maandag 25 mei 2009

Preau

Zin in een week
zwijmelen bij de Poëzie
Of
wil je liever
de knoop van het scenarioschrijven ontwarren

Boek dan een week vakantie op het prachtige landgoed Préau in Frankrijk en schrijf je in voor één of alle twee cursussen die ik deze zomer verzorg:

- Een week Poëzie cursus (11-07-'09 t/m 18-07-'09)
Of/En
- Een week Scenarioschrijven (22-08-‘09 t/m 29-08-'09)

http://www.preau.nl
Voor meer info:
email: info@preau.nl
telefoon: Loeky Ekkel: 0573-221199
Emiel Ebbing: +33 (0) 3 86 85 29 61
Postadres:
Stichting l'Huy Préau
Holterweg 63
7245 SL Laren (Gelderland)Adres landgoed in Frankrijk:
(8 km van Chateau Chinon)
l'Huy Préau
58120 Chatin
France

dinsdag 19 mei 2009

Koerdistan 4

Naweeën

Van de klap op mijn hoofd in Erbil heb ik een lichte hersenschudding overgehouden, dat constateerde de neuroloog vandaag tijdens mijn bezoekje aan het ziekenhuis. Ik had niet echt zin om te gaan, maar achteraf was het toch goed om te doen. Ik zal rustig aan doen, beloof ik mijn vrienden en mezelf, maar de berg werken en opdrachten eist ook aandacht en sommige hebben zelfs haast.

Mijn koffer word met de volgende vlucht naar Nederland gestuurd, verzekerde me Christian, de vluchtmanager van het Vliegveld in Erbil, en ik zal hem morgen of overmorgen op Schiphol moeten gaan halen, precies waar en wanneer moet ik zelf gaan uitzoeken. En dat is geen geringe karwei. Ik heb veel nummers gebeld, maar nog geen nuttige informatie kunnen krijgen.

Gelukkig zijn er ook mooie dingen in het leven. Al ben ik terug in Nederland maar mijn hart en hoofd ( de laatste zeker door die klap!!) is nog daar rond aan het dwarrelen. En ik ben niet de enige die Koerdistan mist. Gisterenavond zat ik aan de tafel met drie dames die om eigen redenen Koerdistan misten, de een heeft wortels daar de andere liefde, de derde werkt daar en mist de sfeer en ik leef met hen mee. Ik leef nog in een roes van Suleymaniyeh. Het goed nieuws is dat de mensen daar ook mij missen. Sinds ik terug ben heb ik e-mails, smsjes en telefoons gekregen van vrienden, contacten en mijn cursisten met daarin mooie lieve woorden. Het doet me goed.

maandag 18 mei 2009

Koerdistan 3

Gisterenochtend, in de auto, tijdens de rit naar Erbil zei ik tegen Sabina dat ik erg tevreden ben met mijn twee weken verblijf in Koerdistan en dat het alles mooi is afgerond. De twee cursussen die ik verantwoordelijk voor was, zijn een succes geworden en ik heb in zo’n korte tijd zo veel moois gezien en nog meer bijzondere mensen ontmoet. Ik heb nu een netwerk van Amsterdam tot Suleymaniyeh. Het gaf me een enorm plezier en tegelijkertijd wist ik dat ik dit bergachtige land heel erg zou missen.

Ik wist natuurlijk toen niet dat het einde heel anders er uit zou zien. Hieronder mijn emotionele verslag van wat er gebeurde:

Vandaag werd ik door het ongeluk achtervolgd. De dag is nog niet om en het kan nog meer gebeuren maar ik hoop van niet. Ik denk dat ik genoeg ellende heb meegemaakt voor één dag. Ik zit nu in de vlucht van Erbil naar Venen. Even leek het of we, Sabina en ik, de vlucht gaan missen. We hadden per internet al ingecheckt , maar kwamen te laat en de coördinator zei dat we niet meer kunnen instappen. Na een lang telefonische overleg zei de man, Mohammed, dat we wel in kunnen stappen maar zonder onze bagage. Sabina had een kleine koffer dus ze kon die mee naar de vliegtuig nemen, maar mijn koffer, vol cadeautjes van onze cursisten onder andere een prachtige Koerdische kleed, al mijn kleren, lesmateriaal, en om niet te vergeten mijn huissleutels moest achterblijven. Als ik goed nadenk zegt mijn verstand dat het niet erg is en dat ik alles in die koffer gerust kan missen, maar emotioneel doet het zeer. Ik kan het niet los laten. Opeens mis ik zelfs mijn vuile grijze sokken die ik vanochtend in een hoekje van mijn koffer stopte. Mijn verstand roept: Wat een afgang! En ik wil die wegslaan en zorgen dat ie mij en mijn onnozele verdriet met rust laat.
Ik weet niet waar die lege emotionele reactie vandaan komt, wellicht door de enorme stoot die ik op mijn hoofd kreeg toen ik uit de toilet van het broodjeszaak kwam, dezelfde klap die de belangrijke oorzaak is voor het te laat aankomen op het vliegveld. Bij de broodjeszaak hebben we snel drie broodjes besteld en terwijl Ibrahim, de chauffeur van IMCK, op de bestelling wachtte, haastten Sabina en ik ons naar de toilet. Ik kwam als laatste naar buiten en zag de misplaatste ijzeren airco onderweg niet. Sabina had het al net op het nippertje gemist, ik niet. Ik stootte er tegen aan en de pijn was ondragelijk, de schok nog groter. Ik dacht voor even dat ik er geweest ben. Het was zo hard en pijnlijk dat ik nodig even moest zitten om bij te komen. Ik zocht zachtjes met mijn vingertoppen naar bloed, maar gelukkig vond ik niets. Mijn pet had me een beetje gered.
Het Klopt dat we trek hadden in een broodje, we hadden geen ontbijt gehad en geen lunch. Maar de beslissing om voor de vlucht naar een broodjeszaak te gaan terwijl we al redelijk laat waren, was fout. We hadden al per internet ingecheckt en dat stelde ons te veel gerust.

Ik bedenk onder het schrijven van dit stuk wat de beste oplossing is om zo snel mogelijk mijn koffer terug te krijgen. Het probleem is dat het niet om een kleine gunst maar om een grote koffer gaat. Iedereen die terug naar NL komt, heeft zelf wat bagages, vooral als hij/zij ook een trainer is. Gelukkig gaf de vluchtcoördinator snel zijn naam en telefoonnummer aan me en beloofde mijn koffer naar me te gaan sturen. maar het liefst wil ik mijn koffer nog vanavond mee naar huis nemen. Ik wil even mijn ogen openen en erachter komen dat alles alleen een nare droom was geweest, tenminste als de hoofdpijn dat toelaat.

Koerdistan 2

In Koerdistan schijnt de zon bijna elke dag en als ze niet schijnt is het toch nog steeds warm. Soms weet ik niet of de grijze wolken die de zon bedekken gewone wolken zijn, zwanger van de regendruppels, of het is de stof die gestaag over de stad manoeuvreert.
Het lijkt alsof ik al maanden hier woon, heb al een hoop vrienden gemaakt en kan zonder moeite met iedere taxichauffeur, kruidenier, student, ambtenaar of een politicus in een mix van Perzisch, Koerdisch, Engels en soms Nederlands communiceren. Ik ken de weg naar de markt zelfs met gesloten ogen.

Tegelijk met mijn cursus, scenarioschrijven voor TV doc aan TVzender Kurdsat, geeft Sabina een vriendin van Judit en mij, en tevens een PVDA-lid, een cursus over de gender issues aan vrouwen van de PUKpartij in Suleymaniyeh. ’s Avonds als we geen afspraken hebben zitten we meestal samen in de tuin van IMCK met een glas koude witte wijn en heerlijke noten (meestal afkomstig uit Iran, hahaha) en we wisselen van ervaringen en gedachtes uit. Sabina vertelt hoe dapper en mondig de Koerdische vrouwen zijn en ik vertel hoe getalenteerd de Koerdische filmmakers zijn. Zij vertelt afschuwelijke verhalen over de Koerdische vrouwen die door hun mannen gemarteld, gekleineerd en soms afgeslacht zijn en ik vertel over de mannen, nota bene een van mijn cursisten, die zich niet begrepen voelen door hun vrouw en gezin en een valse troost zoeken in glazen whisky, het resultaat is dat ze gewelddadig worden en hun vrouw en kinderen om kleine redenen bont en blauw slaan en de volgende dag in een enorme rouwtoestand verkeren die opnieuw door de drank weggespoeld wordt. Ze zijn een deel van de nieuwe intellectuele Koerden, gevangen en geknakt midden in de oude religieuze tradities en nieuwe, vooruitstrevende idealen.

