maandag 7 december 2009

The forest is not going to die.

http://www.youtube.com/watch?v=pvpe0Yy51b4


Ik heb gehoord dat de winter weg gaat,

dat uit de donkere stad de stilte weg vlucht

kijk! Voor het verlossen van deze grond,

vallen er de mooiste bloesems om

Ik heb gehoord dat de straten vol

zijn van verliefde mensen

dat Neda in haar bloed wentelt

laat haar offer niet voor niets zijn geweest.

Ik heb gehoord dat het land bloedt

overal stijgt het vuur, de schreeuw bloeit

dat het hart van Sohrab opengaat

dat het leven Taraneh opbrandt

Hemel! sproei op deze donkere nacht

Want de verliefden worden bruut geslacht

Als antwoord krijgen we kogel en foltering

Maar let op, bijlman! het bos zal niet doodgaan.

dinsdag 24 november 2009

Humanist

Iemand schreef me net op Face Book: 'Je lijkt wel op feministen maar je niveau is wat hoger'. ik wist niet wat ik daarop moest zeggen, dus ik zweeg. Ik zag er de nut niet in.

Ik blijf me wel afvragen of deze opmerking een compliment is of een belediging.

zondag 15 november 2009

Jila Baniyaghub visit her husband in prison

Hieronder een impressie van de, na maanden, eerste ontmoeting van de Iraanse journalst Jila Baniyaghub aan haar man Bahman Amui in de Evin Gevangenis in Tehran:

-------------------------------------------------------------


After months, I was finally able to meet Bahman in person. I arrived at the meeting hall before him. The hall was big, with few families there for meetings in person. So I could choose any of the chairs to sit on.
I first thought the chairs and tables were not much different from each other. I therefore chose the table nearest to the door through which the prisoners enter the hall. I sat down. There were big windows on the wall opposite me; windows through which you could see the trees along the street on the other side of Evin prison. I got up and chose the table nearest to the windows and sat down. I thought that during our half hour meeting, this would allow Bahman to see the branches of the trees on the other side of the prison walls. I knew how much a prisoner would treasure such a sight. I looked at the trees again. You could see them through the barbed wires on top of the high walls of Evin. I changed my place several times. I was looking for a point from which Bahman could see the trees without the barbed wires. But I failed. It was not possible to see a single tree without barbed wires. Bahman would have to see the green leaves of the trees through the barbed wires. But still, he could see the green on the other side of Evin.

Bahman arrived. How exciting it was after several months to hear his voice directly, rather than through the phone! I could see his face clearly, rather than through the opaque window in the ‘cabin meeting’ hall. Most important of all, I could hold his hand in my hand and tell him softly: “I love you and I admire your patience, your calm, and your resistance.” By the office in charge of the meeting hall said, “Time is up”, we still had a lot to say to each other. But there was nothing we could do. The time was up.

I am happy that Bahman was able to see the green on the other side of the walls of Evin – although the barbed wires.

14 November 2009

-- Jila

http://www.zhila.org/http://www.irwomen.info/

zondag 11 oktober 2009

600 jaar betrekkingen tussen Iran&Nederland

19 november RMO Leiden - boekpresentatie
"Iran and the Netherlands. Interwoven through the Ages"


Op 19 november as. is het zover. Dan wordt in het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden het boek gepresenteerd, waarschijnlijk rond 15.30 uur.De presentatie gaat gepaard met enkele korte voordrachten uit het boek. Vanzelfsprekend is er voor alle auteurs 1 exemplaar beschikbaar.

zaterdag 10 oktober 2009

Kunstvaarroute 2009

Gestuurd door Krijnie Beyen:


Aan allen die zich voor de Kunstvaarroute 2009 hebben ingezet.

Dames en heren,

De Kunstvaarroute 2009 is zijn laatste maand ingegaan. De laatste tocht is op 31 oktober, een week later worden alle kunstobjecten gedemonteerd.

Dat slot willen wij vieren met alle betrokkenen: kunstenaars, sponsors, gemeente, schippers, gidsen van de Waterlijn, plekeigenaren, bestuur en werkgroepen van de KunstKijkRoute en leden van vertelkring EVA.

Graag nodigen wij u uit op zondag 1 november van 16.00 tot 18.00 uur in de Observant, Stadhuisplein Amersfoort.

Wij hebben in samenwerking met de Stichting ArteGanza een gevarieerd programma opgesteld met o.a. live muziek van De Rotte Herders, voordracht van gedichten rondom de Schoonheid van het verschil en swingende Arabische muziek van de Souad Amhai & band met Kashkoul Arabi een Arabisch boektet aan liederen.Dit alles aangekleed met een drankje en exotisch hapje.

Tot ziens in de Observant!werkgroep Kunstvaarroute

PS wilt u voor 10 oktober a.s. laten weten of u van de partij bent?

Bedankt.

dinsdag 6 oktober 2009

Angelina Jolie

Bush & Obama were sitting in a bar. A Guy approaches and inquires, " What are you guys up to? "
Bush: " We are planning for World War III."
Guy: " Really, what's going to happen?"
Bush:" Well, this time we are going to kill 140 Million Muslims and Angelina Jolie..!"
Guy: "Angelina jolie? Why,Angelina Jolie?"
Bush Turns To Obama and says: " See! I told you, no one would worry about 140 Million Muslims!!!!!!!!!'

maandag 28 september 2009

Poëzieworkshops

0ok in 2009 organiseert kopwit, poëzieclub Zutphen e.o., in samenwerking met Luxor weer twee poëzieworkshops:

- Poëzie schrijven en beleven door Nafiss Nia
- Poëzie voordragen door Masja Knops

De workshops zijn geschikt voor zowel startende als meer ervaren dichters.

