dinsdag 27 mei 2008

Boekfabriek in Lichtfabriek

Zondagmiddag jl. was ik uitgenodigd voor de bundelpresentatie ‘Op het leven…! Van een hartstochtelijke dichter Rose Rodrigues Pereira in de Lichtfabriek in Haarlem. Een prachtige locatie voor de performing poëzie. De bundel is uitgegeven door de uitgeverij de Boekfabriek. Volgens mij is het niet toevallig dat de uitgever van de boekfabriek, de presentatie in de lichtfabriek hield. Sinds zondag heeft het woord fabriek een andere lading voor mij. Het koude, afstandelijke en harde woord van vroeger geeft mij nu een warm gevoel, een fijn gevoel over de integriteit van mensen die nog in de magie van het woord geloven.
Het was een mooie middag. Voor mij is iedere dag, die met poëzie begint of eindigt, in ieder geval mooi. En als de poëzie in combinatie is met het weerzien van vrienden die van poëzie houden, is de waarde van een zodanige dag onbepaald.

Hierbij een gedicht van Rose die me is bijgebleven:

Terwijl ik speel
tasten mijn vingers
trillend naar de
juiste klanken.
Eenmaal gevormd,
drijven zij het
universum in voor
eeuwig.
Over duizend jaar
kan iemand de
klanken vangen
die jij
aan mijn ziel ontlokt hebt.

dinsdag 20 mei 2008

Ik ben mijn vijand

Druk druk druk. Dit woord vind ik niet leuk meer. Ieder werk behalve schrijven voelt zo zwaar en onaangenaam op mijn schouders. Ik verlang naar de tijd dat ik alleen kan schrijven zonder al die onbenullige klusjes.
De laatste tijd ben ik vaak boos en de boosheid verspreidt zich behoorlijk door mijn tijd en leven. Ik heb nog niet de één afgehandeld, voor de volgende zich onder mijn huid schuilt. Alsof de boosheid zijn keten met zich meesleept. De keten van veel kleine en grote irritaties en frustraties. Hoe meer ik geïrriteerd raak, hoe vaker ik me onder het puin van verschillende lagen van de vervelende klusjes verstop en mezelf zogenaamd bescherm. Helaas houdt dit schild niet lang staande. Helaas.
Ik erger me dat ik al een tijdje een slang in de mouw bewaar i.p.v. een vriend. Ik erger me dat mijn rij-instructeur me gemakkelijk heeft belazerd met een garantiepakket van één jaar. In dat jaar heeft ie de afspraken om de week afgezegd vanwege de ziekte of de harde wind of een ingeslagen raam of een overleden familielid, iedere keer een andere excuus en ik had niet in de gaten dat hij wacht tot het contract verloopt zodat hij extra geld kan verdienen. Ik ben razend.
Ik erger me dat ik weinig tijd kan besteden aan mijn boek, dat ik voor alles en iedereen tijd maak behalve voor mezelf, dat ik steeds vergeet prioriteit te geven aan wat me het meest dierbaar is.
Ja ik ben razend, maar vooral op mezelf.
Het is gemakkelijk de schuld aan iemand anders te geven of blind te zijn voor je eigen tekortkoming. Maar ik geef toe; ik ben mijn eigen vijand en ik heb het gehad.