Nafiss Nia

'A,B,C,...' is geboren.

2012-01-20T22:55:00.002+01:00

‘A,B,C,…’

een film van Nafiss Nia

De Nederlands-Iraanse dichter en filmmaker Nafiss Nia blikt terug op de tijd waarin ze als vluchteling Nederlandse taalles kreeg van drie gepensioneerde dames in de achterkamer van een kerk. Aan de hand van haar poëzie haalt zij in deze film herinneringen op aan een tijd waarin de eerste zaden van een nog steeds groeiende liefde voor de Nederlandse taal werden gestrooid. Aan een tijd waarin integratie vanzelf ging, zonder druk en dwang van een politiek integratiebeleid.

Datum Vrijdag 10 februari

Tijd 19.30 uur

Locatie Bergkerk, Dr. Abraham Kuyperlaan 2, 3818 JC Amersfoort

Programma

19.30 Inloop

20.00 Muziek (verzorgd door Maaike & Martha Roelofs)

20.20 Voorwoord

20.30 Première ‘A,B,C,…’ (2012, 57 min.)

21.30 Korte pauze

21.40 Nagesprek met Nafiss Nia

21.50 Nawoord

22.00 Borrel

Wilt u graag aanwezig zijn bij deze première? Gelieve uw aanmelding vóór 1 februari te mailen naar info@1001productionhouse.com onder vermelding van uw naam (max. 2 personen per uitnodiging)

*Visit our Website or Like our page at Facebook to get updated about 1001 Production House recent activities.

In Maleisie 2

2011-12-27T07:01:00.003+01:00

Het mooie van de vakantie is dat het niet veel uitmaakt welke dag het is of het laat het is. Waar je eet en hoe laat je eet is evenmin belangrijk.

Het ruime en comfortabele huis van Vahid biedt veel rust en plezier. Als je last hebt van jetlag en slapeloosheid en daarom de nacht besteedt aan lezen of in bed naar detectiveseries kijken, kan je later gerust je slaap inhalen. Geen haan die er naar kraait. Geen afspraak die je op tijd moet halen, geen hotelpersoneel die aan de deur klopt omdat de kamer schoongemaakt moet worden.

Gisteren zijn Leonard en Daniel aangekomen. Ik heb ze helaas niet van de luchthaven op kunnen halen. De nacht daarvoor helemaal had ik niet geslapen. Het had ook geen zin want normaal ben ik tot drie uur in de ochtend klaarwakker, dus niet handig om voor twee uur naar bed te gaan. Vahid heb ik wel met geweld naar bed gestuurd. (alleen verbaal hoor, en nog eens liefelijk geweld! De avond daarvoor tijdens boodschappendoen gingen de voorlampen van zijn auto stuk en we moesten in het donker bijna stapvoets rijden. Best eng! Hij garandeerde me wel dat het om zes uur in de ochtend weer licht is en het ophalen van Leonard en Daniel gewoon door kan gaan. Maar toen het tien voor zes nog pikdonker bleek te zijn, wist ik dat we het niet gaan halen. Snel heb ik op internet naar een taxicentrale gezocht om per taxi naar de luchthaven te gaan om ze te verwelkomen en op te halen, maar voor dit deel van de stad moet je een avond van tevoren taxi’s reserveren. BALEN!

Snel heb ik Leonard een sms gestuurd en de situatie uitgelegd. Hij zou hem gauw na de landing kunnen ontvangen en lezen. Heb gezegd dat hij beter per taxi naar huis moet, terwijl de nog slaperige Vahid voet bij stuk hield dat hij het echt aankan en dat we wel nog met de auto zonder voorlichten naar de luchthaven, 80 kilometer bij Kuala Lumpur vandaan, moeten gaan. Ik heb hem weer naar bed gestuurd.

Alles ging snel en spoedig en Leonard en Daniel kwamen goed en wel aan, wel met een enorme chocoladesnoep die ze in het vliegtuig hadden gewonnen.

Het is nu vroeg in de ochtend in Nederland en middag in KL. Leonard is net wakker en Daniel ligt nog lekker te snurken. Ik geloof dat de vermoeidheid van de jetlag langzaam uit hun lichamen wordt verbannen. Volgende dagen gaan we minder rustmomenten, maar meer avontuurmomenten in Kuala Lumpur en de omgeving beleven.

Onze foto's in Maleisie kan je hier zien.

In Maleisie

2011-12-22T12:56:00.004+01:00

1^ste & 2de dag Kuala Lumpur.

Eerste dag herinner ik me vaag. Het was vol van hugs & Kisses. Mijn neef zag ik weer na zeven jaar. Hij zag er bleek en mager uit en ik schrok me dood toen ik hem in mijn armen nam. Is hij ziek of is er iets? Vroeg ik me angstig af. Geen van beide. Hij had al dagen niet goed geslapen vanwege examens en op de dag van mijn aankomst had hij een van de belangrijkste moeilijkste examens van dit jaar.

Wat erg, dacht ik. Was ik maar eerder of later gekomen.

Met een zenuwachtig blik liet Vahid me in zijn appartement achter bij Sabrina, zijn schattige vriendin die ik voor het eerst zie. Het klikte gelijk tussen ons en we vertelden elkaar duizend en een verhalen over Iran, Nederland, Maleisië en China (waar zij vandaan komt). Drie uur later kreeg Sabrina een bericht: hij was met vlag en wimpel geslagen. Zucht van opluchting.

Het is hier warm en zwoel. Het tropische weer is aangenaam en rustgevend. Nu pas voel ik de vermoeidheid die zich al maanden in alle poriën van mijn lichaam had verstopt. Toen ik aankwam had ik al 48 uur niet geslapen, maar de spanning was groot en Vahid en ik hadden veel te veel te vertellen. Daarom konden we beide niet gewoon naar bed om een beetje uit te rusten! Vannacht om drie uur naar bed gegaan en om half drie s’ middags pas opgestaan, zonder een moment wakker te worden. Natuurlijk was ik verbaasd want ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst elf uur achter elkaar heb geslapen.

Mensen zijn aardig hier en overal krijg je een brede glimlach als je iets vraagt. En gisterenavond hebben we heerlijk lokaal gegeten in een vriendelijk restaurant tegenover de indrukwekkende KL TwinTowers.

Omdat gisterenavond de langste nacht van het jaar en dus Yaldanacht was, een oud Iraans feest. Reden we langs de vele Iraanse restaurant in Kuala Lumpur, tot nu toe zes gezien. En vanuit ieder restaurant klonk de Iraanse feestelijke muziek. Ik had geen zin om er deel van uit te maken. Te moe misschien! Maar ik Vond het heerlijk dat deze mooie nacht en dit mooie feest nog steeds uitbundig wordt gevierd.

Eerste avond in Kuala Lumpur was dus heerlijk!

Ghosfilmers

2011-12-14T13:14:00.000+01:00

You have heard of them: The Ghostwriters. Writers, who get paid to write your books, stories, reports and articles. And here we are, the Ghostfilmers! Filmers who have the skills and know how to film your stories.

Reasons why you should use Ghostfilmers

Having the chance to tell you story on your own way.

Having the opportunity to leave your own filmic legacy, without it looking like a crappy homemovie shot on a digital pocketcamera.

Showing off to your friends and family and impress the hell out of them with your professional film.

Getting something different. We think outside the box.

Incorporating your hobby into your film? We can do that. Even if it’s linedancing, scrapbooking, needlepoint, or Klingon opera.

Always wanted to, but never knew how. Or if you knew how, you never knew when. And if you knew when, you didn’t know where to start. Now you do. We’re here for you.

Why us?

o We have the knowhow. We are all passionate professionals in the industry; graduates of different film schools or business studies. Tap into our great minds.

o We have the skills to make a professional film. Professional camera operators and sound people, professional editors, producers, directors and production assistants. And of course the back office: marketing and publicity. No need to threaten your poor unwilling kids or employers.

o We have the material to make a professional film. Professional cameras and microphones, professional editing studio, and an office with lots of room for meetings, laptops and most importantly: coffee and Easter eggs every day of the year.

o We have the network to make your film. And even though we’re not in the ‘in-crowd’, we have a vast network of peers who love to donate their time and efforts to making beautiful films. And we have the dirt on them to make them help us…

o We don’t have an alterior motive. We’re not looking to grow rich of your stories. We just want to tell beautiful, personal stories. Not everything is about making money.

o … Just because we’re awesome! Period.

Vrijheid in Iran: Vandaag in NRC

2011-11-16T18:06:00.000+01:00

door THOMAS ERDBRINK

Chillen,

roken en

flirten in

Te h e r a n

In het streng-islamitische Iran opent de ene moderne koffiebar na de andere. Jonge mensen kunnen elkaar daar redelijk ongestoord ontmoeten. „De overheid tolereert ons, want we zijn met te veel.” Verborgen in een hoekje van het winkelcentrum Feresteh, recht achter een van de weinige lingeriewinkels in Teheran en naast een banketbakkerij, lijkt de moderne koffiebar Lime een goed bewaard geheim.
Een nummer van popzanger Ricky Martin klinkt op de achtergrond. Hippe jonge klanten bestellen espresso’s van 3 euro en checken met hun smartphones via het wireless netwerk hun e-mail.
Meisjes met lang haar onder hun hoofddoeken uit, giechelen terwijl hun vriendjes innig hun handen vasthouden. „Het doel is dat mensen zich hier op hun gemak voelen”, zegt de eigenaar van het café, Joobin Gharaei. „We willen een privésfeer creëren.”

Binnen de met moderne kunst behangen muren van Lime zouden klanten bijna vergeten dat ze in de islamitische republiek Iran wonen, waar shi’itische geestelijken een strikte scheiding tussen de seksen prediken en popmuziek en disco’s streng verboden z ij n .
De Iraanse wet schrijft voor wat mensen wel en niet in het openbaar mogen doen, hoe ze zich moeten kleden en hoe ze zich uiten. Vrouwen moeten hun haar bedekken. Een ander vasthouden of kussen mag absoluut
niet. En al klagen veel mensen openlijk over de Iraanse leiders, er is altijd de angst dat iemand kan meeluisteren. De meeste mensen scheppen daarom hun eigen wereld, thuis en in de woningen van hun vrienden. En nu is er een explosie van koffiebars in de Iraanse steden. De etablissementen zijn eilandjes van rust waar jongeren zich kunnen terugtrekken van drukke straten en geen last hebben van priemende ogen.
Tien jaar geleden waren er slechts enkele tientallen koffiebars in Teheran, maar nu zijn er honderden, en iedere dag worden er nieuwe geopend, zo lijkt het. Zelfs in autowasstraten en bioscopen worden
koffiehoekjes ingericht. Het zijn de weinige plaatsen in Teheran waar jonge mensen elkaar redelijk
ongestoord kunnen ontmoeten en waar kunstenaars en intellectuelen debatteren.