Poëzie schrijven en beleven
Door Nafiss Nia

Tijdens de workshop worden we omringd met woorden, beelden, beeldspraken en klanken. We leren op een creatieve manier omgaan met de kunst een goede relatie tot stand te brengen tussen de inhoud, dat wat we te zeggen hebben en de vormgeving.

Nafiss Nia is dichter, (scenario)schrijver en vertaler en is geboren in Esfahan in Iran en woont sinds 1992 in Nederland. Zij publiceerde de bundel “Esfahan, mijn hoopstee: (uitg. Bornmeer). Haar tweede dichtbundel komt begin 2010 uit bij de uitgeverij Ailanthus. Ook in 2008 gaf zij in Zutphen een workshop “Poëzie schrijven en beleven” en zij is één van de deelnemers in het poëzie-uitgave “Poëzie & Beelden, zutphen” (uitg.KunstMag)

Basisgroep
Datum Zaterdag 14 november 10.00 – 17.00 uur excl. lunch
Koaten Prijs: € 75,00 pp
Gevorderden:
Datum Zaterdag 21 november 10.00 – 17.00 uur excl. lunch incl. – optie - terugkomdag (1 dd.)
Prijs: € 120,00 pp (incl. terugkomdd.)
Prijs: € 75,00 pp (excl. terugkomdd.)
Locatie: Filmtheater Luxor, Zutphen

Poëzieworkshop Poëzie voordragen
Door: Masja Knops

Tijdens de workshop worden de deelnemers uitgenodigd om, op basis van hun eigen gedichten, juist die voordrachtsvorm te vinden die met zowel henzelf als met hun gedicht het beste overeenkomt. Met ondersteuning op de gebieden inleving, houding, ademhaling en presentatie zullen de deelnemers ontdekken dat poëzie pas echt poëzie wordt wanneer het wordt voorgedragen.

Masja Knops is dichter, scenarioschrijver, regisseur en dramadocente en zeer ervaren in het lesgeven aan zowel beroepsacteurs als amateurs. Hij kent een zeer persoonsgerichte benadering die uitgaat van wat de deelnemer kan, wil bereiken en van de poëzie die hij of zij schrijft, én wil voordragen.

Workshop
Datum Zaterdag 28 november 10.00 – 13.00 of 14.00 – 17.00 uur
Kosten € 30,00 pp
Locatie: Filmtheater Luxor, Zutphen

woensdag 23 september 2009

Wijze woorden

'Perfectionisme remt vaak de creativiteit.'

(M. Velds)

Wijze woorden


'Wie altijd met beide benen op de grond blijft staan, komt geen stap vooruit.'

(H. M. Kapelle)

vrijdag 11 september 2009

NEE

‘Nee’ zeggen zonder te hoeven uitleggen en toch vrienden blijven, dat moet toch kunnen?


Misschien irrelevant, maar ik heb vandaag geleerd dat ‘Onwillekeurig’ is geen antoniem van ‘Willekeurig’. Deze twee woorden hebben me wel veel slapeloze nachten bezorgd.


Iemand heeft in mijn tekst 'schoenenloos' veranderd in 'met blote voeten'. Ik weet dat ‘schoenenloos’ een niet bestaand Nederlands woord is, maar je weet toch wat ik bedoel en ik bedoel zeker niet: ‘met blote voeten’. Dat is gevoelsmatig niet hetzelfde. De eerste heeft het gevoel van verlies, zoekgeraakt zijn, het gemis, maar de tweede gaat over opluchting, zweven, vrijheid,… en dat is niet wat ik wil zeggen.

zondag 30 augustus 2009

Dagboek van Groene beweging

DORST NAAR EEN GLAS MINERAALWATER

Door Nafiss Nia, uit Wordt Vervolgd, augustus 2009

Communiceren in codetaal, een ondergrondse drukpers, scheldende nieuwsbronnen en verzet tot in de haarelastiekjes: vanuit Amsterdam hield de gevluchte Iraanse schrijfster en filmmaakster Nafiss Nia een Groen Dagboek bij over haar beleving van de opstand.

lees meer... in Wordt Vevolgd

donderdag 27 augustus 2009

poëzieworkshops


poëzieclub zutphen e.o.

0ok in 2009 organiseert kopwit, poëzieclub zutphen e.o., in samenwerking met Luxor weer twee poëzieworkshops:

- Poëzie schrijven en beleven door Nafiss Nia
- Poëzie voordragen door Masja Knops

De workshops zijn geschikt voor zowel startende als meer ervaren dichters.

Poëzie schrijven en beleven
Door Nafiss Nia

Tijdens de workshop worden we omringd met woorden, beelden, beeldspraken en klanken. We leren op een creatieve manier omgaan met de kunst een goede relatie tot stand te brengen tussen de inhoud, dat wat we te zeggen hebben en de vormgeving.

