een van de eigenaren van het café, zegt dat het onmogelijk is de klok terug te draaien naar de tijd dat er echt helemaal niets te beleven viel in Teheran. „De autoriteiten moeten ons wel tolereren”, zegt hij.
„Jonge mensen moeten ergens zichzelf kunnen zijn. Hier kan dat.”

dinsdag 15 november 2011

Smak! 1ste recencie

Woensdag 12 november , op de eerste middag van November Music, vond de 8+ voorstelling ‘Smak’ plaats in Theater aan de Parade. ‘Smak’ vertelde het muzikale verhaal van een bizarre ochtend, op muziek van Ned McGowanen de poëtische teksten van schrijfster Nafiss Nia.

Lees de rest hier


klik hier voor de speellijst van Smak!
De eerste volgende voorstelling is zondag 20 nov. om 14.30 in Theater Provadja  Alkmaar 

vrijdag 11 november 2011

Dat je maar weet


Bij Filmfonds kreeg ik net te horen dat 'Startende-producenten programma' bij IDFA is bedoeld voor ervaren producenten!! Toen ik vroeg waarom staat er dan startende/junior producenten, werd hij boos en zei dat ik voortaan de oproep beter moet lezen en mijn teleurstelling niet op hem moet afreageren. Ik kreeg niet eens de kans om te zeggen: 'Wie van ons is eigenlijk boos?'

Ik had het moeten weten. Op de oproepen die door het filmfonds of sommige omroepen worden geplaatst moet je niet reageren zolang je geen prijzen hebt gewonnen of nog geen kruiwagen hebt binnen het systeem. De op het eerste gezicht, hartelijke en uitnodigende oproepen zijn alleen voor de intimi. Ons kent ons systeem is bij het medialand op zijn sterkst! Je vraag je misschien af waarom ik het dan keer op keer probeer. Omdat ik niet zomaar opgeef en dat zullen ze ook zien. 

Toen ik de oproep van de Filmfonds zag over een programma bij IDFA dat de startende producenten helpt meer inzicht te krijgen in de internationale markt. En ze intensief traint voor de internationale coproducties, dacht ik bij mezelf: "dit is iets voor mij.'Ik ben een startende producent, heb al plannen voor een internationale coproductie en ben zelf bezig met allerlei cursussen en workshops over de zakelijke kant van het vak. Ik ben leergierig en ontzettend gemotiveerd en het moet lukken.

Ik werd het niet. Toen heb ik een mail gestuurd en om een gesprek verzocht. Ik wilde weten waarom, puur om erachter te komen wat de ontbrekende punten waren in mijn aanvraag om een volgende afwijzing te voorkomen. 

Ik kreeg een nummer toegestuurd en mocht de desbetreffende persoon bellen voor een telefonisch gesprek. Zo gezegd zo gedaan.  

Voordat ik iets kon zeggen begon hij op een verwijtende toon: 'Jij bent een startende producent... Pas een film afgemaakt... Dit programma is voor de ervaren producenten... Je hebt het niet goed gelezen. ....je vergis je...Filmfonds betaalt veel voor dit programma en wil mensen die serieus producent willen worden....

Maar voordat ik kon zeggen dat ik echt serieus ben en hoe komt hij erbij dat het tegendeel is, kreeg te horen: 'je luistert niet goed.... je moet je teleurstelling niet op mij afreageren en ....

Geen moment liet hij me uitpraten. Ik bedankte hem voor zijn uitleg en hing op. Het had geen zin om verder te gaan. Ik vroeg me af hoe hij al die documentaires kunnen maken; iemand die zo'n kort lontje heeft. Misschien had hij vandaag geen goede dag, misschien had hij daarvoor ruzie of zo met iemand. Misschien is hij niet meer de vitale jonge filmmaker die ik dacht te kennen.
ondertussen opende ik de link en las hem nog een keer om te zien of ik iets had gemist of ik me had vergist.




donderdag 15 september 2011

We zijn er bijna/ We're almost there

For English below: 



Besten,

1001 Production House heeft met een zeer klein budget, geschonken door genereuze donateurs, zijn eerste productie kunnen starten. Inmiddels is de documentaire ‘A,B,C,…’ opgenomen en gemonteerd. We zitten nu in Postproductie fase en hebben uw ondersteuning hard nodig.

Uw donaties, hoe klein ook, zijn van harte welkom. Daarmee kunnen we ‘A,B,C,…’ afmaken en naar filmfestivals opsturen. Uw steun blijft niet ongemerkt. Uw naam wordt onder andere vermeld op de aftiteling van de film, onze website en later in onze jaarboek.

Neem een kijkje op onze web site: www.1001productionhouse.com  en support ons als u interesse heeft voor ons werk. (het rekeningnummer 9347997 ten name van Nafiss Nia en onder vermelding van 1001PH/ABC)
 [ IBAN: NL76INGB0009347997  BIC: INGBNL2A]

Ongeacht hoeveel u bijdraagt​​, we zijn dankbaar voor uw steun.