Maar de andere realiteit, die van de staat, is nooit ver weg. In de buurt van het winkelcentrum waar Lime in 2009 zijn deuren opende, houden agenten van de zedenpolitie – motto: ‘het bevorderen van deugd en het
tegengaan van het kwaad’ – vanavond auto’s met jongeren aan. Sommigen worden gearresteerd, wegens
strakke kleding wellicht, een vrouwenverbod, of omdat er ongetrouwde stelletjes tussen zitten. Anderen gaan vrijuit. Het is onduidelijk waarom bepaalde mensen ongestoord kunnen doorrijden en anderen niet.
Het is dan ook beter om niet te veel op straat te zijn, zegt een ongehuwd stel, vaste klanten van koffiebar Star in een opkomen- de middenklassewijk in het westen van Te- heran. „We verstoppen ons in deze koffie-
bars”, zegt Nima Manzouri (24), die naast zijn vriendin zit. „Als we elkaars hand vasthouden op straat kunnen we worden gearresteerd. Dus komen we hier, geven we 10.000 toman uit – ongeveer 6 euro – en kletsen wat bij.”
Maar dat betekent niet dat de koffiebars een soort officieuze vrijzones zijn, of dat de zedenpolitie er niet binnenkomt. De etablissementen worden getolereerd, maar ze kunnen ook makkelijk worden gesloten.
Vorig jaar vielen tientallen agenten het café Déjà Vu in Teheran binnen, laadden de klanten in busjes en namen hen mee naar het politiebureau voor ondervraging. De meesten kregen boetes, zegt de voormalige
eigenaar van de koffiebar, die anoniem wil b l ij v e n .
„De politie vertelde me dat vrouwen sigaretten rookten, maar uiteindelijk draait het allemaal om jongens en meisjes die elkaar willen ontmoeten”, zegt hij. „Maar de autoriteiten kunnen niet alle koffiebars dichtgooien. Tegenwoordig zijn er simpelweg te veel van.”In Café Alme, in de buurt van de campus van de Universiteit van Teheran, geven stelletjes een veelbetekenende knik naar de eigenaar, Abbas. Vervolgens lopen ze door, een
trap op naar een meer afgesloten gedeelte van de koffiebar.

Zes maanden geleden sloot de zedenpolitie de eerste verdieping af, omdat er „geflirt” werd, zegt Abbas (30), die zijn familienaam niet wil geven. „Nu is die weer open, de klanten komen er graag.” Elvis Presley’s Heartbreak hotel klinkt op de achtergrond en Abbas schenkt een koffieverkeerd. „Wanneer jongeren buiten hun ouderlijk huis willen afspreken, zijn koffiebars de enige plek waar ze heen kunnen.”
Het zijn dan ook de jongeren die de opmars van de koffiebars financieren. Een espresso kost hier mgerekend tussen de 2 en 4 euro, en broodjes het dubbele. Dat is duur voor Iraniërs. Maar ook al is de werkloosheid
groot, veel mensen in de hoofdstad profiteren direct of indirect van het oliegeld dat Iran nog steeds binnenstroomt, en kunnen de prijzen wel betalen. Aan de overkant van de Mosalla-moskee, een onafgebouwde moloch van staal en beton, lopen twee jonge vrouwen café Khiyaban binnen voor hun dagelijkse sigarettenpauze. Ze werken bij een bank in de buurt.
„Vrouwen worden niet geacht te roken”, zegt een van hen. „Dus komen we hier, drinken twee thee en roken zoveel we kunnen, soms wel een half pakje. En gaan dan als nette meisjes terug naar ons werk.”
Hadi, een van de eigenaren van het café, zegt dat het onmogelijk is de klok terug te draaien naar de tijd dat er echt helemaal niets te beleven viel in Teheran. „De autoriteiten moeten ons wel tolereren”, zegt hij.
„Jonge mensen moeten ergens zichzelf kunnen zijn. Hier kan dat.”

Smak! 1ste recencie

2011-11-15T13:09:00.001+01:00

Woensdag 12 november , op de eerste middag van November Music, vond de 8+ voorstelling ‘Smak’ plaats in Theater aan de Parade. ‘Smak’ vertelde het muzikale verhaal van een bizarre ochtend, op muziek van Ned McGowanen de poëtische teksten van schrijfster Nafiss Nia.

Lees de rest hier

klik hier voor de speellijst van Smak!

De eerste volgende voorstelling is zondag 20 nov. om 14.30 in Theater Provadja Alkmaar

Dat je maar weet

2011-11-11T18:24:00.001+01:00

Bij Filmfonds kreeg ik net te horen dat 'Startende-producenten programma' bij IDFA is bedoeld voor ervaren producenten!! Toen ik vroeg waarom staat er dan startende/junior producenten, werd hij boos en zei dat ik voortaan de oproep beter moet lezen en mijn teleurstelling niet op hem moet afreageren. Ik kreeg niet eens de kans om te zeggen: 'Wie van ons is eigenlijk boos?'

Ik had het moeten weten. Op de oproepen die door het filmfonds of sommige omroepen worden geplaatst moet je niet reageren zolang je geen prijzen hebt gewonnen of nog geen kruiwagen hebt binnen het systeem. De op het eerste gezicht, hartelijke en uitnodigende oproepen zijn alleen voor de intimi. Ons kent ons systeem is bij het medialand op zijn sterkst! Je vraag je misschien af waarom ik het dan keer op keer probeer. Omdat ik niet zomaar opgeef en dat zullen ze ook zien.

Toen ik de oproep van de Filmfonds zag over een programma bij IDFA dat de startende producenten helpt meer inzicht te krijgen in de internationale markt. En ze intensief traint voor de internationale coproducties, dacht ik bij mezelf: "dit is iets voor mij.'Ik ben een startende producent, heb al plannen voor een internationale coproductie en ben zelf bezig met allerlei cursussen en workshops over de zakelijke kant van het vak. Ik ben leergierig en ontzettend gemotiveerd en het moet lukken.

Ik werd het niet. Toen heb ik een mail gestuurd en om een gesprek verzocht. Ik wilde weten waarom, puur om erachter te komen wat de ontbrekende punten waren in mijn aanvraag om een volgende afwijzing te voorkomen.

Ik kreeg een nummer toegestuurd en mocht de desbetreffende persoon bellen voor een telefonisch gesprek. Zo gezegd zo gedaan.

Voordat ik iets kon zeggen begon hij op een verwijtende toon: 'Jij bent een startende producent... Pas een film afgemaakt... Dit programma is voor de ervaren producenten... Je hebt het niet goed gelezen. ....je vergis je...Filmfonds betaalt veel voor dit programma en wil mensen die serieus producent willen worden....

Maar voordat ik kon zeggen dat ik echt serieus ben en hoe komt hij erbij dat het tegendeel is, kreeg te horen: 'je luistert niet goed.... je moet je teleurstelling niet op mij afreageren en ....

Geen moment liet hij me uitpraten. Ik bedankte hem voor zijn uitleg en hing op. Het had geen zin om verder te gaan. Ik vroeg me af hoe hij al die documentaires kunnen maken; iemand die zo'n kort lontje heeft. Misschien had hij vandaag geen goede dag, misschien had hij daarvoor ruzie of zo met iemand. Misschien is hij niet meer de vitale jonge filmmaker die ik dacht te kennen.

ondertussen opende ik de link en las hem nog een keer om te zien of ik iets had gemist of ik me had vergist.

Lees zelf en oordeel: http://www.versfilmentv.nl/nl/vers-info/nieuws/oproep-aan-jonge-en-of-startende-documentaireproducenten/

Zin in Poëzie

2011-10-30T23:27:00.000+01:00

Wishes that seldom come true...

2011-10-25T12:40:00.000+02:00

I say

2011-09-28T00:33:00.002+02:00

We zijn er bijna/ We're almost there

2011-09-15T15:19:00.000+02:00

For English below:

Besten,

1001 Production House heeft met een zeer klein budget, geschonken door genereuze donateurs, zijn eerste productie kunnen starten. Inmiddels is de documentaire ‘A,B,C,…’ opgenomen en gemonteerd. We zitten nu in Postproductie fase en hebben uw ondersteuning hard nodig.

Uw donaties, hoe klein ook, zijn van harte welkom. Daarmee kunnen we ‘A,B,C,…’ afmaken en naar filmfestivals opsturen. Uw steun blijft niet ongemerkt. Uw naam wordt onder andere vermeld op de aftiteling van de film, onze website en later in onze jaarboek.

Neem een kijkje op onze web site: www.1001productionhouse.com en support ons als u interesse heeft voor ons werk. (het rekeningnummer 9347997 ten name van Nafiss Nia en onder vermelding van 1001PH/ABC)

[ IBAN: NL76INGB0009347997 BIC: INGBNL2A]

Ongeacht hoeveel u bijdraagt, we zijn dankbaar voor uw steun.

Hartelijks,

Nafiss Nia

(en de team van 1001 Production House)

Dears,

1001 Production House has started its first production with a very small budget, donated by generous donors. In the meantime the documentary 'A, B, C, ... " is recorded and edited. We are now in post production phase and need your support desperately.

Your contribution, however small, is more than welcome. This allows us to complete ‘A, B, C, ... ' and send it to the film festivals. Your support will not remain unnoticed. Among other things, your name will be listed in the credits of the film, our web site and later in our yearbook.

Please take a look at our web site: www.1001productionhouse.com and help us if you are interested in what we are doing: (Account number 9347997 under the name of Nafiss Nia & stating 1001PH/ABC)

[IBAN: NL76INGB0009347997 BIC: INGBNL2A]

Regardless of how much you contribute, we are grateful for your support.

Warm regards,

Nafiss Nia

(and the team of 1001 production House)

1001 Production House

Wibautstraat 150-2

1091 GR Amsterdam

T: 0031 (0)6 241 50 296

E: info@1001productionhouse.com

W: http://www.1001productionhouse.com

Tree of life by Terrence Malick

2011-07-10T12:52:00.000+02:00

Tree of life, Het bewijs dat Amerikanen geen filosofische films kunnen maken. Ik zou zeggen: Blijf je eigen Batmans maken waar je goed in bent.

Ik ben na anderhalf uur weggelopen. De film duurt 2,5 uur. Het is een mengelmoes van National Geografic natuurbeelden en veel namaak scene's uit de films van Reggio (Koyaanisqatsi), Tarkovsky, Bergman, Trier, Kurosawa en nog meer...