Er moet veel gebeuren in dit land, dit mooie land met zo veel potenties, concluderen we iedere keer. En iedere kleine steentje kan veel bijdragen.

maandag 11 mei 2009

Koerdistan 1

Ik voelde me onmiddellijk thuis. Noord Irak/Koerdistan lijkt in veel opzichten op Iran; de geurige bloemen, de moerbeibomen, gebogen onder de zwaarte van zijn rijpe moerbessen, de brede vriendelijke glimlach van mensen,vooral als ze horen dat ik uit het buurland Iran ben, de mooie jonge meisjes en vrouwen met zwaar opgemaakte gezichten (nou, Iraanse meisjes zijn alleen beter gekleed! Ik bedoel minder bling bling) de geur van versgebakken brood, verschillende soorten kababs op iedere menu en de file!
Zondag 3 mei ben ik aangekomen in Erbil, de hoofdstad van Koedistan (Noord Irak). Mijn vriendin Judit Neurink op wiens uitnodiging ik naar Koerdistan vloog wachtte me af op het vliegveld van Erbil met een warme omhelzing en een fles koude mineraalwater. We rijden direct naar Suleymaniye waar Judit woont en werkt. 'Er zijn binnenlandse vluchten naar Suleymaniye maar met de auto ben je sneller,' vertelde Judit tijdens de drie uur durende autorit. Als ze ziet dat ik haar met opgetrokken wenkbrauwen aankijk voegt ze er onmiddellijk aan toe: 'De administratieve rompslomp duurt zo lang dat je beter en sneller af bent met de auto.’

Judit zit al meer dan een jaar in Irak waar ze IMCK: The Independent Media Centre in Kurdistan (http://imckiraq.blogspot.com/) opzette voor het bevorderen van journalistieke vaardigheden van Irakese media. Ik had al eerder naar Koerdistan gewild en ben ontzettend blij dat ik nu in twee weken tijd twee cursussen geef aan de journalisten in Koerdistan/Noord Irak. Ik ga mijn kennis met hen delen op het gebied van TVmaken en met name TV documentaire. De Iraakse Koerdistan is volop in opbouw. Overal rijzen gebouwen van de grond. Terwijl Erbil zich tevergeefs vastklampt aan zijn oude traditie, moderniseert Suleymaniye zich in een snelle vaart. De groei van moderne restaurants, hippe cafés, nieuwe kledingswinkels en nog andere dingen valt niet meer tegen te houden. Alles is in bloei en ik kan nog even genieten van de groene parken en de grote hoeveelheid geurige en kleurige rozen op straat. De lente duurt hier erg kort. Voor je het weet begint de hete zomer, dus iedere moment is mooi meegenomen.
Afgelopen week heb ik samen met Judit een cursus Civil Journalism afgerond bij een lokale krant/TV van geëmigreerde Iraanse koerden. Ik deed de TV en Judit de gedrukte pers. We werkten al eerder samen en iedere keer was het een feest. Het ging deze keer weer fantastisch. Niet alleen onze samenwerking, maar ook de cursus zelf. De leergierigheid en enthousiasme van de deelnemers heeft me vanaf het eerste moment ontroerd en gestimuleerd. Ik zag hoe snel ze in zo’n korte tijd groeiden, hoe ze snel alle informaties eigen maakten en in het praktijk verwerkten. Ik had het voordeel dat ik de cursus zonder tolk en in mijn eigen moedertaal kunnen geven. Aan het eind was het duidelijk dat het niet mijn laatste cursus bij hen zou zijn. Ik verheug me er nu al op een vervolg.
Vandaag heb ik vrij en na een paarse jurk gescoord te hebben bij een modieuze kledingzaak in de buurt, instaleer ik me in het Café Melody. Ik kan hier gerust internetten, heerlijke koffieverkeerd drinken en af en toe met het personeel een praatje maken.
Morgen begin ik aan een nieuwe cursus bij Kurdsat, een TV zender in Koerdistan. De cursus is in het Engels en Sam, de verbazingwekkend vloeiend Engels sprekende medewerker van Judit, gaat voor me tolken. Ik zal de cursisten het fijne van Scenarioschrijven leren. Ik heb er zin in en ben er klaar voor.