Nafiss Nia is dichter, (scenario)schrijver en vertaler en is geboren in Esfahan in Iran en woont sinds 1992 in Nederland. Zij publiceerde de bundel “Esfahan, mijn hoopstee: (uitg. Bornmeer). Ook in 2008 gaf zij in Zutphen een workshop “Poëzie schrijven en beleven” en zij is één van de deelnemers in het poëzie-uitgave “Poëzie & Beelden, zutphen” (uitg.KunstMag)

Basisgroep
Datum Zaterdag 14 november 10.00 – 17.00 uur excl. lunch
Koaten Prijs: € 75,00 pp
Gevorderden:
Datum Zaterdag 21 november 10.00 – 17.00 uur excl. lunch incl. – optie - terugkomdag (1 dd.)
Prijs: € 120,00 pp (incl. terugkomdd.)
Prijs: € 75,00 pp (excl. terugkomdd.)
Locatie: Filmtheater Luxor, Zutphen

Poëzieworkshop Poëzie voordragen
Door: Masja Knops

Tijdens de workshop worden de deelnemers uitgenodigd om, op basis van hun eigen gedichten, juist die voordrachtsvorm te vinden die met zowel henzelf als met hun gedicht het beste overeenkomt. Met ondersteuning op de gebieden inleving, houding, ademhaling en presentatie zullen de deelnemers ontdekken dat poëzie pas echt poëzie wordt wanneer het wordt voorgedragen.

Masja Knops is dichter, scenarioschrijver, regisseur en dramadocente en zeer ervaren in het lesgeven aan zowel beroepsacteurs als amateurs. Hij kent een zeer persoonsgerichte benadering die uitgaat van wat de deelnemer kan, wil bereiken en van de poëzie die hij of zij schrijft, én wil voordragen.

Workshop
Datum Zaterdag 28 november 10.00 – 13.00 of 14.00 – 17.00 uur
Kosten € 30,00 pp
Locatie: Filmtheater Luxor, Zutphen

dinsdag 25 augustus 2009

Onbekend bellen/sms'en

Tegenwoordig neem ik de telefoons die geen nummer weergeven, niet op. Het is geen kwestie van bang zijn voor wie dan ook of wat dan ook, het is gewoon niet meer zoals vroeger dat je de telefoon aannam zonder te weten wie belde. Nu wil ik weten wie belt om me geestelijk te kunnen voorbereiden. Het nummerweergave geeft me ook de mogelijkheid om te kiezen of ik het aan wil nemen of niet.

Dat is het gevolgen van de hoge snelheid in ons huidige bestaan. Ik hoor vaak dat mensen gewoon opperen dat ze het altijd druk hebben omdat het zo hoort. Dat ken ik niet. Ik heb het druk omdat ik het druk heb en deze drukte heeft weinig te maken met gezellige afspraken of vakantieplannen, het heeft alleen verband tot mijn werkzaamheden en die zijn er nogal veel. Bovendien beleef ik veel plezier om het druk te hebben met mijn werk, ook al doe ik soms dingen uit puur financiële redenen. Ik moet ook toch leven en het zal wel een tijdje duren voordat ik alleen van het schrijven van poëzie en proza kan leven. Al streef ik er dag en nacht naar.

Dus, tenzij je me een waarschuwing, of een liefdesbetuiging wil sturen en liever anoniem wil blijven, bel, sms, mail me dan niet anoniem want die beantwoord ik gewoon niet.

donderdag 20 augustus 2009

Keuze

Zelden gebeurt het, maar soms zelfs ik sprakeloos word. In zo'n geval neem ik een duik in de oceaan van poëzie, de verlossing is dan zo dichtbij:


Aan de dromen van vogels

In de dromen van vogels laten ze ons niet toe

zo kort als jij in mij opstijgt
en ik
uit jouw handpalm
een slokje drink
is het genoeg.

Wat heeft
de wereld aan ons leed?!

Op een middernacht
tussen al deze lichtloze nachten
zullen we onze harten aan een tak hangen
zodat de wind
hun verdriet mee kan nemen

laat de dromen van vogels met rust
zoek nu
naar een paar lichte woorden
een slok water die ik uit je handpalm kan drinken

tegen de wereld hoeven we niets te zeggen
hij kan altijd
op onze liefde en vergiffenis
rekenen.

Hafez Mousavi (uit Stegen van stilte, bloemlezing 100 jaar moderne Perzische poëzie )

maandag 27 juli 2009

Groen

Ik ben geboren
om de nacht te zien vertrekken
om het donker uit te zwaaien
ik ben geboren
om vandaag hier te zijn
NIET
om weg te gaan om weg te kijken
ik ben geboren
om jou te bewaren
in mijn woord op mijn netvlies
in mijn adem op mijn handen
NIET
om te buigen te knielen
ik ben geboren
om jou te groeten:

Salaam!
Salaam mijn broers mijn zusters
Salaam meisjes en jongens

Salaam je woord je blik je zucht
je stap je ren je vlucht
je berg je grond je lucht

Salaam je roep je kreet je groet

Salaam je traan je zweet je bloed
je geur je licht je gloed
je zee je eb je vloed

Salaam je roep je kreet je groet

Salaam je vuist je woede je handen in de boei
je pijn je leed je lichaam zonder bloei
je moeder je vader je faam in de groei

Salaam je roep je kreet je groet

Salaam je naam je pracht je kleur
je wit je rood je groen
Salaam je groen Salaam je groen

woensdag 22 juli 2009

Hongerstaking

Vanaf vrijdag 24 t/m 26 juli doe ik mee aan een hongerstaking in solidariteit met politieke gevangenen in Iran en met eis voor hun vrijlating. De staking begint vrijdag om 10 uur in de ochtend op het plein voor het parlement in Den Haag en eindigt zondag om 22.00 uur .