Wanneer Amerikanen de Europese of Oosterse Filosofische films na-apen, is het resultaat altijd een onzinnige trage samenraapsel met veel issues en toch weinig zeggend. Ze kunnen het gewoon niet. American beauty was bijvoorbeeld een enigszins filosofische film maar op z'n Amerikaans en volgens mij daarom succesvol.

Het grappige was dat de zaal in het begin propvol was, na half uurtje ging een stuk of tien weg. toen ik opstond zag ik dat de helft van het overgebleven publiek sliep en de andere helft zat mobiel te internetten.

Gezien de overweldigende recensies waar ook de recencenten elkaar na-apen, moest ik Opeens aan het verhaal van de naakte koning denken! Niemand durft te zeggen dat de film slecht is en iedereen gaat kijken om bij te horen....

Thuisland

2011-07-05T00:42:00.001+02:00

Ik zal je nooit vergeten

2011-06-23T04:09:00.001+02:00

Net door de politie thuis gebracht, door Marc en John. In de trein beroofd, iphone weg.

Het dringt toch nog niet door en ik denk alleen aan het moment en vraag me af: had ik dat kunnen voorkomen?

De jongen, met zwarte lerenjas, zwarte broek en zeer kort haar, had een expressief gezicht met een doordringende blik, pikzwarte wenkbrauwen en een duidelijk accent: Marokkaanse.

Op het centraal station van Utrecht was ik net klaar met een telefonisch gesprek met mijn zusje over de afspraak die we morgen hebben: de komst van het andere zusje, over hoe laat, waar en zo voort.

De intercity trein van 23.40 naar Amsterdam (met de eindbestemming Den Helder) kwam aan en ik stapte in en liep gelijk naar de bovencoupé. Nog niet gezeten werd ik aangesproken door een jongen van rond 25 jaar aan:

‘Mevrouw! De achterkant van uw jas is vies, ook uw broek. Hij kwam dichterbij staan en ik keek hem streng aan. ‘Ik bedoel niets verkeerds. Ik wilde alleen maar helpen.’

Ik zette mijn tas en cameratas neer en voor de zekerheid deed ik mijn jas uit en keek naar de achterkant. Ja, hoor. Iemand had erop gespuugd. Ik keek verontwaardigd: ‘Wie doet zoiets in godsnaam?!!’

De jongen haalde meelevend haar schouders op en schudde zijn hoofd. In mijn tas begon ik naar een stukje papier, doekje of zoiets te zoeken, maar vond niets. De jongen stond op en overhandigd me een paar tissues. Ik veegde met ontzetting het spuug weg en keek op. De jongen was verdwenen. Het voelde raar: Hij was toch net hier! En keek vol meeleven toe….!!!

Opeens drong iets tot me door, ik keek snel in mijn cameratas, de camera is er nog, in mijn tas, mijn portemonnee is er nog. Ik keek om me heen en vroeg me af: wat het zou zijn? Waarom voelt het toch niet goed! En toen wist ik het. Ik doorzocht mijn jaszak: Weg was de iphone. Alles gebeurde in minder dan één minuut!

Ik pakte meteen mijn spullen en rende naar de voorkant van de trein, naar de machinist. Paniekerig stampte ik op de deur. Hij deed gelijk open en ik vertelde het verhaal met vier woorden: mijn iphone is gestolen! Hij liet me binnen, belde zijn collega en de politie.

Op het station Amsterdam-Amstel stond de politie al paraad. De hele trein werd een paar keer samen met mij en zonder mij geïnspecteerd, tevergeefs.

Mijn enige hoop hem terug te vinden in de trein, waaide gelijk weg. Hij was vast en zeker voor het vertrek van de trein uitgestapt in Utrecht of hebben de dieven tegenwoordig een geheime schuilplek in de trein?

Daar stond ik dan met mijn sterke geheugen! Blank als een wit laken. Ik kon me geen telefoonnummer herinneren, noch dat van mijn zus noch van mijn vriend (en). Alleen zijn gezicht met die doordringende blik, pikzwarte wenkbrauwen en zijn kalm uitgesproken woorden flitsten steeds voorbij. Ik zal hem nooit vergeten!

Ik heb hem een bericht gestuurd: ‘Breng alsjeblief mijn iphone terug naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Je hebt er echt niets aan, maar ik wel. Als jij wist dat ik een jaar lang had gespaard voor dit iphone!’

Op de iphone van een politieman heb ik mijn telefoon gelijk vergrendeld en ietsje later op het bureau van de spoorpolitie in Amsterdam CS, mijn nummer geblokkeerd. Alle politieagenten hebben ontzettend geholpen en hun best gedaan. Maar Marc en John (hoop dat ik hun namen goed heb geschreven) waren geweldig. Ze probeerden me te troosten, luisterden geduldig naar mijn herhaalde versie van het gebeuren, ontstaan uit schrik, woede of wat dan ook, en moedigden me aan achter proberen te komen of ik de toestel terug kan krijgen bij mijn verzekering. Ze brachten me naar huis en wensten me ondanks alles een goede nachtrust. Ik bedank hen voor de bijzondere mensen die ze zijn.

Mijn iphone is weg en ik betreur dat heel erg, maar ik ben gelukkig veilig thuis en dat is veel meer waard dan een toestel.

Trouwens, over en paar uur komt mijn andere zusje aan die ik al zes jaar niet heb gezien, dus alle reden om vrolijk te zijn. En niets kan deze vreugde van me afpakken.

Voor vaders die er niet zijn

2011-06-19T14:52:00.001+02:00

Van Rutger Kopland

(Zonder titel)

Vader, ik zie je gezicht weer, jaren
na je dood -bijna een schaduw
in deze ruimte, een schaduw
wit van de hitte -eenzame
steen in de hemel, de zee.

Een romeins veldherenhoofd, kapot
geslagen neus, opengereten mond,
lege oogkassen omhoog naar
de zon, in een woestijn.

Bijna een schreeuw nog om
deze dood.

Vader, je gezicht daar, zo’n
eiland waar nooit iemand
heeft gewoond, waar
nooit iemand komt.

Geluk zoeken in Koerdistan.mov

2011-06-09T13:26:00.002+02:00

In Iraaks Koerdistan schijnt de zon bijna elke dag. En als ze niet schijnt, is het toch altijd warm. Soms weet ik niet of de grijze wolken die de zon bedekken gewone wolken zijn, zwanger van regendruppels, of stof dat gestaag over de stad trekt. Wandelend door de straten van grote steden als Erbil, Suleimaniya of Kirkuk zie ik snelle groei en duidelijk zichtbare vooruitgang. Hoge gebouwen verrijzen als paddenstoelen uit de grond en reclameborden over alles en nog wat versieren het aangezicht van de stad. Er is geld; en r is het verlangen naar vernieuwing en naar een moderne samenleving naar westerse maatstaven. De welvaart straalt vanuit ieder hoekje van Koerdistan waar het mekka is geworden voor werkzoekende arbeiders uit nabije landen maar ook voor jonge gelukszoekers van ver weg.....
lees verder op:
http://www.expontomagazine.nl/rubrieken/reportages/1736-geluk-zoeken-in-koerdistan.html

Zonder mij

2011-06-07T15:05:00.001+02:00

Mijn fiets is gestolen misschien
is hij weggelopen voelde hij zich
verwaarloosd of verraden door
mijn smachtende blik naar een
andere fiets Wist hij dat ik pas

over hem pronkte dat hij trouw
is nooit piekert zeurt en mij
bijstaat dat hij nooit zoekraakt
zich vergist of verdwaalt

Voelde hij zich verlaten of wilde
hij speciale aandacht een knuffel
of een dikke kus Misschien is hij
gevlucht naar een betere stad een
betere baas of ontvoerd door de

vijand misschien is hij alleen bij
een vriend op bezoek Vorig week
remblokjes vernieuwd een pleister
op zijn gekneusde kettingkast

geplakt over zijn zadel geaaid
Misschien was dat allemaal niet
genoeg dat hij te moe was van
hetzelfde en toe aan iets nieuws
liet zich stelen voor de kick dat

hij ook smachtte naar een andere
fiets andere straat ander hek of niets
Misschien is hij dood het moet haast
hij zei dat het zonder mij niet gaat.

Nafiss Nia, 2011

Geboren

2011-05-21T15:15:00.003+02:00

http://1001productionhouse.com/

Het is mij een genoegen jullie voor te stellen aan een lang gekoesterde droom, het kersverse 1001 Production House.

Het heeft bijna tien jaar geduurd voordat ik de stap naar het opzetten van dit Production House durfde te zetten. Veel overwegingen, twijfels, obstakels en angsten zijn gepasseerd en nog lang niet alles is overwonnen! Maar de noodzaak was groot en de liefde nog groter en we weten dat de liefde alles overwint!

1001 Production House biedt bedrijven en individu's een scala aan samenwerkingsmogelijkheden. Wij kunnen voor u films, videoregistraties en clips produceren en filmavonden en workshops organiseren, geheel afgestemd op uw behoeften en ideeën. wij horen graag hoe we een samenwerking voor u aantrekkelijk kunnen maken.

Voor 1001 Production House betekent de beoogde samenwerking met bedrijven en instellingen meer kansen om lang gedroomde projecten te verwezenlijken zoals documentaires over onzichtbare mensen, daden en diepgaande onderwerpen.

1001 Production House is nu een feit, ontstaan uit onuitputtelijk volhardende passie voor het medium FILM. Op dit moment maken we films op No-budget basis en met de steun van donaties, giften en sponsoring. Maar we zijn vastbesloten om verder te groeien en onszelf op de kaart te zetten.

We hebben jouw steun hard nodig! Neem gerust onze site door. Als je onze gedachte en passie deelt, kun je deel uit maken van ons team. Maar bovenal kan je ons financieel steunen door donaties en sponsoring.

Met zonnige groet,

Nafiss

1001 Production House

Wibautstraat 150-2

1091 GR Amsterdam

T: 0031 (0)6 241 50 296

E: info@1001productionhouse.com

Stuur svp deze link door naar jouw contacten

Bij 'A,B,C,...' op de set

2011-05-18T14:33:00.001+02:00

Cursus Poezie

2011-04-18T12:49:00.001+02:00

Zin in een week vol Poëzie?

