donderdag 29 april 2010

Regen! het huis uit

  
Regen is naar de bestemming
Opwekkende woorden onderweg
smaken nog niet

Als ze veilig aankomt
Als ze goed wordt ontvangen
dan pas heb ik rust.  

woensdag 28 april 2010

Vandaag

Ik heb de bloemen, rood rood, 
           de zon en een hoop 
           groen om te dragen.

zondag 25 april 2010

Malaria dag


Als een mooie dag een
bewolkte dag is, wil ik
liever de regen

Het is niet donker waar
je naar kijkt, het is zwart
waar je aan denkt

Als warmte betekent alleen
een kop aspergesoep, geef
me een koude preisalade

Het is niet water dat de
dorst uitblust, het is het
water dat de dorst opwekt

Als de tulpen zich het beste
op Keukenhof blootgeven
zet ik begonia's op m’n balkon

Het zijn niet de poppen die
aan het dansen zijn, het is
de dans die mismoedig ophoudt

zaterdag 24 april 2010

Ik hou van Perzische katten!!

Ik verstop niet meer mijn nonexistent liefde voor katten onder het kleed of tapijt. Heb echt mijn best gedaan, maar ik heb het niet en ik vind dat ik het volste recht heb geen kattenliefhebber te zijn. Ik ben allergisch voor katten en zelfs als ik door sommige soorten niet gelijk een uitslag, hoest- of niesbui krijg, krijg ik wel hoofdpijn, word misselijk in hun bijzijn en vooral chagrijnig. En je wilt geen chagrijnige Nafiss, ik in ieder geval niet. En ik raad jullie dat ook niet aan.

Maar afgezien van allergie heb ik ook een hekel aan kattenhaar, echt! ik kan er werkelijk niet tegen. Zelfs kan je ze niet kwijt na een bezoek aan wasmachine, ze blijven hardnekkig plakken aan je kleren en er is gewoon geen vluchten aan mogelijk…

Een bezoek aan de apotheek, een telefoontje met de huisarts en verschillende gesprekken met mensen hebben me niet echt wijzer gemaakt. Wel ontdekte ik, door mezelf in bij zijn van katten in de gaten te houden, dat hun aanwezigheid mij echt een chagrijnige stemming bezorgt. Hmmm! Niet best, dus.

Googlend naar een diervriendelijke manier om tegen de katten opgewassen te worden, kwam ik kattensoorten tegen waaronder Perzische katten. Ze schijnen erg geliefd te zijn en wat mij op viel was deze zin: Perzen hebben verzorging nodig’ , nou ja, dat geldt toch voor iedere levende wezen, dacht ik en niet te vergeten dat de Perzische vrouwen nog meer verzorging nodig hebben!

Wat zoektocht op google me nog meer opleverde was de prachtige Iraanse film:

“No one knows about Persian catsvan de regisseur Bahman Ghobadi die genereus zijn film op internet gratis beschikbaar stelde voor alle kijkers, om op die manier aandacht te vestigen op het onbekende leven en werk van ondergrondse muzikanten in Iran.

Daarom heb ik besloten om als compensatie voor mijn niet bestaande liefde voor katten het genot van bekijken van deze film te schenken aan mijn kathebbende vrienden.

Veel plezier:

http://www.televizioon.com/link/692



donderdag 15 april 2010

Pijn en Parel

Terwijl iedereen buiten van de zon geniet zit ik binnen in mijn werkkamer te bibberen van kou. Is het hier koud of heb ik het koud en hoe zit het met de aanhoudende hoofdpijn? En het gevoel dat ik moet stoppen want verder kan ik niet meer werken? En wat als ik over een uur of twee weer vrolijk ga huppelen en babbelen? Wil ik stoppen vraag ik me af? nee! Maar misschien moet dat.

Vannacht terwijl ik van pijn en een gruwelijke misselijkheid kermde, dacht ik aan dood en het leek me zonde om dood te gaan terwijl ik veertien projecten achter me zou moeten laten, onafgemaakt, zonder resultaat en ik zou nooit erachter komen wat de uitgever van de nieuwe versie van mijn roman vindt en of nooit de omslag van mijn tweede bundel gedichten kunnen bekijken en nooit mijn documentaire kunnen draaien en …en …en…

Te veel nare gedachtes voor iemand in pijn maar opeens moest ik lachen om mezelf. O wat erg! Ik leek op mijn vader; een teken van pijn en hij dacht (waarschijnlijk nog steeds denkt) aan dood. Hij vertelde dan, met ons om hem heen met bezorgde onschuldige blikken, dat we lief tegen elkaar en tegen mama moeten zijn en onze studies af moeten maken en zeker een carrière moeten maken en god nooit vergeten, in dit geval keek hij langer naar mij maar tevergeefs natuurlijk. Hij zei dat we nooit en never om geld met elkaar moeten vechten. Hij zag het natuurlijk aankomen want het geld dat hij krampachtig verzamelde en er weinig van uitgaf, zou een behoorlijke strijdmiddel kunnen worden tussen zijn kinderen en met name zijn dierbare zonen! Tenslotte vroeg hij of we hem kunnen vergeven voor de fouten die hij onbewust zou kunnen hebben gemaakt en wij allemaal met betraande ogen knikten van; natuurlijk! Wat voor vraag is dat eigenlijk? Het kwam op dat moment uiteraard niet in ons op om te vragen van: hoe zit het dan met fouten die bewust zijn gemaakt? Moeten we die ook vergeven of kunnen we die wel gerust in rekening brengen? Dat heb ik een keer naderhand gesteld, maar niet rechtstreeks aan mijn vader. ‘Je mag je vader zulke onzin nooit vragen, wat een schande!’ heeft mijn moeder verontwaardigd gezegd.

Na twee uur of wat stond mijn vader gewoonlijk op, hij voelde zich beter, en ging door met zijn dagelijkse routine. Hij zou na zo’n onfortuinlijk geval naar Hafez bloemlezing grijpen en ons een prachtig ghazal voorlezen over leven en dood en over liefde en dromen. Eind goed al goed.

Voor even heeft deze gedachte geholpen mijn eigen pijn te vergeten, maar hij was niet volkomen verslaan en kwam harder en meedogenlozer terug en sloeg me neer. Het had geen zin me te verzetten tegen het innemen van pijnstillers en toen ik drie uur later door het geklep van radio 1 wakker werd, was het alsof een vrachtwagen over me heen had gereden. Gelukkig ben ik een vrolijke ochtendmens en je zou niet gauw zien dat ik pijnlijke uren achter de rug heb, maar het liefst was ik nog even in het droomland gebleven waar mijn vader een ghazal aan het voorlezen was over lente, liefde en leven en daarmee iedereen op het hart drukte deze drie te koesteren.