Hartelijks,

Nafiss Nia
(en de team van 1001 Production House)



Dears,

1001 Production House has started its first production with a very small budget, donated by generous donors. In the meantime the documentary 'A, B, C, ... " is recorded and edited. We are now in post production phase and need your support desperately.

Your contribution, however small, is more than welcome. This allows us to complete  A, B, C, ... ' and send it to the film festivals. Your support will not remain unnoticed. Among other things, your name will be listed in the credits of the film, our web site and later in our yearbook.

Please take a look at our web site: www.1001productionhouse.com  and help us  if you are interested in what we are doing: (Account number 9347997 under the name of Nafiss Nia & stating 1001PH/ABC)
[IBAN: NL76INGB0009347997  BIC: INGBNL2A] 

Regardless of how much you contribute, we are grateful for your support.


Warm regards,

Nafiss Nia
(and the team of 1001 production House) 

-- 

1001 Production House
Wibautstraat 150-2
1091 GR Amsterdam
T: 0031 (0)6 241 50 296



zondag 10 juli 2011

Tree of life by Terrence Malick


Tree of life, Het bewijs dat Amerikanen geen filosofische films kunnen maken. Ik zou zeggen: Blijf je eigen Batmans maken waar je goed in bent.

Ik ben na anderhalf uur weggelopen. De film duurt 2,5 uur. Het is een mengelmoes van National Geografic natuurbeelden en veel namaak scene's uit de films van Reggio (Koyaanisqatsi), Tarkovsky, Bergman, Trier, Kurosawa en nog meer...

Wanneer Amerikanen de Europese of Oosterse Filosofische films na-apen, is het resultaat altijd een onzinnige trage samenraapsel met veel issues en toch weinig zeggend. Ze kunnen het gewoon niet. American beauty was bijvoorbeeld een enigszins filosofische film maar op z'n Amerikaans en volgens mij daarom succesvol.

Het grappige was dat de zaal in het begin propvol was, na half uurtje ging een stuk of tien weg. toen ik opstond zag ik dat de helft van het overgebleven publiek sliep en de andere helft zat mobiel te internetten.

Gezien de overweldigende recensies waar ook de recencenten elkaar na-apen, moest ik Opeens aan het verhaal van de naakte koning denken! Niemand durft te zeggen dat de film slecht is en iedereen gaat kijken om bij te horen....

donderdag 23 juni 2011

Ik zal je nooit vergeten

Net door de politie thuis gebracht, door Marc en John. In de trein beroofd, iphone weg.

Het dringt toch nog niet door en ik denk alleen aan het moment en vraag me af: had ik dat kunnen voorkomen?

De jongen, met zwarte lerenjas, zwarte broek en zeer kort haar, had een expressief gezicht met een doordringende blik, pikzwarte wenkbrauwen en een duidelijk accent: Marokkaanse.

Op het centraal station van Utrecht was ik net klaar met een telefonisch gesprek met mijn zusje over de afspraak die we morgen hebben: de komst van het andere zusje, over hoe laat, waar en zo voort.

De intercity trein van 23.40 naar Amsterdam (met de eindbestemming Den Helder) kwam aan en ik stapte in en liep gelijk naar de bovencoupé. Nog niet gezeten werd ik aangesproken door een jongen van rond 25 jaar aan:
‘Mevrouw! De achterkant van uw jas is vies, ook uw broek. Hij kwam dichterbij staan en ik keek hem streng aan. ‘Ik bedoel niets verkeerds. Ik wilde alleen maar helpen.’
Ik zette mijn tas en cameratas neer en voor de zekerheid deed ik mijn jas uit en keek naar de achterkant. Ja, hoor. Iemand had erop gespuugd. Ik keek verontwaardigd: ‘Wie doet zoiets in godsnaam?!!’
De jongen haalde meelevend haar schouders op en schudde zijn hoofd. In mijn tas begon ik naar een stukje papier, doekje of zoiets te zoeken, maar vond niets. De jongen stond op en overhandigd me een paar tissues. Ik veegde met ontzetting het spuug weg en keek op. De jongen was verdwenen. Het voelde raar: Hij was toch net hier! En keek vol meeleven toe….!!!
Opeens drong iets tot me door, ik keek snel in mijn cameratas, de camera is er nog, in mijn tas, mijn portemonnee is er nog. Ik keek om me heen en vroeg me af: wat het zou zijn? Waarom voelt het toch niet goed! En toen wist ik het. Ik doorzocht mijn jaszak: Weg was de iphone.  Alles gebeurde in minder dan één minuut!

Ik pakte meteen mijn spullen en rende naar de voorkant van de trein, naar de machinist. Paniekerig stampte ik op de deur. Hij deed gelijk open en ik vertelde het verhaal met vier woorden: mijn iphone is gestolen! Hij liet me binnen, belde zijn collega en de politie.
Op het station Amsterdam-Amstel stond de politie al paraad. De hele trein werd een paar keer samen met mij en zonder mij geïnspecteerd, tevergeefs.
Mijn enige hoop hem terug te vinden in de trein, waaide gelijk weg. Hij was vast en zeker voor het vertrek van de trein uitgestapt in Utrecht of hebben de dieven tegenwoordig een geheime schuilplek in de trein?