I'll be there, you too?

Global action day for human rights in Iran Museumplein July 25th


July 25th is right around the corner and the global action day of action to support the struggle of Iranians for human rights and democracy is quickly arriving. I would love to ask all of my friends to participate this important rally. It's very significant and effective to show the world that not only Iranians but also every human being is concerned about the destiny of People and the Green Movement in Iran.
(see the video here: http://www.united4iran-nl.org/) Please share it with your friends!

I hope to see all on July 25th in Amsterdam, Museumplein.

With warm regards,
Nafiss

For more information about global action day please visit: http://www.united4iran.org/

maandag 20 juli 2009

Poëzie met of zonder gevoel

Een week op een prachtig landgoed en bezig met poëzie, dat is wat iedere dichter naar verlangt. En ja, ik was op zo’n paradijsachtige plaats en ik was bezig met poëzie, mijn grote passie. Maar deze keer zag alles anders uit, klonk alles anders. Ik was daar maar mijn hart had ik niet bij me. Eerlijk gezegd wilde ik er eerst helemaal niet heen. maar ik moest op kracht komen, door poëzie op kracht komen om later beter te kunnen werken. Afgezien daarvan wachtten vijf geïnteresseerden op me, ik moest er heen. Ik zag het als een huiswerk, een plicht, een belofte en die heb waarlijk nagekomen. Ik heb mijn huiswerk uitstekend uitgevoerd. De cursisten zijn gelukkig en content naar huis gegaan, met een mooie herinnering en een handvol mooie gedichten. Ik ben trots, maar verdrietig!

Hoe kan je bezig zijn met poëzie, kunst of iets inspiritueels en tegelijk niets van het menselijke lot willen weten? Het viel me op dat iedereen tijdens de poëziecursus en daarbuiten bewust het onderwerp Iran vermeed, wetend dat ik uit Iran kom, heeft niemand gevraagd hoe ik er over denk, hoe ik me voel, hoe het met mijn dierbaren, familie, vrienden gaat die in Iran wonen, of mensen die in straten van Iran geslagen, opgepakt of doodgeschoten worden. Niemand bekommerde zich om het lot van mensen die met man en macht naar vrijheid streven, misschien waren ze bang voor de nare verhalen die hun vakantie zouden bederven. Zou dat zo zijn?

Ik wil niet geloven dat er mensen zijn die van veel moois in het leven kunnen houden zonder aan mensen te denken. Ik weiger om te geloven dat er mensen zijn die zonder van mensen te houden van woorden en beelden kunnen houden. Ik weiger om er in ieder geval één van te zijn.

Misschien sta ik te ver van hun bed, misschien ben ik alleen zichtbaar als ik hen een dienst bewijs, als ik van nut ben. Ik moet niet zeuren, moet mijn mond houden, niet lastig doen, niet te kritisch worden, en nooit te dichtbij komen! Niet op wederzijdse liefde en begrip rekenen, wel moet ik altijd dankbaar zijn en die dankbaarheid laten zien, in mijn gebaar, mijn woord en mijn daden. En nog iets, ik moet nooit, meer weten dan hen, nooit beter zijn. Ik moet mijn plaats kennen en die ook zo houden.

Bij nader inzien denk ik dat ik mijn hart toch mee had genomen, maar dat in scherven terug heb gebracht. Ik ben verdrietig en weiger te geloven dat dichters, schrijvers en kunstenaars gemakkelijk hun ogen kunnen sluiten op het leed en pijn van hun naasten, dat ze zonder zucht en zwaai door kunnen gaan met hun bezigheid terwijl in hun nabijheid iemand rouwig is om gekeelde onschuldigen. Het kan niet waar zijn dat het ultieme verlangen van een artiest slechts 'slapen in zijn fluweelzachte bed' is. En als dit het toppunt van de passie is, dan liever geen passie!

woensdag 8 juli 2009

9 juli 2009


SOLIDARITY demonstration in front of Dutch Parliament,

Thursday, 9th July,
4:00 PM – 6:00 PM (The Hague)


Tweede Kamer der Staten-Generaal
Plein 2 , 2500 EA Den Haag

dinsdag 7 juli 2009

Ik ga naar preau

Zin in een week
zwijmelen bij de Poëzie
Of
wil je liever
de knoop van het scenarioschrijven ontwarren

Boek dan een week vakantie op het prachtige landgoed Préau in Frankrijk en schrijf je in voor één of alle twee cursussen die ik deze zomer verzorg:

- Een week Poëzie cursus (11-07-'09 t/m 18-07-'09)
Of/En
- Een week Scenarioschrijven (22-08-‘09 t/m 29-08-'09)

http://www.preau.nl
Voor meer info:
email: info@preau.nl
telefoon: Loeky Ekkel: 0573-221199
Emiel Ebbing: +33 (0) 3 86 85 29 61
Postadres:
Stichting l'Huy Préau
Holterweg 63
7245 SL Laren (Gelderland)Adres landgoed in Frankrijk:
(8 km van Chateau Chinon)
l'Huy Préau
58120 Chatin
France



vrijdag 26 juni 2009

Iran of Michael Jackson!

