woensdag 4 juni 2008

Van drie dagen geleden

Verkoudheid in de zomer, is iets dat je zelf mee moet maken om te begrijpen hoe het voelt om tussen al die bezwete mensen te moeten bibberen van de kou en naar meer dekens verlangen.
Ik wist dat het warm was, maar ik voelde geen warmte. Wel zo nu en dan mijn eigen hoge temperatuur. Eigenlijk vind ik verkoudenheid niet echt vreselijk behalve de eerste twee dagen met een open wond in je keel of hoe het je dan zou willen noemen.
Toegeven dat je ziek bent, is best hard. Ik weet dat ik een tante ben, maar heb ook blijkbaar mijn grenzen. Pas gisteren toegegeven aan mezelf dat ik ziek ben en het beste is om uit te rusten. Ik had goede voornemens, in bed blijven liggen met een heerlijke detectiveroman, thee met honing en verse jus d’orange drinken. Kippensoep eten en me laten verwennen door mijn naasten. Slapen, tussendoor pijnstillers tegen hoofdpijn en zuigtabletten tegen zere keel nemen en me omringen met dozen tissue. Heerlijk! Wat wil een mens nog meer?
Helaas, ik ben mijn beloftes niet nagekomen, heb gewerkt en wel mijn dead line gehaald. Maar beter ben ik beslist niet geworden.
Ik geef het op. Niet meer stoer doen. Daarvoor heb ik trouwens geen kracht meer. Ik heb nauwelijks fut om deze woorden neer te zetten, maar ik moet het doen. Okay! Ik ben nu ziek als een hond, (arme hond!!) en vind het zelfs niet erg om naar Armies wives, Ugly Betti en iedere andere onzin te gaan kijken.

Van drie dagen geleden

Verkoudheid in de zomer, is iets dat je zelf mee moet maken om te begrijpen hoe het voelt om tussen al die bezwete mensen te moeten bibberen van de kou en naar meer dekens verlangen.
Ik wist dat het warm was, maar ik voelde geen warmte. Wel zo nu en dan mijn eigen hoge temperatuur. Eigenlijk vind ik verkoudenheid niet echt vreselijk behalve de eerste twee dagen met een open wond in je keel of hoe het je dan zou willen noemen.
Toegeven dat je ziek bent, is best hard. Ik weet dat ik een tante ben, maar heb ook blijkbaar mijn grenzen. Pas gisteren toegegeven aan mezelf dat ik ziek ben en het beste is om uit te rusten. Ik had goede voornemens, in bed blijven liggen met een heerlijke detectiveroman, thee met honing en verse jus d’orange drinken. Kippensoep eten en me laten verwennen door mijn naasten. Slapen, tussendoor pijnstillers tegen hoofdpijn en zuigtabletten tegen zere keel nemen en me omringen met dozen tissue. Heerlijk! Wat wil een mens nog meer?
Helaas, ik ben mijn beloftes niet nagekomen, heb gewerkt en wel mijn dead line gehaald. Maar beter ben ik beslist niet geworden.
Ik geef het op. Niet meer stoer doen. Daarvoor heb ik trouwens geen kracht meer. Ik heb nauwelijks fut om deze woorden neer te zetten, maar ik moet het doen. Okay! Ik ben nu ziek als een hond, (arme hond!!) en vind het zelfs niet erg om naar Armies wives, Ugly Betti en iedere andere onzin te gaan kijken.