maandag 31 mei 2010

Mijn vader

De muggen moeten overal mij hebben en vriendschap sluiten met deze insecten is zo goed als onmogelijk. Voor mij is het een ware nederlaag want ik kan normaal gesproken met iedereen en alles opschieten, dus waarom niet met muggen, weet ik niet. 

Toen ik nog thuis bij mijn ouders woonde zag ik hoe goed mijn vader met ze overweg kon. Ze moesten hem sowieso nooit hebben maar als er een op zijn arm of hand neer kwam landen, riep hij speels: ‘Ga weg mug! Ga ergens anders spelen' en weg was de mug zonder hem pijn te doen. Ik was jaloers, nog steeds!

Het gaat niet zo goed met mijn vader, hoorde ik het laatst van mijn moeder. Hij is gauw moe, eet erg weinig en loopt moeilijk. Hij is natuurlijk oud geworden en ouderdom neemt veel ellende met zich mee, maar ik zie mijn vader nog altijd als een flinke man, de man van wie ik de eerste lessen der onafhankelijkheid en zelfstandigheid heb geleerd, degene die me de liefde voor poëzie en verhalen heeft bijgebracht. hij die...

Mijn vader past niet in een paar woorden. Om hem beter voor te stellen, heb ik boeken voor nodig, veel boeken, maar nu wil ik niet over hem schrijven. Ik wil bezorgd zijn om hem en Ik wil alleen dat hij beter wordt.

FilmWeek Op Preau




Voor filmliefhebbers is de "Filmweek documentairemaken", in week 27 van 3-10 juli, een kans om niet voorbij te laten gaan. In drie stappen, tijdens de preproductie, productie en postproductie, krijgen de deelnemers ideeën, feedback, tips en trucs aangeboden die je helpen tot een interessante documentaire te komen.




zaterdag 22 mei 2010

Iedere dag is zonnig





Wat een prachtige dag was het vandaag. De zon scheen en iedereen verscheen in mooie zomerskleren, De bloemen, verse groente en kruiden op de Noordermarkt schitterden meer dan gewoonlijk. Alles rook naar vreugde en hoop, naar een beloofde zomer, maar de allerbeste was het weerzien van een oude dierbare lang- niet- geziene vriend.

Wat een leuke dag was het vandaag.  

Gisteren was ook een mooie dag. Het was niet echt zonnig, de wolken namen het grootste deel van de lucht over, het waaide en op de schaduw plekken was het zelfs koud. Maar het was een mooie dag. Ondanks het gebrek aan slaap op de nacht daarvoor heb ik gewerkt, goed gewerkt. Werken samen met een bijzonder goede vriend en collega is precies wat een koude halfbewolkte dag nodig heeft om zonnig te worden. Dus ongeacht de bazige wolken die de hele lucht hadden overgenomen, was gisteren zonnig, voor mij tenminste.

Wat een mooie dag was het gisteren.

Eergisteren hoorde ik in de ochtend op het nieuws dat het zonnig zou worden, maar ik heb noch de zon gezien noch de warmte gevoeld. De hele dag zat ik in een donkere lege kamer naast de koningin van documentaire in NL van wie ik tip en raad kreeg over mijn docu-plan.  Nog nooit heb ik me zo warm gevoeld tussen zoveel koud en donker. Rustig, zacht, lief maar vastberaden en krachtig heeft ze haar passie en kennis doorgegeven aan mij. Mijn dag was niet meer stuk en ondanks de kou ervoer  ik de dag als zonnig. Zelfs de nacht was zonnig, en warm als een zomerdag.

Wat een bijzondere dag was het eergisteren.

Wat zou je iemand noemen die iedere dag zonnig ziet en iedereen lief? Mijn moeder zou zeggen: verliefd!




donderdag 13 mei 2010

Overpeinzing


Ik ben vrijgevig toch ben ik niet goed in delen, nee dat is niet waar. Ik ben heel goed in delen, kan zelfs eerlijk en oprecht delen, maar kan niet tegen verdeeld worden, want ik weet nooit met de zekerheid of ik eerlijk ben verdeeld. Ja dat is het. Soms moet je veel doen om weinig te bereiken, soms weinig om veel. Dat niets in leven goed verdeeld is, weten we al en dat alles meestal op niets lijkt is ook weer een cliché.
Heel vaak wordt heel veel gezegd en heelveel van wat je heelvaak zegt, betekent weinig. De beloftes die je maakt, de voorspellingen die je opnoemt en de plannen die je schetst sneuvelen in de achtbaan van de realiteit. Vagen dromen, onware verzinselen blijven ongenadig overeind, niet dat ze verwezenlijkt worden, nee ze nestellen zich vooral  in je gedachte en laten je niet los. Ze warmen je verlangens op, ze voeden je fantasie, ze laten je nooit in de steek.

Te veel aan mijn hoofd, dat kost zeker mijn stemming en slokt mijn energie op. De executie van vijf mensen in Iran, de vliegtuigramp in Tripoli en nog veel andere ramp&misdaadnieuws  maken het zeker niet beter.
Ik denk dat ik nu in een boze bui ben beland en zal, als ik niet oppas, vuur uitspugen op alles wat me even niet aanstaat.

Op aanraden van een zorgzame dierbare had ik besloten deze keer alleen maar over schoonheid van leven en liefde te hebben, maar kennelijk werkt het niet zo. Ik begin te tikken en de weemoedige woorden springen onder mijn vingers vandaan.

Al geloof ik niet meer in sprookjes maar ik geniet er nog steeds van, het genot is jammer genoeg van korte duur. Het is niet erg als alles dramatisch, zelfs tragisch verloopt zolang er aan het eind een happy ending het zwarte dagen oplicht en alles goed maakt. Ik beken wel dat verhalen met juist geen goed einde me dieper raken, meer aan het denken zetten en langer in mijn gedachte blijven.

Een zonnige vuurpijl te midden van een paksneeuw roept de schoonheid op, wekt bewondering maar zijn hete verblijf zal niet lang duren. Dood is onvermijdelijk zijn lot en zijn zonnige warmte  ontdooit hooguit een paar sneeuwvlokken, meer niet. Ik zou niet eens aan zo’n vergeefse strijd beginnen laat staan dat volhouden.
Ik weet niet meer of ik de zinloze eigenschap ‘wereldverbeteraar’ leuk vind, vroeger wel, maar vroeger deed de jeugdige overmoed me in veel dingen geloven. Wijsheid is niet altijd het antwoord, ik hoop dat ik hem wel overleef en dat ik de passie niet verlies.

Maak je geen zorgen de tuin is nog volop groene bladeren.