Geen hoopgevende berichten vandaag. Het maakt niet uit hoe vaak ik bij de site Face Book op de knop ‘vernieuwen’ klik. Er is weinig nieuws uit en over Iran. Een vriend liet op Face Book weten dat haar interview met een Nederlandse omroep is afgezegd omdat ze vandaag niets aan Iran gaan doen. Michael Jackson is dood en dat heeft meer prioriteit. Zo gaat het in de wereld van media. Ik weet nu weer waarom ik liever zo snel mogelijk afscheid wil nemen van de journalistieke wereld waar mensenleven niets waard is, wel de kijkcijfers!

Ik haat het. Ben ik onredelijk? Nee! Ben ik emotioneel? Ja! Waarom ook niet. In Iran vraagt een geestelijke sukkel de doodstraf voor de actieleiders, zeg maar gerust alle demonstranten, en hier zitten we treuren om de dood van onze King of pop. Begrijp me niet verkeerd! Ik vind het erg dat MJ dood is. Ik mocht hem, nee correctie, ik mocht hem niet, ik was en ben dol op zijn muziek, maar zijn muziek leeft door en verdwijnt niet door de dood van zijn persoon. Volgens mij was MJ al heel lang geleden dood. De creatieve, energieke zwarte man die met zijn talent de wereld op zijn kop zette was lang gelden dood. Zijn muziek nooit!

Don't forget Iran

Media forget about innocent Iranians who still suffer under the tyranny of Iranian regime, now Michael Jackson is dead! It shows how un human actually the media works. In what kind of world are we living?

woensdag 24 juni 2009

Wij zijn Iran

Ik ben Iran, jij bent Iran, wij zijn Iran.
Een Iraanse meisje geeft me in het donker haar eenvoudige maar aangrijpende bericht door en vraagt zich af wat is die plaats waar mensen zonder pardon in elkaar worden geslagen, vermoord of in de donkere hoeken van geheime gevangenissen worden gemarteld. De plaats is Iran, mijn Iran, jouw Iran, onze Iran.
Zijn we universeel genoeg om haar pijn te begrijpen, haar kreet een gehoor te geven en meer te doen dan alleen maar nee nee schudden en meevoelen?

http://www.youtube.com/watch?v=pKUZuv6_bus

Vertaling van haar mededeling door Joost Baars:

Morgen, zaterdag
Morgen komt het erop aan.
Vannacht klinkt het Allah-o Akbar luider en luider dan in voorgaande nachten.
Waar is dit?
Waar elke deur gesloten is, waar is dit?
Waar mensen simpelweg God aanroepen, waar is dit?
Waar het het Allah-o Akbar luider en luider klinkt, waar is dit?
Ik blijf elke nacht op om te zien of het luider en luider wordt en of er meer en meer verschijnen.
Het ontzet me.
Ik vraag me af of God ontzet is.
Waar zoveel mensen ingesloten zitten, waar is dit?
Waar niemand ons komt helpen, waar is dit?
Waar we alleen met onze stilte onze stemmen de wereld in sturen, waar is dit?
Waar de jongeren bloed verliezen waarna de mensen gaan bidden, waar is dit? Bidden, met datzelfde bloed onder hun voeten…
Waar de burgers tuig worden genoemd, waar is dit?
Waar is dit?
Wil je dat ik het zeg?
Dit is Iran.Waar we thuis zijn, jij en ik.
Dit is Iran.

zaterdag 13 juni 2009

Iran Today

A turbulent period in Iran. Young people are beating up by Islamic guard in the streets of Teheran. Spread their stories to the world. don't let the tyrannical regime put them on silent again.

woensdag 3 juni 2009

Nafiss Nia: Deutsche Welle Global Media Forum 2009, 3-5 June 2009, Bonn, Germany

http://www.dw-gmf.de/conference_2009/3251.php

Deutsche Welle Global Media Forum 2009, 3-5 June 2009, Bonn, Germany







De eerste dag op de Deutsche Welle Global Media Forum in Bonn. Ik ben omringd door journalisten, webloggers en Media mensen. Het wordt veel gepraat. Dat is normaal gesproken niet aan mij besteed. Ik hou niet van speeches en lange bla bla, hoewel de sprekers over belangrijke zaken hebben en zeker goede bedoelingen hebben, toch…. Het liefst zou ik door de straten van Bonn lopen, met mensen praten, koffie drinken in lokale cafés en e voormalige hoofdstad van Duitsland beter leren kennen.

Ik ben hier om samen met Bijan Moshaver, voorzitter van het bestuur van Zamaneh, en een paar Press Now leden, Radio Zamaneh te presenteren. Bijan Moshaver, als de insider en ik , doing monitoring of RZ programs, als de outsider zullen wat over RZ zeggen. Ik ben blij dat Radio Zamaneh op die manier meer internationale aandacht zal krijgen. Het is tijd.