Daar stond ik dan met mijn sterke geheugen! Blank als een wit laken. Ik kon me geen telefoonnummer herinneren, noch dat van mijn zus noch van mijn vriend (en). Alleen zijn gezicht met die doordringende blik, pikzwarte wenkbrauwen en zijn kalm uitgesproken woorden flitsten steeds voorbij. Ik zal hem nooit vergeten!

Ik heb hem een bericht gestuurd: ‘Breng alsjeblief mijn iphone terug naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Je hebt er echt niets aan, maar ik wel. Als jij wist dat ik een jaar lang had gespaard voor dit iphone!’

Op de iphone van een politieman heb ik mijn telefoon gelijk vergrendeld en ietsje later op het bureau van de spoorpolitie in Amsterdam CS, mijn nummer geblokkeerd. Alle politieagenten hebben ontzettend geholpen en hun best gedaan. Maar Marc en John (hoop dat ik hun namen goed heb geschreven) waren geweldig. Ze probeerden me te troosten, luisterden geduldig naar mijn herhaalde versie van het gebeuren, ontstaan uit schrik, woede of wat dan ook, en moedigden me aan achter proberen te komen of ik de toestel terug kan krijgen bij mijn verzekering. Ze brachten me naar huis en wensten me ondanks alles een goede nachtrust. Ik bedank hen voor de bijzondere mensen die ze zijn.

Mijn iphone is weg en ik betreur dat heel erg, maar ik ben gelukkig veilig thuis en dat is veel meer waard dan een toestel.

Trouwens, over en paar uur komt mijn andere zusje aan die ik al zes jaar niet heb gezien, dus alle reden om vrolijk te zijn. En niets kan deze vreugde van me afpakken.



zondag 19 juni 2011

Voor vaders die er niet zijn

 
 Van Rutger Kopland
                                                             
 (Zonder titel)

Vader, ik zie je gezicht weer, jaren
na je dood -bijna een schaduw
in deze ruimte, een schaduw
wit van de hitte -eenzame
steen in de hemel, de zee.

Een romeins veldherenhoofd, kapot
geslagen neus, opengereten mond,
lege oogkassen omhoog naar
de zon, in een woestijn.
 
Bijna een schreeuw nog om
deze dood.
 
Vader, je gezicht daar, zo’n
eiland waar nooit iemand
heeft gewoond, waar
nooit iemand komt.

donderdag 9 juni 2011

Geluk zoeken in Koerdistan.mov



In Iraaks Koerdistan schijnt de zon bijna elke dag. En als ze niet schijnt, is het toch altijd warm. Soms weet ik niet of de grijze wolken die de zon bedekken gewone wolken zijn, zwanger van regendruppels, of stof dat gestaag over de stad trekt. Wandelend door de straten van grote steden als Erbil, Suleimaniya of Kirkuk zie ik snelle groei en duidelijk zichtbare vooruitgang. Hoge gebouwen verrijzen als paddenstoelen uit de grond en reclameborden over alles en nog wat versieren het aangezicht van de stad. Er is geld; en r is het verlangen naar vernieuwing en naar een moderne samenleving naar westerse maatstaven. De welvaart straalt vanuit ieder hoekje van Koerdistan waar het mekka is geworden voor werkzoekende arbeiders uit nabije landen maar ook voor jonge gelukszoekers van ver weg.....
lees verder op:
http://www.expontomagazine.nl/rubrieken/reportages/1736-geluk-zoeken-in-koerdistan.html

dinsdag 7 juni 2011

Zonder mij



Mijn fiets is gestolen misschien 
is hij weggelopen voelde hij zich 
verwaarloosd of verraden door 
mijn smachtende blik naar een 
andere fiets Wist hij dat ik pas 

over hem pronkte dat hij trouw 
is nooit piekert zeurt en mij 
bijstaat dat hij nooit zoekraakt 
zich vergist of verdwaalt

Voelde hij zich verlaten of wilde 
hij speciale aandacht een knuffel 
of een dikke kus Misschien is hij 
gevlucht naar een betere stad een 
betere baas of ontvoerd door de 

vijand misschien is hij alleen bij 
een vriend op bezoek Vorig week 
remblokjes vernieuwd een pleister 
op zijn gekneusde kettingkast

geplakt over zijn zadel geaaid 
Misschien was dat allemaal niet 
genoeg dat hij te moe was van 
hetzelfde en toe aan iets nieuws
liet zich stelen voor de kick dat 

hij ook smachtte naar een andere 
fiets andere straat ander hek of niets 
Misschien is hij dood het moet haast 
hij zei dat het zonder mij niet gaat.


                                                         Nafiss Nia, 2011