zondag 31 januari 2010

dinsdag 26 januari 2010

Anders dan een vogel

- Vorige keer ging het anders!

- O, Ja?

- Ja!

- Hoe anders?

- Nou, anders!

- Anders hoe?

- Anders, anders!

- Beter anders?

- Nou, ja …

- of erger anders?

- mmmm…

- Mislukt!

- Wat? Echt?

- Ja, echt.

- Waarom?

- Hahahaha!

- Wat?

- Niks.

- Je hebt mijn groet niet beantwoord.

- Heb je hem gestuurd?

- Ja.

- Niet gekregen!

- Niet waar!

- Wel waar!

- O!

- Ja, O.

- Nou…

- Stuur het nog een keer! (binnensmonds: of niet!)


****

Voorspellen

Aankijken

opruimen

omdraaien

uitzwaaien

achterlaten

inbetonneren

en eindelijk opgelucht ademhalen!

*****


Zwevend tussen wijsheid en domheid (volgens Mathijs van Boxsel zijn deze twee geen antoniemen van elkaar) begin ik de dag zo vroeg en zo vrolijk mogelijk, beide dankzij een vroege lieve speelse vogel die zowaar op mijn schouder is beland. Misschien komt het door gebrek aan slaap maar ik geloof dat deze vogel een paar smaragdgroene ogen met robijnrode lippen heeft of althans dit is wat ik over hem fantaseer. Ik heb nog nooit in de ogen van een vogel gekeken en nooit geweten dat hij lippen zou hebben, wel snavel! Deze wel, misschien is hij een echte of het resultaat van mijn verbeeldingskracht! Gelukkig kan je in je fantasie de gekste dingen bedenken.

zaterdag 23 januari 2010

Leven als sneeuwvlokjes

Ondanks velen houd ik van sneeuw, ik houd van onder/in/op sneeuw te lopen en ik houd er vooral van thuis, naast de warme kachel, uit het raam naar te kijken. Vanavond kan ik het weer doen, naar de sneeuw kijken vanuit het raam, naar de prachtige witte vlokjes die door de lucht naar beneden dwarrelen en een plekje op de grond veroveren. Daarvoor hadden ze geen toestemming nodig van al die bureaucratische instanties. Ze hoeven hun leedverhaal niet keer op keer te vertellen aan keiharde koude voorbijgangers en ze hoeven hun pijn niet voor iedere vreemdeling ten tonele te voeren.

Wat zijn de sneeuwvlokjes gelukkig! Ze blijven niet lang, hun bestaan is van korte duur maar toch glorieus. Ze komen zachtjes, leven krakerig en verdwijnen weer zachtjes, wat een verloop! Ze lijken niet te lijden onder het gebrek van verleden of geschiedenis. Ze missen de toekomst niet en hechten zich nooit aan een plek. Het woord ‘thuis’ kennen ze niet, ‘vaderland’, ‘nationalisme’ of ‘geloof’ al helemaal niet. Hun samenzijn is hun kracht, hand in hand brengen ze de dagen door. Ze denken niet en ze plannen niet. Ze zijn niet bang voor ‘verlies’ en ‘winnen’ zegt ze evenmin.

Wil ik een sneeuwvlok zijn?

-Nee

Waarom niet?

-Menszijn met al zijn tekortkomingen fascineert mij. Het kenmerk gebrek-aan-iets-hebben geeft meer betekenis aan mijn bestaan. Het betekent dat ik kan veranderen, dat ik me kan verbeteren dat ik me niet hoef te herhalen zoals de sneeuwvlokjes doen.

En?