Gisterenavond was de openingsavond en de ceremonie werd gehouden op de top van de hoogste berg in Bonn in een chic hotel waar een prachtige uitzicht gaf aan de stad Bonn. Het was een leuke avond. Ik heb twee bijzondere webloggers ontmoet die de prijs voor de beste bloggers hadden gewonnen in hun eigen taal, Rosana Hermann uit Brazilië en Ahmad Abdalla uit Egypte. Hun enthousiasme , energie en scherpe kijk naar de wereld en mensen deed me meteen denken aan talloze Iraanse bloggers. Ik moet bekennen dat ik hier wel de aanwezigheid van de Iraanse bloggers mis.

maandag 25 mei 2009

Preau

Zin in een week
zwijmelen bij de Poëzie
Of
wil je liever
de knoop van het scenarioschrijven ontwarren

Boek dan een week vakantie op het prachtige landgoed Préau in Frankrijk en schrijf je in voor één of alle twee cursussen die ik deze zomer verzorg:

- Een week Poëzie cursus (11-07-'09 t/m 18-07-'09)
Of/En
- Een week Scenarioschrijven (22-08-‘09 t/m 29-08-'09)

http://www.preau.nl
Voor meer info:
email: info@preau.nl
telefoon: Loeky Ekkel: 0573-221199
Emiel Ebbing: +33 (0) 3 86 85 29 61
Postadres:
Stichting l'Huy Préau
Holterweg 63
7245 SL Laren (Gelderland)Adres landgoed in Frankrijk:
(8 km van Chateau Chinon)
l'Huy Préau
58120 Chatin
France

dinsdag 19 mei 2009

Koerdistan 4

Naweeën

Van de klap op mijn hoofd in Erbil heb ik een lichte hersenschudding overgehouden, dat constateerde de neuroloog vandaag tijdens mijn bezoekje aan het ziekenhuis. Ik had niet echt zin om te gaan, maar achteraf was het toch goed om te doen. Ik zal rustig aan doen, beloof ik mijn vrienden en mezelf, maar de berg werken en opdrachten eist ook aandacht en sommige hebben zelfs haast.

Mijn koffer word met de volgende vlucht naar Nederland gestuurd, verzekerde me Christian, de vluchtmanager van het Vliegveld in Erbil, en ik zal hem morgen of overmorgen op Schiphol moeten gaan halen, precies waar en wanneer moet ik zelf gaan uitzoeken. En dat is geen geringe karwei. Ik heb veel nummers gebeld, maar nog geen nuttige informatie kunnen krijgen.

Gelukkig zijn er ook mooie dingen in het leven. Al ben ik terug in Nederland maar mijn hart en hoofd ( de laatste zeker door die klap!!) is nog daar rond aan het dwarrelen. En ik ben niet de enige die Koerdistan mist. Gisterenavond zat ik aan de tafel met drie dames die om eigen redenen Koerdistan misten, de een heeft wortels daar de andere liefde, de derde werkt daar en mist de sfeer en ik leef met hen mee. Ik leef nog in een roes van Suleymaniyeh. Het goed nieuws is dat de mensen daar ook mij missen. Sinds ik terug ben heb ik e-mails, smsjes en telefoons gekregen van vrienden, contacten en mijn cursisten met daarin mooie lieve woorden. Het doet me goed.

maandag 18 mei 2009

Koerdistan 3

Gisterenochtend, in de auto, tijdens de rit naar Erbil zei ik tegen Sabina dat ik erg tevreden ben met mijn twee weken verblijf in Koerdistan en dat het alles mooi is afgerond. De twee cursussen die ik verantwoordelijk voor was, zijn een succes geworden en ik heb in zo’n korte tijd zo veel moois gezien en nog meer bijzondere mensen ontmoet. Ik heb nu een netwerk van Amsterdam tot Suleymaniyeh. Het gaf me een enorm plezier en tegelijkertijd wist ik dat ik dit bergachtige land heel erg zou missen.

Ik wist natuurlijk toen niet dat het einde heel anders er uit zou zien. Hieronder mijn emotionele verslag van wat er gebeurde:

Vandaag werd ik door het ongeluk achtervolgd. De dag is nog niet om en het kan nog meer gebeuren maar ik hoop van niet. Ik denk dat ik genoeg ellende heb meegemaakt voor één dag. Ik zit nu in de vlucht van Erbil naar Venen. Even leek het of we, Sabina en ik, de vlucht gaan missen. We hadden per internet al ingecheckt , maar kwamen te laat en de coördinator zei dat we niet meer kunnen instappen. Na een lang telefonische overleg zei de man, Mohammed, dat we wel in kunnen stappen maar zonder onze bagage. Sabina had een kleine koffer dus ze kon die mee naar de vliegtuig nemen, maar mijn koffer, vol cadeautjes van onze cursisten onder andere een prachtige Koerdische kleed, al mijn kleren, lesmateriaal, en om niet te vergeten mijn huissleutels moest achterblijven. Als ik goed nadenk zegt mijn verstand dat het niet erg is en dat ik alles in die koffer gerust kan missen, maar emotioneel doet het zeer. Ik kan het niet los laten. Opeens mis ik zelfs mijn vuile grijze sokken die ik vanochtend in een hoekje van mijn koffer stopte. Mijn verstand roept: Wat een afgang! En ik wil die wegslaan en zorgen dat ie mij en mijn onnozele verdriet met rust laat.
Ik weet niet waar die lege emotionele reactie vandaan komt, wellicht door de enorme stoot die ik op mijn hoofd kreeg toen ik uit de toilet van het broodjeszaak kwam, dezelfde klap die de belangrijke oorzaak is voor het te laat aankomen op het vliegveld. Bij de broodjeszaak hebben we snel drie broodjes besteld en terwijl Ibrahim, de chauffeur van IMCK, op de bestelling wachtte, haastten Sabina en ik ons naar de toilet. Ik kwam als laatste naar buiten en zag de misplaatste ijzeren airco onderweg niet. Sabina had het al net op het nippertje gemist, ik niet. Ik stootte er tegen aan en de pijn was ondragelijk, de schok nog groter. Ik dacht voor even dat ik er geweest ben. Het was zo hard en pijnlijk dat ik nodig even moest zitten om bij te komen. Ik zocht zachtjes met mijn vingertoppen naar bloed, maar gelukkig vond ik niets. Mijn pet had me een beetje gered.
Het Klopt dat we trek hadden in een broodje, we hadden geen ontbijt gehad en geen lunch. Maar de beslissing om voor de vlucht naar een broodjeszaak te gaan terwijl we al redelijk laat waren, was fout. We hadden al per internet ingecheckt en dat stelde ons te veel gerust.