Boek dan een week vakantie op het prachtige landgoed Préau in Frankrijk en schrijf je in voor de cursus Poëzie die ik deze zomer verzorg:

- Een week cursus (30-07-'11 t/m 07-07-'11)

1001 production House

2011-04-01T15:05:00.005+02:00

Regie-visie

2011-03-27T19:14:00.000+02:00

Hmm! Op zondag en de enige vrije dag sinds maanden zit ik met tegenzin een regie-visie te schrijven. Een scenario, gedicht, kort verhaal, artikel schrijven is een genoegen. Een regie-visie schrijven...... nooit zin in!!!!

Papa

2011-03-25T18:09:00.001+01:00

Ik lijk steeds meer op jou.

Natuurlijk heeft Stef Bos het mooier gezongen, maar deze versie past beter bij mij. hier het originele lied van Stef Bos:
http://www.youtube.com/watch?v=8wxVTIB6qE4&feature=related

Norouz

2011-03-22T14:16:00.002+01:00

Lente neemt het Nieuwjaar met zich mee.

Door Nafiss Nia

‘…

De vogels zegt: wat een geur,

wat een zonneschijn

O, de lente is er

Ik ga nu op zoek naar mijn metgezel.

De vogel vloog vanaf de rand van de veranda

Hij vloog weg als een boodschap.’

…’

(van Iraanse dichteres Forough Farrokhzad, uit de bloemlezing’ Stegen van Stilte’)

Norouz, een nieuwe dag

Het vieren van Norouz- letterlijk betekent Nieuwe dag-, is niet alleen belangrijk, maar ook logisch voor Iraniërs -(ook voor Afghanen, Koerden en Tadzjieken-.

Norouz is niet alleen een emotionele gebeurtenis, maar ook een historische en culturele evenement die generatie na generatie wordt voortgezet en vereert.

Om deze vanzelfsprekendheid te laten begrijpen en voelen ben ik genoodzaakt in kort de achtergrond daarvan te vertellen. Voor dit stuk focus ik slechts op Norouz op z’n Iraans.

Norouz is de viering van de lente’s nachtevening. Wanneer het precies twaalf uur dag en twaalf uur nacht is. Het is het meest gekoesterde nationale festijn voor alle Iraniërs en wordt al 3,000 jaar door iedereen uitbundig gevierd.

Norouz is diep geworteld in de rituelen en tradities van Zarathoestra’s geloofsysteem in de Sassanid periode, het laatste grote Perzische rijk. Zarathoestra’s geloof was de religie van oud Perzie vóór de komst van de Islam in 7de eeuw. Sindsdien heeft iedere bewind geprobeerd Norouz en bijbehorende ceremonies te beperken. Het huidige islamitische regime waagde zelfs, na haar komst in 1979, Norouz te ontkleuren en te vervangen door het tiendaagse feest ter herdenking van de overwinning van de revolutie, dat ieder jaar in februari plaatsvindt. Maar tevergeefs. Norouz, als de enige overgebleven nationale plechtigheid, wordt Juist ieder jaar uitbundiger gevierd.

Chahar shanbeh suri: Woensdag-feest

De voorbereidingen voor Norouz beginnen op de avond van de laatste dinsdag (op woensdag) van het jaar. In Zarathoestra’s tijd geloofden mensen dat vóór het Nieuwjaar beschermende engelen en geesten naar de aarde komen om de mens te bezoeken. Een grote voorjaarsschoonmaak (spring-cleaning) wordt verricht om hen te verwelkomen. In Iran worden op de avond van de laatste dinsdag van het jaar vuurstapels gemaakt om te laten zien dat men gereed is geesten te ontvangen. Mensen springen over de vuurstapels heen en zingen; mijn geel is de jouwe en jouw rood is de mijne. Ze geloven dat ze hierdoor alle ziektes en ongelukken kwijt raken. Het feest wordt doorgezet tot de volgende ochtend met dansen, zingen en eten van verschillende lekkernijen. Lang was dit ritueel verboden door het islamitische regime. Iraniërs vierden het dan stiekem in gesloten plaatsen, tot tien jaar geleden wanneer deze weer geleidelijk in het openbaar wordt uitgevoerd.

Haft Seen: Zeven s’en

Een belangrijk deel van de Nieuwjaarsrituelen is, het bereiden van de Haft Seen-tafel met zeven specifieke voorwerpen die met de letter “S” beginnen. Ieder voorwerp symboliseert een belangrijke betekenis in het leven:

Sabzeh ( groene loten van tarwe of linzen) wijst op nieuwe groei. Wijn was altijd aanwezig op de Haft Seen-tafel. Maar na de moslimsverovering, is deze vervangen door Serkeh (azijn) omdat alcohol in de Islam is verboden. Sier (verse knoflook) wordt gebruikt om kwade geesten te verjagen. Samano, een dikke, zoete en bruine pastei, wijst op voedzaamheid. Sekkeh (munt) symboliseert rijkdom en welzijn.

Sibbe ghermez (rode appel) staat voor opbrengst van het goede in de natuur en tenslotte Sonbol (hyacint) symboliseert de schoonheid van het leven.

Eieren, een universeel symbool van vruchtbaarheid, worden hardgekookt and gekleurd in vrolijke kleuren.

Kaarsen, symbool van licht worden geplaatst voor een spiegel die op zelf reflectie wijst. Een paar levende goudvissen, een levend object, in de viskom, fruit en speciale zoetigheden zijn andere voorwerpen die op de Haft Seen-tafel te zien zijn.

Sal Tahvil: De Jaarwisseling

Tijdens de jaarwisseling blijft iedere familie thuis en wacht op de aanvang van het Nieuwjaar dat op een exacte tijd, de nachtevening van de lente, tussen 19 en 21 maart, plaatsvindt.

Dit jaar heeft het Iraanse Nieuwjaar zijn entree gemaakt op maandag 21 maart om 00: 20: 45. Het moment van de jaarwisseling is, voor iedere Iraniër die in buitenland woont, de hoogste punt van de emotionele verlangens naar Iran en de feestelijke familiesfeer daarvan.

Sizdah Bedar: Weg met de dertien

Het nieuwjaarsfeest duurt 13 dagen. Op de 13^de dag bekend als Sizdah Bedar dat letterlijk kwijtraken van kwade geesten betekent, gaan mensen met de hele familie in parken, bomgarden of in velden buiten de stad picknicken. Het hoort de Sizdah Bedar in natuur door te brengen. Hierdoor kan men ongelukken vermijden. Iraniërs die in buitenland wonen, hebben geen 13 dagen vrij. Ze moeten meestal genoegen nemen met een vrije dag voor de jaarwisseling en hooguit nog een vrije dag voor het slotfeest (Sizdah bedar). Dit jaar valt Sizdah bedar op zaterdag 2 april. Dus als het mooi weer wordt, zult je veel in Iraniërs in de parken treffen. Het komt voor dat Iraniërs in buitenland Sizdah bedar naar het weekend verschuiven, als die op een doordeweekse dag valt. De hele feestperiode eindigt met zonsondergang op de 13^de dag.

Voor Iraniërs is Norouz een eeuwig festijn van vernieuwing en frisheid. Het is een gelegenheid om het leven en de glorie ervan te vieren en te koesteren.

Spring is behind de door.

2011-03-18T14:22:00.000+01:00

Happy Lory song in honer of Spring!

vrouw van de verbijsterde poëzie

2011-03-10T12:52:00.001+01:00

Ik ben een vrouw

Ik ben een vrouw
samen met de regen een tweeling
generatiegenoot van berg en rots
zoete smaak van een omhelzing
betekenis van boom en wortel

als mijn geur zich verspreidt
wordt de ziel van je gedichten verfrist
als ik mijn handen plant
bloei ik steeds weer opnieuw

ik ben een vrouw
die de man de ziel van de liefde schenkt
een remedie voor verliefde harten van vagebonden

mijn lichaam is van lente gemaakt
voor de koude nachten
de enige staande boom
tegen de aanval van pijn

maar

in de diepte van mijn blik
zwemt een hoop leed
in iedere hoek van mijn binnenste
is de wond van verlatenheid gekerfd

ik ben een vrouw
de vrouw van de winter
de vrouw van de verbijsterde poëzie

op mijn lichaam zitten de wonden van verbanning
in mijn ogen hangt de geur van regen

Ik ben een vrouw
samen met de regen een tweeling
generatiegenoot van berg en rots
zoete smaak van een omhelzing
betekenis van boom en de wortel

als mijn geur zich verspreidt
wordt de ziel van je gedichten verfrist
als ik mijn handen plant
bloei ik steeds weer opnieuw
...

Vertaald door Nafiss Nia

Poëzie maken met foto’s

2011-03-08T15:07:00.000+01:00

Ze is jong, ambitieus en heeft een zee van mooie ideeën, oneindige dromen en een onuitputtelijke rijke fantasie. Ze is een ware vertegenwoordiger van tweederde van de totale bevolking van Iran: de jongeren!

Naar aanleiding van de gevleugelde uitdrukking ‘De helft van Iraniërs is dichter, de andere helft filmmaker’, denk je meteen dat Newsha Tavakolian een dichter...

lees verder op Ex Ponto Magazine

8 maart

2011-03-08T14:48:00.000+01:00

Happy women's day to all women around the world,

especially the one who are fighting for their natural rights.

IRAN Documentary Yesterday and Today : Rick Steves

2011-03-07T08:34:00.000+01:00

Conclusie

2011-03-01T18:24:00.000+01:00

Driemaal is scheepsrecht, klopt vandaag niet want de derde keer lukte het ook niet. De Iraanse spreekwoord is hier meer toepasselijk: ‘Drie keer en de spel is pas rond’.

Mislukking kan ik het niet noemen, pech is een beter woord voor wat ik daarnet heb meegemaakt:

Eerst drukte ik op de keuze ‘Nee’ in plaats van ‘Ja’ toen mijn computer vroeg of ik de laatste wijzigingen wil opslaan. Conclusie: zsm de instelling van mijn computer wijzigen en het automatisch opslaan activeren. En als je het niet doet, sla dan documenten steeds handmatig op. .Je zou denken; Wat dom! Ja, maar als je met meerdere computers werkt, ben je snel in de war welke waar hoe geïnstalleerd is.

Dan haastte ik me naar mijn afspraak en twee straten verder kwam ik er achter dat ik door haast mijn mobiel vergeten ben. Ik fietste als een gek terug, nam de mobiel en was toch keurig op tijd, maar ik zweette en hijgde toen ik aan kwam. Conclusie: haast je niet en als je doet neem een deodorant mee!

