dinsdag 27 juli 2010

Googoosh - Baa Ham



Together we can shine like a moon, offer stars to the earth.

Together we wont be afraid of losing the sun in rainy days.

Together we can call for the sunshine, make her pure like a shiny gold.

Together we can introduce the silent stone to the softness of a song.

Together we wont afraid, we wont fall, we wont lose.

This song wont die when we sing it together....


Googoosh - Ahooye Eshgh

dinsdag 13 juli 2010

If I'm drunk...

If I am drunk, I'm drunk of your love ....







Marziyeh is een van de grootste Iraanse zangers en zeker mijn favoriete! Hier zingt ze een compilatie van een aantal van haar oude, erg bekende liedjes.

donderdag 8 juli 2010

Ook Victoria naar Iran!

TROUW: ’De regering staat aan de deur; doe je hoofddoek op!’ 
van:Victoria Koblenko


Een taxirit na aankomst in Teheran was voldoende om een conclusie te trekken. Dit land is hard van buiten maar zacht van binnen. Rationeel maak je van je te snel getrokken conclusie een voorlopige aanname, maar na een week rondreizen drogen alle twijfels in de genadeloze woestijnzon op. Iran heeft een imagoprobleem.
Een stel Franse reizigers was bezig met een open brief naar dagblad Le Monde, met als titel: tien dingen die niet waar zijn over Iran. En ook ik durf na deze reis waarschijnlijk mijn hoofddoek op te eten als de tien associaties die u als lezer over Iran krijgt toch waar blijken te zijn. Op één voorwaarde: dat u ze aan den lijve heeft ondervonden.
Dat de door de media geschapen sfeer omtrent dit land niet zo schimmig blijkt te zijn, is een negatieve definitie. De reis blijft daarom een kruistocht naar de ziel van Iraniërs. Als alles wat wij in het Westen van dit land menen te vinden niet waar blijkt, wat definieert Iran dan wel?
Elke reiziger zal zijn antwoord op een andere plek vinden. De mijne vond ik in Shiraz, de stad van de wijn, rozengeur en poëzie. Op elke ’schouw’ staat naast de Koran het epos van het Perzische volk door de dichter Ferdowsi. Zoeken Iraniërs zo een balans tussen de wortels in het oude Perzië en het huidige Iran?
En hoewel de moskeeën drukbezocht zijn, zijn het de graven van de Perzische dichters die een bedevaartsoord zijn voor Iraniërs. Als je de huilende bezoekers op de graftombe van de andere nationale dichter, Hafez, ziet, snap je dat het de poëzie is die het DNA vormt van dit volk. De islam, die het land na de poëtische gouden eeuw heeft overheerst, is slechts een sluier die deze Perzische kern bedekt. Maar voor hoe lang?
Je hoeft geen moeite te doen om de lokale bevolking over het regime te horen praten. Op elke straathoek spreken wildvreemden je aan en vragen in opgewonden Engels of met handen en voeten wat je van Iran vindt. Na geïndoctrineerd te zijn met allerlei wild-Westen-verhalen waarin de regering verkleed in burger buitenlandse bezoekers zou uithoren en soms moedwillig uit zou lokken strafbare kreten te uiten over de Iraanse Republiek, houd je je verstandig op de vlakte. Deels uit schaamte voor wat we in het Westen over Iran denken te weten en deels uit angst voor een verborgen dictafoontje. Je hoeft geen wedervraag te stellen over wat de Iraniërs zelf vinden van het regime om ze in verrassend correct Engels te horen vloeken.
Maar als het aankomt op de vraag wie en wanneer verlossing moet brengen uit deze hel, vervalt de geemotioneerde Iraniër in een poëtische uiteenzetting. „Er was ooit een denker in Europa die aan de vooravond stond van de scheiding tussen kerk en staat. Hij bedacht een list tegen de kerkelijke pogingen stukjes hemel aan de gelovigen te verkopen en kocht hel. Als eigenaar daarvan maakte hij wereldkundig dat hij de hel op slot deed en er niemand meer in kon, wat het overbodig maakte de hemel te kopen. Zo’n slimme verlosser krijgt dit land ook. Ooit.”
Op dat moment klopt iemand me op de schouder. ’Madam, the government is standing at the door, please put your veil on.’


http://www.trouw.nl/opinie/columnisten/article3118512.ece/_rsquo_De_regering_staat_aan_de_deur__doe__je_hoofddoek_op__rsquo__.html

dinsdag 6 juli 2010

Jubileumuitgave

Ex ponto Magazine nu verkrijgbaar in printversie!