Ik bedenk onder het schrijven van dit stuk wat de beste oplossing is om zo snel mogelijk mijn koffer terug te krijgen. Het probleem is dat het niet om een kleine gunst maar om een grote koffer gaat. Iedereen die terug naar NL komt, heeft zelf wat bagages, vooral als hij/zij ook een trainer is. Gelukkig gaf de vluchtcoördinator snel zijn naam en telefoonnummer aan me en beloofde mijn koffer naar me te gaan sturen. maar het liefst wil ik mijn koffer nog vanavond mee naar huis nemen. Ik wil even mijn ogen openen en erachter komen dat alles alleen een nare droom was geweest, tenminste als de hoofdpijn dat toelaat.

Koerdistan 2

In Koerdistan schijnt de zon bijna elke dag en als ze niet schijnt is het toch nog steeds warm. Soms weet ik niet of de grijze wolken die de zon bedekken gewone wolken zijn, zwanger van de regendruppels, of het is de stof die gestaag over de stad manoeuvreert.
Het lijkt alsof ik al maanden hier woon, heb al een hoop vrienden gemaakt en kan zonder moeite met iedere taxichauffeur, kruidenier, student, ambtenaar of een politicus in een mix van Perzisch, Koerdisch, Engels en soms Nederlands communiceren. Ik ken de weg naar de markt zelfs met gesloten ogen.

Tegelijk met mijn cursus, scenarioschrijven voor TV doc aan TVzender Kurdsat, geeft Sabina een vriendin van Judit en mij, en tevens een PVDA-lid, een cursus over de gender issues aan vrouwen van de PUKpartij in Suleymaniyeh. ’s Avonds als we geen afspraken hebben zitten we meestal samen in de tuin van IMCK met een glas koude witte wijn en heerlijke noten (meestal afkomstig uit Iran, hahaha) en we wisselen van ervaringen en gedachtes uit. Sabina vertelt hoe dapper en mondig de Koerdische vrouwen zijn en ik vertel hoe getalenteerd de Koerdische filmmakers zijn. Zij vertelt afschuwelijke verhalen over de Koerdische vrouwen die door hun mannen gemarteld, gekleineerd en soms afgeslacht zijn en ik vertel over de mannen, nota bene een van mijn cursisten, die zich niet begrepen voelen door hun vrouw en gezin en een valse troost zoeken in glazen whisky, het resultaat is dat ze gewelddadig worden en hun vrouw en kinderen om kleine redenen bont en blauw slaan en de volgende dag in een enorme rouwtoestand verkeren die opnieuw door de drank weggespoeld wordt. Ze zijn een deel van de nieuwe intellectuele Koerden, gevangen en geknakt midden in de oude religieuze tradities en nieuwe, vooruitstrevende idealen.

Er moet veel gebeuren in dit land, dit mooie land met zo veel potenties, concluderen we iedere keer. En iedere kleine steentje kan veel bijdragen.

maandag 11 mei 2009

Koerdistan 1

Ik voelde me onmiddellijk thuis. Noord Irak/Koerdistan lijkt in veel opzichten op Iran; de geurige bloemen, de moerbeibomen, gebogen onder de zwaarte van zijn rijpe moerbessen, de brede vriendelijke glimlach van mensen,vooral als ze horen dat ik uit het buurland Iran ben, de mooie jonge meisjes en vrouwen met zwaar opgemaakte gezichten (nou, Iraanse meisjes zijn alleen beter gekleed! Ik bedoel minder bling bling) de geur van versgebakken brood, verschillende soorten kababs op iedere menu en de file!
Zondag 3 mei ben ik aangekomen in Erbil, de hoofdstad van Koedistan (Noord Irak). Mijn vriendin Judit Neurink op wiens uitnodiging ik naar Koerdistan vloog wachtte me af op het vliegveld van Erbil met een warme omhelzing en een fles koude mineraalwater. We rijden direct naar Suleymaniye waar Judit woont en werkt. 'Er zijn binnenlandse vluchten naar Suleymaniye maar met de auto ben je sneller,' vertelde Judit tijdens de drie uur durende autorit. Als ze ziet dat ik haar met opgetrokken wenkbrauwen aankijk voegt ze er onmiddellijk aan toe: 'De administratieve rompslomp duurt zo lang dat je beter en sneller af bent met de auto.’