Maar de kroon op mijn pechdag was dat mijn afspraak twee minuten voor de aanvang werd afgezegd. Ik stond rond te kijken of mijn afspraak er al was en toen hoorde ik mijn mobiel piepen: ‘Sorry, ik haal ’t niet. excuses daarvoor. Mail je snel voor een nieuwe afspraak.’ Daaaaaaaaaaaag!!!! Pisnijdig schreef ik terug: ‘is ’t niet een beetje laat om af te zeggen? Ik sta al op de plaatst van de afspraak.’ En dat was naar iemand die ik nog nooit heb ontmoet. Vandaag zouden we pas kennis maken. Wat een eerste indruk! Conclusie: Neem het leven niet zo serieus, en als je het doet lach keihard op de pech die op je pad verschijnt.

Eindconclusie: Wees voorbereid, wie weet kom je bij een inrichting terecht want zomaar lachen wordt niet echt beloond!

Terug naar mijn kantoor, begon ik weer treuren om de verloren document die ik vanavond zou opsturen. Maar de zin om te werken enthousiasme was weg. Straks naar de volgende afspraak. moge die goed en wel doorgaan en mooi eindigen.

I'm not going to take it any more

2011-02-19T12:46:00.001+01:00

Get up out of your chairs!

Je GROEN

2011-02-13T14:31:00.000+01:00

Salaam!
Salaam mijn broers mijn zusters
Salaam meisjes en jongens

Salaam je woord je blik je zucht
je stap je ren je vlucht
je berg je grond je lucht

Salaam je roep je kreet je groet

Salaam je traan je zweet je bloed
je geur je licht je gloed
je zee je eb je vloed

Salaam je roep je kreet je groet

Salaam je vuist je woede je handen in de boei
je pijn je leed je lichaam zonder bloei
je moeder je vader je faam in de groei

Salaam je roep je kreet je groet

Salaam je naam je pracht je kleur
je wit je rood je groen
Salaam je groen Salaam je groen

Place to be

2011-02-12T14:41:00.002+01:00

Vandaag stroomt Nijl rustig verder

Piramides keren terug naar hun slaap

de Feniks droomt niet meer van vliegen

De zorg is er, maar minder

De angst is er, maar kleiner

De nacht is er nog, maar veel korter

Vandaag is Egypte de hoopstee,

the place to be.

Egypte

2011-02-12T13:44:00.004+01:00

Ik ben nog nooit zo jaloers en tegelijk blij geweest op en voor Egypte.

Ken je het gevoel wanneer bij buren een groot feest gaande is met muziek en dans en heerlijk eten en drinken en dat de blijheid alles en iedereen overheerst en je zit in je kleine kamer, alleen, en kijkt vanuit een klein raampje naar al dat pret en heel graag wilt aankloppen bij die buren en vragen of je er ook bij mag zijn? Ja dat is nu mijn gevoel.

Ik wil aankloppen bij Egypte en een klein stukje proeven van hun vrijheidstaart. ja dat...

Message to Amerika

2011-02-05T21:14:00.001+01:00

Please forward this to the Whith House.

Have courage to be imperfect

2011-02-04T11:14:00.001+01:00

I am vulnerable so i am alive.

http://www.ted.com/talks/lang/eng/brene_brown_on_vulnerability.html

Hit the road Mubarak!

2011-02-01T22:34:00.000+01:00

And don't you come back no more...

Zonder mij

2011-01-31T15:51:00.000+01:00

Mijn fiets is gestolen misschien

is hij weggelopen voelde hij zich

verwaarloosd of verraden door

mijn smachtende blik naar een

andere fiets Wist hij dat ik pas

over hem pronkte dat hij trouw

is nooit piekert zeurt en mij

bijstaat dat hij nooit zoekraakt

zich vergist of verdwaalt

Voelde hij zich verlaten of wilde

hij speciale aandacht een knuffel

of een dikke kus Misschien is hij

gevlucht naar een betere stad een

betere baas of ontvoerd door de

vijand misschien is hij alleen bij

een vriend op bezoek Vorig week

remblokjes vernieuwd een pleister

op zijn gekneusde kettingkast

geplakt over zijn zadel geaaid

Misschien was dat allemaal niet

genoeg dat hij te moe was van

hetzelfde en toe aan iets nieuws

liet zich stelen voor de kick dat

hij ook smachtte naar een andere

fiets andere straat ander hek of niets

Misschien is hij dood het moet haast

hij zei dat het zonder mij niet gaat.

Solidarity with Egypt

2011-01-31T12:29:00.000+01:00

Brave Egyptian protesters will determine in the coming hours whether tyranny or democracy prevails in Egypt and across the region. They’ve appealed for international solidarity – let’s send them a massive response, and hold our governments accountable to stand with them too:

https://secure.avaaz.org/en/democracy_for_egypt/?cl=926283198&v=8311

Volmaaktheid

2011-01-30T19:59:00.001+01:00

Niemand is volmaakt en dat weet iedereen. Hoewel de een het zegt om geen verantwoordelijkheid op zich te nemen, en de ander om zijn fouten goed te praten en derde, ja derde kan het wel oprecht zeggen als er daarna een echte verandering/verbetering komt.

Execution Poem

2011-01-30T00:40:00.000+01:00

For all the killers, including us

If you were being executed,
what do you reckon:
better to be guilty of the crime
for which you will shortly hang
or fry or be shot
or perhaps lethally injected;
or innocent?
Would it make you feel better
as the noose starts to tighten
and you wait for the trap to spring;
or get strapped to the chair
with the electric helmet on your head,
knowing that at any moment
some unseen person will throw the switch
and turn your body to toast
(nor all that quickly either);
or tied to a post,
whether outdoors or in,
with the sun shining or no
(who cares? you’ve got a blindfold on),
maybe with a bull’s-eye over your heart
before the volleys start to fly
and that paper target
also gets torn to shreds
(unless, of course,
it’s simply one clean bullet
in the back of the head;
very tasteful);
or just lying there on a gurney
looking very much like a hospital patient,
but a patient who is scared to death
(ha, ha, that’s a nice little pun,
don’t you think?),
because this is one operation
from which you definitely will not recover…
would you feel better
in such wonderfully harrowing circumstances
knowing in your heart & mind–
heart that will soon stop beating
for good, mind that will…
(we don’t know, for sure,
what happens to the mind, do we?);
knowing that you are (what do they say,
the jackasses who are so thrilled to kill you?)
paying for what you did,
getting your just desserts & all?
Or rather, as you plunge through the floor,
or however you terribly go from here,
go from a life lived well or badly
or lived, as with most of us,
somewhere in between,
go frightfully with pain & fear
into a karmically-disturbed eternity,
knowing instead
you are taking the place of another,
of the person who really did it,
who even now may be laughing their guts out
because you are the fall guy?
Would that make you feel better?
Or would it make any difference at all?
Or can anyone possibly know that
before the moment might come
when the neck snaps
and the shit slurps out
and the genitals sting wet
and…? Oh, damn, I forgot about cyanide,
with those great final gasps
as the gas burns all breath from the lungs.
That’s another great way to say good-bye.
As was the guillotine,
as maybe the garrote still is
(the cold metal collar that gets a touch too tight);
or burning at the stake;
or…take your choice,
there are so many lovely ways to commit murder;
perhaps you can even think up a new one
at the very same moment you horribly die.
Too bad we can’t all try it out
and then come back & decide
if we still want to go on
killing people
who have done something to annoy us,
but annoy us big-time.
Too bad we all can’t swing that way
just once in our too-brief lives
and still hang around a good while longer
and never forget
what it was really like
to go to hell from the gallows.

EDDIE WOODS
Execution Poem

Niet weer

2011-01-29T23:16:00.000+01:00

Ik heb het gevoel dat de geschiedenis zich herhaalt. Dat we onszelf overschatten. Dat we toch nooit leren, niet van verleden, niet van fouten, ervaringen en belevenissen. Dat mens steeds in een cirkel draait en zichzelf voor de gek houdt.

Wat een slechte dag was het vandaag. Ik ga voortaan 'het weekend' uit mijn leven schrappen. Het lijkt of ik door de week meer lol heb, meer doe, meer goed nieuws hoor. Wellicht wordt 'het weekend' een stuk beter als ik het toevoeg aan de rest van de doordeweekse dagen.

Vanaf nu zijn zaterdag en zondag slechts gewone dagen. Weg met weekend, weg met vrije dagen, weg met relaxt doen, weg met vrij zijn, weg met vrij!

TransVormers

2011-01-22T17:11:00.000+01:00

Vanavond Volkskrant gebouw vanaf 20.00 t/m 3.00 Muziek, Dans, Poëzie, Exposities.

Mijn optreden om 20:45

Perzisch is suiker

2011-01-14T13:10:00.002+01:00

Perzische poëzie: Een mooi geschenk voor iedereen.

Stegen van Stilte

100 jaar moderne Perzische poëzie

Levertijd:	3 tot 5 werkdagen
Prijs:	€ 24,50 + 2,80 (verzendkosten)
Bindwijze:	Boek, Paperback (2007)
Genre: Bestelling:	Poëzie nafissnia@gmail.com

‘Perzisch is suiker’ is een gevleugelde uitdrukking waarmee Iraniërs de grote liefde voor hun eeuwenoude taal weergeven.

Poëzie is in Iran nog steeds aanwezig in het dagelijks leven en wordt beschouwd als een gerespecteerde vorm van wijsheid.In het begin van de twintigste eeuw kwam in Perzië de modernisering van de maatschappij op gang en zochten ook dichters naar vernieuwing. Veel experimenterende dichters gebruikten eerst nog klassieke vormen, maar ze ontdekten al snel nieuwe mogelijkheden. Inmiddels hebben ook de klassiek geworden moderne dichters als Ahmad Shamlou, Forough Farrokhzad en Sohrab Sepehri een grote naam in Iran. En een generatie talentvolle jonge dichters laat van zich horen.Stegen van stilte laat de rijke verscheidenheid van de moderne Perzische poëzie van de laatste honderd jaar zien. In de inleiding volgen de samenstellers de ontwikkeling van de eerste voorzichtige pogingen los te komen van de traditie tot en met de hoogtepunten van de moderne poëzie. Verder is er aandacht voor het literaire klimaat in Iran. Van alle dichters wordt een korte biografische schets gegeven en enkele van de meest kenmerkende gedichten. Op de bijgevoegde cd lezen twee dichters voor uit eigen werk.

'Stegen van stilte' is vertaald door Nafiss Nia (Samengesteld en geredigeerd met R.Bos)

30 Seconds to Mars - This is War - Music Video - "A Brave New World" - W...

2011-01-02T16:15:00.000+01:00

HAPPY NEW YEAR

2011-01-01T17:12:00.000+01:00

I wish you all a magnificent 2011 with much Love & many Laughters.