Uitnodiging:

Presentatie ex Ponto Magazine, jubileumuitgave
Vrijdag 9 juli * 17:00 in Mezrab/ Art Cage

met: Chris Keulemans, Nafiss Nia, Yula Altchouler, Nies Medema, Goran Baba Ali, Armin 'Archie' Pozderac

Mezrab / Art Cage
Domselaerstraat 120
1093 MB Amsterdam

aanvang: 17.00

Nieuwe media en nieuwere technieken geven in razend tempo steeds andere vormen aan de journalistiek. Een andere wereldwijde ontwikkeling is de migratie. Niet eerder bewogen mensen zich in zulke groten getale over zulke lange afstanden. Deze beide veranderingen vragen om een nieuw blikveld.

Gevluchte journalisten komen veelal uit conflictgebieden en hebben het wereldnieuws zogezegd aan den lijve ondervonden. Zij combineren ervaringsdeskundigheid met journalistieke vakkennis. Vanuit deze gedachte werd in 2007 het online magazine ex Ponto opgericht door gevluchte journalisten.

Op vrijdag 9 juli 2010 presenteert On File een selectie uit de artikelen die tot nu toe opwww.expontomagazine.com in het Nederlands of Engels zijn verschenen. Het eerste exemplaar van het boek wordt uitgereikt aan Chris Keulemans, directeur van de Tolhuistuin. Andere bijdragen zijn o.a van journalisten Nafiss Nia, Yula Altchouler, Nies Medema en hoofdredacteur Goran Baba Ali.

Met muziek, hapjes en drank!

De aanwezigen krijgen een exemplaar van het boek gratis mee!

Beeld
Ook te zien bij Mezrab: The Curious Matter een interdisciplinair kunstproject met installaties, muziek, dans en meer. 

Locatie:
Mezrab / Art Cage
Domselaerstraat 120
1093 MB Amsterdam

Programma
17:00  Inloop
17:30  Boekpresentatie
18:00  Borrel
19:00  Afsluiting

maandag 5 juli 2010

Koorts


Ziek-zijn maakt je filosoof. Een graadje koorts, een hoestbui, een kramp in je buik, een steek in je rug neemt je mee naar de diepte, naar de onwaarschijnlijke vraag, naar de duisternis. Je gaat anders over het leven denken. Je gaat steeds alles wikken en wegen. Je gaat de zin van winnen en overwinnen miskennen, je gaat kijken, diep kijken, opnieuw kijken en beseffen dat je graag slechts wakker wilt blijven.

Vanochtend een lijst gemaakt van alle ‘Things to do in July’ , al zien er alle things dat ik deze maand moet doen geweldig en extraordinair uit, maar het liefst wil ik een bijzonder ding doen en voor de rest veel gewone dingen. En verbaasd door de lijst, verwijt ik mezelf: ‘Wat heb ik nu op mijn hals gehaald?’ Mijn vrienden zullen onmiddellijk reageren: ‘Dat is niet je eerste keer!’ en ik zal zeggen: “I’m not the only one.’
Ik ben met grote prachtige dingen bezig, en ik ben er zo blij en gelukkig mee, maar nu ik onder hoofdpijn en een tikje hete koorts door moet werken denk ik: was ik maar weer een student, met één zorg: Eindexamen en met één hoop: Herkansing!

Ik ben een absolute voorstander van zichzelf te kunnen klonen want 24uur is te kort en ik ben te weinig voor alle leuke bijzondere interessante spannende dingen die ik wil doen. Als ik nu meer dan één persoon was, zou ik de ene Nafiss gerust laten uitzieken, terwijl de andere Nafiss op stap zou gaan met vrienden en de derde Nafiss door zou schrijven en de vierde geld kan verdienen en de vijfde studeren en de zesde ,… het leven zou geweldig zijn, toch? En aan het eind van de avond herenigen ze allemaal (dit laatste is niet van mij, maar ik vond het een goed idee)om het genot, pijn, ervaring en alles van elkaar te kunnen beleven om vervolgens de volgende dag uit elkaar te gaan met dezelfde geschiedenis.

Ziek-zijn maakt niet alleen een filosoof van je, het verrijkt je fantasie, vergroot je verwachtingsvermogen, versnelt de tijd maar vertraagt het tempo, vereenvoudigt je dromen, verhoogt je levenslust en versnippert je dagelijkse realiteit in kleine gewone mogelijke uitvoerbare dingen! en dat allemaal veroorzaakt door een of twee graden extra warmte in je lichaam, wow!