maandag 31 december 2007

Saint Bernadette Soubirous of Maria?

Afgelopen dagen ben ik vaak gevraagd over de kerstviering in Iran. Bijna iedereen vindt het vreemd dat de gezellige, drukke kerstdagen in deze kant van de wereld, doorsnee, en gewone dagen kunnen zijn ergens anders in de wereld.
In Iran wonen natuurlijk Armeniërs die de kerst uitgebreid vieren. Je moet met een Armeniër bevriend zijn om de feestdagen van te dichtbij te kunnen meemaken, anders zie je het vaak in de films of lees je erover in de kranten, tijdschriften en boeken. Dus onbekend is het helemaal niet.
De geboorte van Jezus wordt ieder jaar officieel gefeliciteerd op het nationale nieuws en de zoetsappige films over de wonderen en heiligen van het christendom (als The Song of Bernadette) en last but not least over het leven van Priesters en nonnen (als The sound of music) worden veelvoudig vertoond en herhaald.

woensdag 19 december 2007

Gastvrijheid

‘Nederland is tolerant.’ is alleen een mooie slagzin en niet meer!!!

Al zit ik niet meer op de schoolbanken en heb weinig te maken met studentenleven, toch voelt het alsof ik alles opnieuw aan het doormaken ben. En de schoolervaringen in NL zijn niet bepaald mijn mooiste herinneringen geweest!
Mijn zus studeert sinds september aan de hogeschool Windesheim in Zwolle. Het is een internationale studie waar verschillende nationaliteiten aan meedoen. De studenten bestaan uit Spanjaarden, een paar Belgen, vier Iraniërs en de rest zijn Nederlanders. Mijn zus is geen zeurpiet en klaagt bijna nooit, heeft een stille en teruggetrokken karakter. Ik vraag haar regelmatig hoe het gaat en of ze het op school naar haar zin heeft. Ze is dol op haar studie en geniet intens van de lessen en alle nieuws die ze meemaakt. Ik hoorde vaak van andere Iraanse klasgenoten van haar over het misgedrag van een paar Nederlandse studenten, maar van mijn zus niets. Ze zei dat de meeste van die studenten erg jong zijn en daardoor onervaren. Ze nam hen niet kwalijk. Toch spoorde ik de laatste tijd een droevige uitdrukking op haar gezicht. Ik heb haar daarop aangesproken en ze vertelde met tranen in haar ogen uiteindelijk over de onprettige momenten op school: het bleek dat de Iraanse studenten vanaf het eerste moment genegeerd, tegengewerkt en gepest worden en dat gebeurde alleen door sommige onbehoorlijke Nederlandse studenten en onder ogen van de docenten die blijkbaar geen raad mee weten. Uit mijn zoektocht bleek dat deze vier studenten nooit bij de studentenfeestjes worden uitgenodigd, hun mening er niet toedoet tijdens de team-opdrachten en er zelfs geen eenvoudige groet wordt uitgewisseld tussen deze twee groepen. Mijn zus vertelde dat ze in het begin iedereen netjes groette, maar ze is er op een gegeven moment mee opgehouden want ze kreeg er nooit een reactie op terug. Het zou gemakkelijk zijn deze miscommunicatie, zolas altijd, gauw op het cultuurverschil te gaan gooien, maar waarom hebben deze vier studenten geen problemen met Spanjaarden of Belgen? De zogenaamde Nederlandse tolerantie is een waanidee waar mijn nieuwe landgenoten onterecht naar zich toetrekken. Welke tolerantie?
De meeste mensen in Nederland, zowel oude als nieuwe Nederlanders, zijn niet tolerant. Juist is het tegendeel waar. Deze groep van de Nederlanders hebben altijd hun mening – en dat is meer een vooroordeel dan mening- klaar over andere nationaliteiten.
Dit is niet het geklaag van een bezorgde zus, maar een klacht tegen overheersende intolerantie, disrespect en meedogenloosheid.
Ik ben van aards sociaal en communicatief . Toen ik op de filmacademie zat, kwamen medestudenten steeds naar me toe en ze wilden alles en nog wat over me weten. Ik beantwoordde hun vragen open en eerlijk, maar zodra hun nieuwsgierigheid werd bevredigd, vertrokken ze met de noorderzon. Ik voelde me altijd eenzaam en ging iedere ochtend met veel moeite en pijn in mijn hart naar school. Ik haalde mijn diploma met een dikke voldoende, maar wat me blij maakte was niet het behalen van diploma, wel het aflopen van de studie.
Na de studie werd ik lid van het Netwerk Scenarioschrijvers om me beter te kunnen oriënteren op de markt. Op de bijeenkomsten stond ik vaak urenlang alleen en ik kon moeilijk tussen de kleine kringen komen die dicht op elkaar aan het praten en netwerken waren. Soms kwam iemand, meestal een oude man of vrouw, op me af om erachter te komen wat ik daar deed, wie mijn vader is, wie mijn moeder is, hoe lang en waarom ik in Nederland woon en of ik ooit terug zou willen naar mijn vaderland. Als hun nieuwsgierigheid was bevredigd, waren ze weer voorgoed verdwenen. Ik besloot er niet meer heen te gaan. Wat moest ik daar zoeken? Een slechte ervaring? Een pijnlijk moment? Nou! Van die slechte ervaringen en pijnlijke momenten voorzag ik genoeg.
Het duurde een tijdje voordat ik vrienden maakte, maar ik heb nu de beste vrienden die ik me kan toewensen. Ik weet dat het kwam omdat ik niet zomaar opgaf en maar volhield, maar het kwam ook door de bijzondere karakters die mijn vrienden bezitten; het vermogen om met open ogen naar mensen te kijken en nooit bij voorbaat een mening vormen over de genen die ze niet kennen. Deze vrienden zou ik tegen geen prijs willen missen. Ik heb ze allemaal één voor één lief.

Wat het mij hier vooral om gaat is: wat als iemand dat uithoudingsvermogen niet bezit, verlegen is en behoefte heeft aan aandacht en genegenheid? Waarom moeten we allemaal dezelfde brutaliteit hebben om te kunnen scoren? Sinds wanneer is de verlegenheid een schaamtevolle eigenschap? Wanneer zijn we zo meedogenloos geworden? Waarom zouden we mensen met de nek aanzien die door de media zwart worden gemaakt voor iets dat niet zij maar de machthebbers in hun geboorte land hebben gedaan? Moeten zij de tol betalen voor onze onwetendheid en gebrek aan interesse?

Mijn verlegen, maar bijzonder getalenteerde zus kennende, weet ik dat ze al die ellendes zou overleven en erbovenop gaan staan, maar ik vraag me af wat als iemand dat niet haalt? Zijn we niet allemaal een beetje schuldig aan intolerantie? Wordt het niet tijd ons realiseren dat een slagzin altijd een slagzin blijft zolang we geen daad bij het woord voegen en een echt tolerant land maken van ons landje?