Perzische poëzie: Een mooi geschenk voor de kerst

2010-12-13T12:06:00.001+01:00

Stegen van Stilte

100 jaar moderne Perzische poëzie

Levertijd:	3 tot 5 werkdagen
Prijs:	€ 24,50 + 2,80 (verzendkosten)
Bindwijze:	Boek, Paperback (2007)
Genre: Bestelling:	Poëzie nafissnia@gmail.com

‘Perzisch is suiker’ is een gevleugelde uitdrukking waarmee Iraniërs de grote liefde voor hun eeuwenoude taal weergeven.

Protest tegen het evenement 'De langste dag'

2010-12-10T17:04:00.000+01:00

Dit gedicht is een toegepaste variatie op het welbekende Facebookfenomeen, maar vooral mijn protest tegen de keuze voor de dichters op het poezie-evenement 'De langste dag' georganiseerd door DBNL.

Je haalt je groente bij de Marokkaan,

Je pizza bij de Italiaan

Je brood bij de Turk

Je tzatziki bij de Griek

Je bami goreng bij de Chinees

Je suiker bij de Braziliaan

Je guacamole bij de Mexicaan

Je koffie is Afrikaans

Je thee Pakistaans

Je bier Duits

Je wodka Russisch

Je whisky Schots

Je wijn Spaans

Je champagne Frans

Je haalt je linnengoed bij de Indiaan

Je sigaar bij de Cubaan

Je rijst bij de Thai

Je tango bij de Argentijn

Je fado bij de Portugees

Je diamand bij de Zuid-Afrikaan

Je cocaïne bij de Colombiaan

Je slam is Amerikaans

Je haiku Japans

Je drama Engels

Je dadaïsme Zwitsers

Je monologue intérieur Frans

Je kwatrijn Iraans

Je taal Vlaams

En je kiest voor je poëziefeest alleen Nederlands?

Chirurg zonder grenzen

2010-11-24T16:41:00.000+01:00

Op 28 september 1994 om tien vóór half elf kwam hij aan in Nederland, zo precies weet hij dat. Geëvacueerd door de Amerikanen had dokter Sivro geen andere keus dan zijn moederland te ontvluchten. Het was een keuze tussen leven en dood. Sivro had zich al in Bosnië gespecialiseerd op twee gebieden, trauma chirurgie en anesthesiologie. In Nederland werkt hij nu al meer dan tien jaar als traumachirurg aan het Flevoziekenhuis in Almere. Ik spreek hem in een van de onderzoekkamers terwijl ....

Lees verder het artikel op EX Ponto magazine.

en nu in het geheel

2010-11-06T11:25:00.000+01:00

Vandaag waait de wind met mij mee

Toen je geboren werd en zei dag, begon

de dag dat ik dacht dat

ik geboren zal voor jou....

Toen je de eerste keer lachte, lichtte

de nacht en Ik dacht dat

ik dat ook wou

Toen je door groen naar mij oogde, zuchtte

ik zacht en ik dacht dat

ik zeker van je hou

Vandaag waait de wind met mij mee 3

2010-11-05T19:14:00.000+01:00

Toen je door groen naar mij oogde, zuchtte

ik zacht en ik dacht dat

ik zeker van je hou

Vandaag waait de wind met mij mee 2

2010-11-05T14:27:00.000+01:00

Toen je de eerste keer lachte, lichtte

de nacht en Ik dacht dat

ik dat ook wou...

Vandaag waait de wind met mij mee 1

2010-11-05T08:16:00.000+01:00

Toen je geboren werd en zei dag, begon

de dag dat ik dacht dat

ik geboren zal voor jou....

Gravity

2010-11-04T15:02:00.000+01:00

Vanochtend toen ik naar mijn werk fietste,
was het zo'n aangenaam weer. De regendruppels
versierden af en toe de lucht. Het waaide
soms wel hard. Een keer ben ik bijna
met de wind mee gewaaid. Het lukte niet
helemaal. ik ben gevallen en vloekte
menens de zwaartekracht.

Poëzievoordracht op BabelFestival

2010-11-01T21:13:00.000+01:00

Op 7, 11 en 12 november draag ik gedichten voor tijdens BABEL FESTIVAL (Nieuw Amsterdams festival voor hedendaags muziektheater.)

Op zondag is het in de middag om 15.00 en op donderdag & vrijdag in de avond. Zie hieronder meer info.

Ik zie jullie graag op een van de evenementen.

Lieve groet,

Nafiss

Zondag 7 nov. Om 15.00 uur

Locatie: Ostadetheater
Van Ostadestraat 233d
1073 TN Amsterdam

Telefoon: 020 671 24 17

Do 11 & Vrij 12 Nov, 20.00 uur
A STRANGER TO MYSELF
Locatie: Openbare bibliotheek Cinetol

Tolstraat 160 1074 VM AMSTERDAM.

Telefoon. 020-6623184

Op donderdag 11 en vrijdag 12 november is er tussen de voorstellingen A stranger to myself en Gesprekken van een ziel een wandeling naar het Ostadetheater.
Onderweg brengen dichters (onder andere ik) hun gedichten ten gehore.

Do 11 & Vrij 12 Nov, 21u30

GESPREKKEN VAN EEN ZIEL

Locatie: Ostadetheater
Van Ostadestraat 233d
1073 TN Amsterdam

Telefoon: 020 671 24 17

Inburgeringscurse - Deel 3: Dutch Customs

2010-10-06T17:13:00.000+02:00

Inburgeringscurse - Deel 2 - Dutch History

2010-10-06T17:12:00.000+02:00

Inburgeringscurse - Deel 1 De Household Rules

2010-10-06T17:11:00.000+02:00

Op deze doodlopende weg

2010-10-06T13:07:00.000+02:00

Aan je mond ruiken ze

of je misschien had gezegd ik hou van je

aan je hart ruiken ze

een vreemde tijd is het, lief

en de liefde

zwepen ze

naast de slagboom.

Verberg de liefde in de achterkamer

Op deze kronkelende, doodlopende weg in de kou

wakkeren ze

het vuur aan

met liederen en gedichten.

Waag het niet na te denken

een vreemde tijd is het, lief

degene die ’s nachts aanklopt

komt om de lamp te doden.

Verberg het licht in de achterkamer

Daar staan de slagers

op de kruispunten

met bloederige bijl en blok

een vreemde tijd is het, lief

de glimlach snijden ze van de lippen

en het lied van de mond.

Verberg het verlangen in de achterkamer

De gegrilde kanarie

op het vuur van lelie en jasmijn

een vreemde tijd is het, lief

de duivel in zijn overwinningsroes

viert onze rouw aan tafel.

Verberg god in de achterkamer

Van Iraanse dichter Ahmad Shamlou vertaald door Nafiss Nia & Ronald Bos uit 'Stegen van stilte', een keuze uit honderd jaar moderne Perzische poëzie.

Vandaag

2010-09-30T14:45:00.000+02:00

De hele dag is avond geweest en de zon is de strijd allang verloren.

ترانه کویر دل از مرجان

2010-09-23T13:32:00.000+02:00

Woestijn van hart

Een stem uit het verleden: Marjan en het lied: 'Woestijn van hart'

Vroeger hield ik zo van dit lied, maar wist niet wie het gezongen heeft. Ik was toen erg jong. Een jaar na de overwinning van Iraanse revolutie en tegelijk een jaar na de dood van mijn broer. Ik heb zijn begrafenis niet mee mogen maken. Ik moest me toen voorbereiden voor het toelatingsexamen van de middelbare school. Mijn ouders waren bang dat ik het door de schok en het verdriet niet zou halen, daarom hadden ze mij te logeren gestuurd bij verre kennissen totdat alles voorbij was, in mijn ogen een misdaad! Want het verdriet om hem draag ik nog steeds bij me en dit lied van wie me de zangeres toen onbekend was, werd mijn houvast!

Nu luister ik er regelmatig naar, en weer om het verlies van een andere dierbare te verlichten van wie ik opnieuw geen afscheid mocht nemen, mijn vader:

Je bent weg en zonder jou
is mijn hart vervuld van pijn
…

Quote of the day

2010-09-12T20:52:00.001+02:00

* Never make someone a priority in your life , who keeps you as an option in his...

Ibm

2010-09-12T16:35:00.000+02:00

Ik ben moe

ben moe

ben moe ben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moeben moemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoemoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

Heimwee naar een ongezien moederland

2010-09-10T16:32:00.000+02:00

Neda: de stem van Iraniërs

Ze zijn jong, mooi en ambitieus, maar daarenboven vastberaden, gemotiveerd en passievol voor de mensenrechtensituatie in Iran. De gezusters Ghahremani bekommeren zich nu meer dan ooit over het lot van Iraniërs in Iran. Ze kennen Iran niet persoonlijk, maar de liefde voor hun moederland is hen ...

Lees verder op ex Ponto Magazine

Fidel to Ahmadinejad: 'Stop Slandering the Jews' - International - The Atlantic

2010-09-08T15:20:00.000+02:00

Fidel to Ahmadinejad: 'Stop Slandering the Jews'

SEP 7 2010, 12:06 PM ET

(This is Part I of a report on my recent visit to Havana. I hope to post Part II tomorrow. And I also hope to be publishing a more comprehensive article about this subject in a forthcoming print edition of The Atlantic.)

A couple of weeks ago, while I was on vacation, my cell phone rang; it was Jorge Bolanos, the head of the Cuban Interest Section (we of course don't have diplomatic relations with Cuba) in Washington. "I have a message for you from Fidel," he said. This made me sit up straight. "He has read your Atlantic article about Iran and Israel. He invites you to Havana on Sunday to discuss the article." I am always eager, of course, to interact with readers of The Atlantic, so I called a friend at the Council on Foreign Relations, Julia Sweig, who is a preeminent expert on Cuba and Latin America: "Road trip," I said.

I quickly departed the People's Republic of Martha's Vineyard for Fidel's more tropical socialist island paradise. Despite the self-defeating American ban on travel to Cuba, both Julia and I, as journalists and researchers, qualified for a State Department exemption. The charter flight from Miami was bursting with Cuban-Americans carrying flat-screen televisions and computers for their technologically-bereft families. Fifty minutes after take-off, we arrived at the mostly-empty Jose Marti International Airport. Fidel's people met us on the tarmac (despite giving up his formal role as commandante en jefe after falling ill several years ago, Fidel still has many people). We were soon deposited at a "protocol house" in a government compound whose architecture reminded me of the gated communities of Boca Raton. The only other guest in this vast enclosure was the president of Guinea-Bissau.