Judit zit al meer dan een jaar in Irak waar ze IMCK: The Independent Media Centre in Kurdistan (http://imckiraq.blogspot.com/) opzette voor het bevorderen van journalistieke vaardigheden van Irakese media. Ik had al eerder naar Koerdistan gewild en ben ontzettend blij dat ik nu in twee weken tijd twee cursussen geef aan de journalisten in Koerdistan/Noord Irak. Ik ga mijn kennis met hen delen op het gebied van TVmaken en met name TV documentaire. De Iraakse Koerdistan is volop in opbouw. Overal rijzen gebouwen van de grond. Terwijl Erbil zich tevergeefs vastklampt aan zijn oude traditie, moderniseert Suleymaniye zich in een snelle vaart. De groei van moderne restaurants, hippe cafés, nieuwe kledingswinkels en nog andere dingen valt niet meer tegen te houden. Alles is in bloei en ik kan nog even genieten van de groene parken en de grote hoeveelheid geurige en kleurige rozen op straat. De lente duurt hier erg kort. Voor je het weet begint de hete zomer, dus iedere moment is mooi meegenomen.
Afgelopen week heb ik samen met Judit een cursus Civil Journalism afgerond bij een lokale krant/TV van geëmigreerde Iraanse koerden. Ik deed de TV en Judit de gedrukte pers. We werkten al eerder samen en iedere keer was het een feest. Het ging deze keer weer fantastisch. Niet alleen onze samenwerking, maar ook de cursus zelf. De leergierigheid en enthousiasme van de deelnemers heeft me vanaf het eerste moment ontroerd en gestimuleerd. Ik zag hoe snel ze in zo’n korte tijd groeiden, hoe ze snel alle informaties eigen maakten en in het praktijk verwerkten. Ik had het voordeel dat ik de cursus zonder tolk en in mijn eigen moedertaal kunnen geven. Aan het eind was het duidelijk dat het niet mijn laatste cursus bij hen zou zijn. Ik verheug me er nu al op een vervolg.
Vandaag heb ik vrij en na een paarse jurk gescoord te hebben bij een modieuze kledingzaak in de buurt, instaleer ik me in het Café Melody. Ik kan hier gerust internetten, heerlijke koffieverkeerd drinken en af en toe met het personeel een praatje maken.
Morgen begin ik aan een nieuwe cursus bij Kurdsat, een TV zender in Koerdistan. De cursus is in het Engels en Sam, de verbazingwekkend vloeiend Engels sprekende medewerker van Judit, gaat voor me tolken. Ik zal de cursisten het fijne van Scenarioschrijven leren. Ik heb er zin in en ben er klaar voor.

donderdag 19 maart 2009

woensdag 28 januari 2009

Voice Mail 3

Hoi
Ben jij het?
of is het jouw voice bericht?
Gisteren zag ik iemand op de fiets
dacht dat jij het was
Hij had de wind tegen, de zon mee
Hij keek of
de wereld te klein voor hem was
dacht dat ik hem alleen te veel was
ik slikte een zaag in, fietste door
ik wilde omkijken, twee keer zelfs
deed 't toch niet
wetend dat hij in het moment leeft
gisteren is dood, zei hij
de geschiedenis, ik, ook
goed ik ga nu.
Je bent er niet. Je was er ooit
Is je telefoonnummer veranderd?
Als je dit hoort, bel even.
Ik ben wakker.
Ik neem het zeker op.
Jij niet. Ik zie het.

maandag 26 januari 2009

Gandhi Bazaar

Gandhi Bazaar is de naam van een nieuwe muziekband gevormd door Ned McGowan. De volgende artiesten doen er aan mee:

Esra Dalfidan (zang)
B.C. Manjunath (Mridangam, cajon, konnakol)
Enric Montfort (Cajon, vibrafoon, percussie)
Raphael Vanoli (Electric gitaar)
Ned McGowan (Contrabas flut, bamboe flut, concert flut)
Nafiss Nia (Nederlandse & Engelse teksten)

Via volgende links kunnen jullie de verschillende optredens bekijken:
http://www.youtube.com/watch?v=4G3C7KY8mMk
http://www.youtube.com/watch?v=EWmiStHbzKk&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=87Q1aXc1-_M&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Cd5kolbnHas&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=NBlwYUelOwo&feature=related

woensdag 21 januari 2009

Voice Mail 2

Heeeeeee
hallo hallo
Je bent er niet.
Of je neemt niet op
Ik durf niks te zeggen
Wanneer hebben we elkaar nu voor het laatst gezien?
2002 of 2003
jareeeeeeeeen geleden
je was opeens verdwenen
Ik heb zo naar je gezocht
3 jaar
Ik dacht: misschien wil ze niet gevonden worden
nog steeds
maar ik was ook wel een beetje vaag toen hoor.
Jij verdwenen!
Prachtig verhaal vond ik dat
Spannend!
Heb je inmiddels kinderen?
hahahaha
Ik niet
Ik wil ze ook niet
Niet aan mij besteed
Je wilde ook geen kinderen. Maar
Je zei vroeger dat een mens kan veranderen dus ik dacht ik vraag het toch maar
Woorden zijn mijn kinderen
Cliché hè? Maar toch!
Veel kinderen heb ik dus inmiddels
Niet allemaal leuke kinderen hoor.
Hangt een beetje van het woord af
Ik ga nu. Je bent er niet. Moet nog doorwerken.
En trouwens als Ik je nu van alles ga inspreken, heb ik vanavond niets meer te vertellen
Leuk om je weer te zien
Jammer je bent er niet!
Okay. werk ze, tot vanavond!

Voice Mail 1

Hai
Haaaaaaaaai
waar ben je?
je bent er niet
of je bent thee aan het zetten
of werken
of dagdromen
en alles uitstellen
uitstellen dat je kan lachen
en aan de winterbriesjes denken
die je zonder moeite voorbij snellen
wakker worden!!