-De sneeuwvlokjes zijn zeker gelukkig, maar beslist niet slim. Alleen een mens kan slim zijn en ik houd van mens-zijn en van slimme mensen, maar ik houd niet van mensen die te veel calculeren. Calculeren doodt de creativiteit, doodt de liefde. Daarom kunnen de sneeuwvlokjes nooit verliefd worden. Verliefdheid verwarmt het hart en de sneeuwvlokjes kunnen nooit verwarmd worden. Warm-worden is hun einde, warm-zijn hun dood. Desondanks houd ik van de krakende sneeuw onder mijn voeten die me het gevoel geven dat ik leef en dat ik warm kan worden zonder te verdwijnen.

woensdag 20 januari 2010

Een adem afstand



Als er tussen ons zelfs een adem afstand is, neem mijn adem

Als de prijs voor ons samenzijn mijn dood is, neem mijn leven.


En zo gaat het met de liefde in de Perzische liederen. Je kan het overdreven noemen en zelfs om lachen, maar wacht maar tot je verliefd wordt…

Onlangs zag ik een tekst van een uiterst nuchtere vriend, misschien was het voor zijn prille geliefde, met dit lied erbij. Luister en laat je meevaren met de weemoedige melodieën. Dit lied is voor alle verliefde mensen in de wereld, maar vooral voor jou!

http://www.youtube.com/watch?v=D5njC30-8jo

maandag 11 januari 2010

Avatar

Gisterenavond naar de film Avatar geweest! De wegen waren spiegelglad, de trams werkten niet en er was geen andere mogelijkheid te bekennen dan een taxi nemen. die reed ook zooo langzaam, gelijk had hij maar we hadden haast en de klok tikte snel verder. Aangekomen bij Tuschinsky, waar, volgens de kenners, de film gezien moet worden, bleek dat onze reservering weg is en we moeten VIPkaartjes kopen, 'die zijn duurder maar daar hoort een drankje bij', zei de cassière, De hoofdfilm was nog niet begonnen en we deden braaf wat de vrouw zei. We haasttem ons naar de zaal, die drankjes nemen we straks wel, dachten we.

Het is heerlijk om in Tuschinsky naar een film te kijken, maar bij deze viel tegen. ik ben twee keer in slaap gevallen.Avatar is een slechte film, dat de regisseur de kijkers voor dom houdt and de slechtste clishes uit de indianen films bij elkaar plakt om vervolgens met zijn langverwachtte maar teleurstellende 3D specialeffects te gaan imponeren, is totaal niet gelukt.

De dialogen zijn slecht, de sub-karakters komen niet goed uit de verf, het verhaal is zo'n uitgekauwde, niet originele versie van talloze amerikaanse B-films. bij nadere inzien ontdekte ik dat Avatar een slechte imitatie van de inmiddels klassieker 'Dances with wolfs', is. Zonde van zijn tien jaar, dat zou trouwens mijn worst wezen, zonde van mijn tijd en geld!

En… na de film was er geen bar, geen drank en geen belofte te bekennen! ‘Die drankjes had u voor de aanvang van de film moeten halen,’ zei een van de medewerkers!

zaterdag 2 januari 2010

HAPPY GREEN 2010




HAPPY GREEN 2010



Eerste voornemen!

Weinig tijd, weinig concentratie! Ik kijk soms met weemoed naar mijn weblog en jammer: waarom heb ik geen tijd om hem bij te houden?

Nieuw jaar, nieuwe voornemens, nieuwe moed, dus het moet lukken, al zijn er een paar zinnen per week, toch?

Mijn meeste aandacht gaat naar Iran en wat er daar gebeurt, er gaat geen uur voorbij zonder te op Twitter en Face Book te checken wat daar gaande is. Gelukkig zijn die er. Viva technologie, Viva internet!!

Er zijn natuurlijk nog andere redenen waardoor ik me moeilijk kan concentreren, maar daarover ga ik hier niet schrijven.

Een ding heb ik geleerd van afgelopen twee maanden, toen ik met man en macht mijn roman probeerde af te krijgen, ‘dat als je iets heeeeeel graag wilt, zodat het je gaat om scoren ipv de oorspronkelijke passie, dan zit je goed fout!’