I was aware that Castro had become preoccupied with the threat of a military confrontation in the Middle East between Iran and the U.S. (and Israel, the country he calls its Middle East "gendarme"). Since emerging from his medically induced, four-year purdah early this summer (various gastrointestinal maladies had combined to nearly kill him), the 84-year-old Castro has spoken mainly about the catastrophic threat of what he sees as an inevitable war.

I was curious to know why he saw conflict as unavoidable, and I wondered, of course, if personal experience - the Cuban missile crisis of 1962 that nearly caused the annihilation of most of humanity - informed his belief that a conflict between America and Iran would escalate into nuclear war. I was even more curious, however, to get a glimpse of the great man. Few people had seen him since he fell ill in 2006, and the state of his health has been a subject of much speculation. There were questions, too, about the role he plays now in governing Cuba; he formally handed off power to his younger brother, Raul, two years ago, but it was not clear how many strings Fidel still pulled.

The morning after our arrival in Havana, Julia and I were driven to a nearby convention center, and escorted upstairs, to a large and spare office. A frail and aged Fidel stood to greet us. He was wearing a red shirt, sweatpants, and black New Balance sneakers. The room was crowded with officials and family: His wife, Dalia, and son Antonio, as well as an Interior Ministry general, a translator, a doctor and several bodyguards, all of whom appeared to have been recruited from the Cuban national wrestling team. Two of these bodyguards held Castro at the elbow.

We shook hands, and he greeted Julia warmly; they have known each other for more than twenty years. Fidel lowered himself gently into his seat, and we began a conversation that would continue, in fits and starts, for three days. His body may be frail, but his mind is acute, his energy level is high, and not only that: the late-stage Fidel Castro turns out to possess something of a self-deprecating sense of humor. When I asked him, over lunch, to answer what I've come to think of as the Christopher Hitchens question - has your illness caused you to change your mind about the existence of God? - he answered, "Sorry, I'm still a dialectical materialist." (This is funnier if you are, like me, an ex-self-defined socialist.) At another point, he showed us a series of recent photographs taken of him, one of which portrayed him with a fierce expression. "This was how my face looked when I was angry with Khruschev," he said.

Castro opened our initial meeting by telling me that he read the recent Atlantic article carefully, and that it confirmed his view that Israel and America were moving precipitously and gratuitously toward confrontation with Iran. This interpretation was not surprising, of course: Castro is the grandfather of global anti-Americanism, and he has been a severe critic of Israel. His message to Benjamin Netanyahu, the Israeli prime minister, he said, was simple: Israel will only have security if it gives up its nuclear arsenal, and the rest of the world's nuclear powers will only have security if they, too, give up their weapons. Global and simultaneous nuclear disarmament is, of course, a worthy goal, but it is not, in the short term, realistic.

Castro's message to Mahmoud Ahmadinejad, the President of Iran, was not so abstract, however. Over the course of this first, five-hour discussion, Castro repeatedly returned to his excoriation of anti-Semitism. He criticized Ahmadinejad for denying the Holocaust and explained why the Iranian government would better serve the cause of peace by acknowledging the "unique" history of anti-Semitism and trying to understand why Israelis fear for their existence.

He began this discussion by describing his own, first encounters with anti-Semitism, as a small boy. "I remember when I was a boy - a long time ago - when I was five or six years old and I lived in the countryside," he said, "and I remember Good Friday. What was the atmosphere a child breathed? `Be quiet, God is dead.' God died every year between Thursday and Saturday of Holy Week, and it made a profound impression on everyone. What happened? They would say, `The Jews killed God.' They blamed the Jews for killing God! Do you realize this?"

He went on, "Well, I didn't know what a Jew was. I knew of a bird that was a called a 'Jew,' and so for me the Jews were those birds. These birds had big noses. I don't even know why they were called that. That's what I remember. This is how ignorant the entire population was."

He said the Iranian government should understand the consequences of theological anti-Semitism. "This went on for maybe two thousand years," he said. "I don't think anyone has been slandered more than the Jews. I would say much more than the Muslims. They have been slandered much more than the Muslims because they are blamed and slandered for everything. No one blames the Muslims for anything." The Iranian government should understand that the Jews "were expelled from their land, persecuted and mistreated all over the world, as the ones who killed God. In my judgment here's what happened to them: Reverse selection. What's reverse selection? Over 2,000 years they were subjected to terrible persecution and then to the pogroms. One might have assumed that they would have disappeared; I think their culture and religion kept them together as a nation." He continued: "The Jews have lived an existence that is much harder than ours. There is nothing that compares to the Holocaust." I asked him if he would tell Ahmadinejad what he was telling me. "I am saying this so you can communicate it," he answered.

Castro went on to analyze the conflict between Israel and Iran. He said he understood Iranian fears of Israeli-American aggression and he added that, in his view, American sanctions and Israeli threats will not dissuade the Iranian leadership from pursuing nuclear weapons. "This problem is not going to get resolved, because the Iranians are not going to back down in the face of threats. That's my opinion," he said. He then noted that, unlike Cuba, Iran is a "profoundly religious country," and he said that religious leaders are less apt to compromise. He noted that even secular Cuba has resisted various American demands over the past 50 years.

We returned repeatedly in this first conversation to Castro's fear that a confrontation between the West and Iran could escalate into a nuclear conflict. "The Iranian capacity to inflict damage is not appreciated," he said. "Men think they can control themselves but Obama could overreact and a gradual escalation could become a nuclear war." I asked him if this fear was informed by his own experiences during the 1962 missile crisis, when the Soviet Union and the U.S. nearly went to war other over the presence of nuclear-tipped missiles in Cuba (missiles installed at the invitation, of course, of Fidel Castro). I mentioned to Castro the letter he wrote to Khruschev, the Soviet premier, at the height of the crisis, in which he recommended that the Soviets consider launching a nuclear strike against the U.S. if the Americans attack Cuba. "That would be the time to think about liquidating such a danger forever through a legal right of self-defense," Castro wrote at the time.

I asked him, "At a certain point it seemed logical for you to recommend that the Soviets bomb the U.S. Does what you recommended still seem logical now?" He answered: "After I've seen what I've seen, and knowing what I know now, it wasn't worth it all."

I was surprised to hear Castro express such doubts about his own behavior in the missile crisis - and I was, I admit, also surprised to hear him express such sympathy for Jews, and for Israel's right to exist (which he endorsed unequivocally).

After this first meeting, I asked Julia to explain the meaning of Castro's invitation to me, and of his message to Ahmadinejad. "Fidel is at an early stage of reinventing himself as a senior statesman, not as head of state, on the domestic stage, but primarily on the international stage, which has always been a priority for him," she said. "Matters of war, peace and international security are a central focus: Nuclear proliferation climate change, these are the major issues for him, and he's really just getting started, using any potential media platform to communicate his views. He has time on his hands now that he didn't expect to have. And he's revisiting history, and revisiting his own history."

There is a great deal more to report from this conversation, and from subsequent conversations, which I will do in posts to follow. But I will begin the next post on this subject by describing one of the stranger days I have experienced, a day which began with a simple question from Fidel: "Would you like to go to the aquarium with me to see the dolphin show?"

Fidel to Ahmadinejad: 'Stop Slandering the Jews' - International - The Atlantic

Zorg dat ze niet komen

2010-09-08T12:33:00.001+02:00

Als ze komen, komen ze samen. Geen één die wegblijft. Verwonderd ben ik iedere keer door hun saamhorigheid en ik wou dat ik dat had, met mezelf en met anderen. Ze komen af en toe één voor één maar uiteindelijk komen ze allemaal en klampen ze zich gezamenlijk vast aan je vreugde alsof ze dat van tevoren hadden afgesproken, alsof de één verloren gaat zonder de ander, alsof hun identiteit slechts voort bestaat in hun samenzijn en hun samenzijn vormt de eenheid, hun geluk. We zijn bang voor deze eenheid, voor hun vreugde en voor hun geluk dat ons alleen windeieren legt. Ze beroven ons van het geluk en de vreugde, langzaam en zachtjes alsof dat zo voorbestemd is.

Ze komen samen en ze gaan weer samen weg. Dat is goed nieuws. Alleen weet je nooit wanneer dat gebeurt. Bij Van Gogh bleven ze lang tot zijn dood en toen ze weggingen was het voor hem te laat wel voor velen juist tijdig.

Er is niemand en ik wed mijn leven erop dat er werkelijk niemand is die geen bezoek van hen heeft gehad. Ze bezoeken graag onze wereld, ze mogen mensen, de één misschien, nee zeker, meer dan de ander, maar ze zijn trouwe bezoekers. Je kan jaren lang alleen zijn, zonder vrienden, kennissen, zonder contact met je familie, maar een bezoek van hen staat zondermeer op de agenda. Je kan ook veel vrienden en kennissen hebben en een goed contact met je familie, toch komen ze langs bij je, onverwacht, zonder aan te kloppen. Trouw aan hun plicht, gepassioneerd door hun levenstaak. Ze houden er niet van als je hun bezoek niet voelt, omdat het licht aan staat. Dan komen ze uit een andere hoek en ze slaan keihard terug zodat je hen wel kan voelen. Wellicht blijven ze weg wanneer je goed beschermd bent, wanneer iemand, al onzichtbaar, achter je staat en af en toe een hand tegen je schouder houdt.

En als die hand er niet meer is, stompen ze harder. Hun genot heviger. Ik heb ze op bezoek nu en ik mis die hand op mijn schouder, al onzichtbaar.

Father

2010-09-01T16:54:00.000+02:00

سیاه میپوشم، نه برای او که به نور پیوسته است، برای خودم که خورشید را از دست داده‌ام

I wear black, not for him because he joined the light,

for myself because I lost the sun.

Hard to say goodbye

2010-09-01T15:10:00.000+02:00

Seks in Koerdistan deel 3

2010-08-25T18:54:00.000+02:00

‘Een gescheiden vrouw is een cadeautje, een getrouwde vrouw een geschenk uit de hemel,’ zei de jonge taxichauffeur die me na een lange vermoeide dag naar huis bracht. Ik had hem gevraagd of hij een vriendin heeft en of hij vrijelijk met haar kan omgaan. Hij vertelde tijdens onze korte rit dat hij geen vriendin of verloofde had en hij was ook nog lang niet van plan om te gaan trouwen. Hij had wel een actief seksleven, maar vooral met getrouwde vrouwen. Mijn wenkbrauwen gingen vanzelf omhoog toen ik dat hoorde. ‘Getrouwde vrouwen? Bedoel je vrouwen die ooit getrouwd zijn geweest? Gescheiden dus?’
‘Neeee,’ zei hij, en hij keek me aan alsof ik een regelrechte dombo was. ‘Van gescheiden vrouwen heb je meer last dan plezier. Ze zijn nog ....'
.... (lees meer op Ex Ponto Magazine)

Hij die mij schiep

2010-08-24T10:38:00.000+02:00

Hij is er slecht aan toe en mijn hoop of hij er ooit bovenop komt, verdooft steeds dieper. Een oude anngst komt genadeloos uit; hem niet te kunnen zien voordat hij gaat, zijn hardwerkende handen niet te kunnen vasthouden voordat ze koud worden, hem niet te kunnen omhelzen en zeggen dat ik van hem houd en hem horen zeggen: 'hey kleintje, ik ook.'

Helen Fisher tells us why we love + cheat | Video on TED.com

2010-08-18T16:37:00.000+02:00

Helen Fisher tells us why we love + cheat | Video on TED.com

Googoosh - Baa Ham

2010-07-27T15:10:00.000+02:00

Together we can shine like a moon, offer stars to the earth.

Together we wont be afraid of losing the sun in rainy days.

Together we can call for the sunshine, make her pure like a shiny gold.

Together we can introduce the silent stone to the softness of a song.

Together we wont afraid, we wont fall, we wont lose.

This song wont die when we sing it together....

Googoosh - Ahooye Eshgh

2010-07-27T15:02:00.000+02:00

If I'm drunk...

2010-07-13T10:54:00.000+02:00

If I am drunk, I'm drunk of your love ....

Marziyeh is een van de grootste Iraanse zangers en zeker mijn favoriete! Hier zingt ze een compilatie van een aantal van haar oude, erg bekende liedjes.

Tehran Bazaar Dispute May Herald New Regime Crackdown

2010-07-10T16:17:00.000+02:00

Tehran Bazaar Dispute May Herald New Regime Crackdown

Ook Victoria naar Iran!

2010-07-08T07:55:00.000+02:00

TROUW: ’De regering staat aan de deur; doe je hoofddoek op!’
van:Victoria Koblenko

Een taxirit na aankomst in Teheran was voldoende om een conclusie te trekken. Dit land is hard van buiten maar zacht van binnen. Rationeel maak je van je te snel getrokken conclusie een voorlopige aanname, maar na een week rondreizen drogen alle twijfels in de genadeloze woestijnzon op. Iran heeft een imagoprobleem.

Een stel Franse reizigers was bezig met een open brief naar dagblad Le Monde, met als titel: tien dingen die niet waar zijn over Iran. En ook ik durf na deze reis waarschijnlijk mijn hoofddoek op te eten als de tien associaties die u als lezer over Iran krijgt toch waar blijken te zijn. Op één voorwaarde: dat u ze aan den lijve heeft ondervonden.

Dat de door de media geschapen sfeer omtrent dit land niet zo schimmig blijkt te zijn, is een negatieve definitie. De reis blijft daarom een kruistocht naar de ziel van Iraniërs. Als alles wat wij in het Westen van dit land menen te vinden niet waar blijkt, wat definieert Iran dan wel?

Elke reiziger zal zijn antwoord op een andere plek vinden. De mijne vond ik in Shiraz, de stad van de wijn, rozengeur en poëzie. Op elke ’schouw’ staat naast de Koran het epos van het Perzische volk door de dichter Ferdowsi. Zoeken Iraniërs zo een balans tussen de wortels in het oude Perzië en het huidige Iran?

En hoewel de moskeeën drukbezocht zijn, zijn het de graven van de Perzische dichters die een bedevaartsoord zijn voor Iraniërs. Als je de huilende bezoekers op de graftombe van de andere nationale dichter, Hafez, ziet, snap je dat het de poëzie is die het DNA vormt van dit volk. De islam, die het land na de poëtische gouden eeuw heeft overheerst, is slechts een sluier die deze Perzische kern bedekt. Maar voor hoe lang?

Je hoeft geen moeite te doen om de lokale bevolking over het regime te horen praten. Op elke straathoek spreken wildvreemden je aan en vragen in opgewonden Engels of met handen en voeten wat je van Iran vindt. Na geïndoctrineerd te zijn met allerlei wild-Westen-verhalen waarin de regering verkleed in burger buitenlandse bezoekers zou uithoren en soms moedwillig uit zou lokken strafbare kreten te uiten over de Iraanse Republiek, houd je je verstandig op de vlakte. Deels uit schaamte voor wat we in het Westen over Iran denken te weten en deels uit angst voor een verborgen dictafoontje. Je hoeft geen wedervraag te stellen over wat de Iraniërs zelf vinden van het regime om ze in verrassend correct Engels te horen vloeken.

Maar als het aankomt op de vraag wie en wanneer verlossing moet brengen uit deze hel, vervalt de geemotioneerde Iraniër in een poëtische uiteenzetting. „Er was ooit een denker in Europa die aan de vooravond stond van de scheiding tussen kerk en staat. Hij bedacht een list tegen de kerkelijke pogingen stukjes hemel aan de gelovigen te verkopen en kocht hel. Als eigenaar daarvan maakte hij wereldkundig dat hij de hel op slot deed en er niemand meer in kon, wat het overbodig maakte de hemel te kopen. Zo’n slimme verlosser krijgt dit land ook. Ooit.”

Op dat moment klopt iemand me op de schouder. ’Madam, the government is standing at the door, please put your veil on.’

http://www.trouw.nl/opinie/columnisten/article3118512.ece/_rsquo_De_regering_staat_aan_de_deur__doe__je_hoofddoek_op__rsquo__.html

Jubileumuitgave

2010-07-06T10:28:00.000+02:00

Ex ponto Magazine nu verkrijgbaar in printversie!

Uitnodiging:

Presentatie ex Ponto Magazine, jubileumuitgave

Vrijdag 9 juli * 17:00 in Mezrab/ Art Cage

met: Chris Keulemans, Nafiss Nia, Yula Altchouler, Nies Medema, Goran Baba Ali, Armin 'Archie' Pozderac

Mezrab / Art Cage

Domselaerstraat 120
1093 MB Amsterdam

aanvang: 17.00

Nieuwe media en nieuwere technieken geven in razend tempo steeds andere vormen aan de journalistiek. Een andere wereldwijde ontwikkeling is de migratie. Niet eerder bewogen mensen zich in zulke groten getale over zulke lange afstanden. Deze beide veranderingen vragen om een nieuw blikveld.

Gevluchte journalisten komen veelal uit conflictgebieden en hebben het wereldnieuws zogezegd aan den lijve ondervonden. Zij combineren ervaringsdeskundigheid met journalistieke vakkennis. Vanuit deze gedachte werd in 2007 het online magazine ex Ponto opgericht door gevluchte journalisten.

Op vrijdag 9 juli 2010 presenteert On File een selectie uit de artikelen die tot nu toe opwww.expontomagazine.com in het Nederlands of Engels zijn verschenen. Het eerste exemplaar van het boek wordt uitgereikt aan Chris Keulemans, directeur van de Tolhuistuin. Andere bijdragen zijn o.a van journalisten Nafiss Nia, Yula Altchouler, Nies Medema en hoofdredacteur Goran Baba Ali.

Met muziek, hapjes en drank!

De aanwezigen krijgen een exemplaar van het boek gratis mee!

Beeld

Ook te zien bij Mezrab: The Curious Matter een interdisciplinair kunstproject met installaties, muziek, dans en meer.

Locatie:

Mezrab / Art Cage

Domselaerstraat 120
1093 MB Amsterdam

Programma

17:00 Inloop

17:30 Boekpresentatie

18:00 Borrel

19:00 Afsluiting

Koorts

2010-07-05T17:49:00.000+02:00

Ziek-zijn maakt je filosoof. Een graadje koorts, een hoestbui, een kramp in je buik, een steek in je rug neemt je mee naar de diepte, naar de onwaarschijnlijke vraag, naar de duisternis. Je gaat anders over het leven denken. Je gaat steeds alles wikken en wegen. Je gaat de zin van winnen en overwinnen miskennen, je gaat kijken, diep kijken, opnieuw kijken en beseffen dat je graag slechts wakker wilt blijven.

Vanochtend een lijst gemaakt van alle ‘Things to do in July’ , al zien er alle things dat ik deze maand moet doen geweldig en extraordinair uit, maar het liefst wil ik een bijzonder ding doen en voor de rest veel gewone dingen. En verbaasd door de lijst, verwijt ik mezelf: ‘Wat heb ik nu op mijn hals gehaald?’ Mijn vrienden zullen onmiddellijk reageren: ‘Dat is niet je eerste keer!’ en ik zal zeggen: “I’m not the only one.’

Ik ben met grote prachtige dingen bezig, en ik ben er zo blij en gelukkig mee, maar nu ik onder hoofdpijn en een tikje hete koorts door moet werken denk ik: was ik maar weer een student, met één zorg: Eindexamen en met één hoop: Herkansing!

Ik ben een absolute voorstander van zichzelf te kunnen klonen want 24uur is te kort en ik ben te weinig voor alle leuke bijzondere interessante spannende dingen die ik wil doen. Als ik nu meer dan één persoon was, zou ik de ene Nafiss gerust laten uitzieken, terwijl de andere Nafiss op stap zou gaan met vrienden en de derde Nafiss door zou schrijven en de vierde geld kan verdienen en de vijfde studeren en de zesde ,… het leven zou geweldig zijn, toch? En aan het eind van de avond herenigen ze allemaal (dit laatste is niet van mij, maar ik vond het een goed idee)om het genot, pijn, ervaring en alles van elkaar te kunnen beleven om vervolgens de volgende dag uit elkaar te gaan met dezelfde geschiedenis.

Ziek-zijn maakt niet alleen een filosoof van je, het verrijkt je fantasie, vergroot je verwachtingsvermogen, versnelt de tijd maar vertraagt het tempo, vereenvoudigt je dromen, verhoogt je levenslust en versnippert je dagelijkse realiteit in kleine gewone mogelijke uitvoerbare dingen! en dat allemaal veroorzaakt door een of twee graden extra warmte in je lichaam, wow!

Googoosh "باغ بی برگی"

2010-06-26T15:37:00.000+02:00

She is still the one!

"Cycle for Iran"

2010-06-16T20:17:00.000+02:00

Weten wat je wilt

2010-06-15T17:04:00.001+02:00

‘If you want something even really bad, sometimes you shouldn’t have it.’

Tegenwoordig trekt ieder citaat mijn aandacht, hopend om te begrijpen waarom sommige dingen in het leven niet gaan zoals ze moeten gaan. Het citaat hierboven is van een wijze gangster. Ik weet niet hoe betrouwbaar de gangsters in de realiteit zijn, maar de filmgangsters zijn altijd wijs.

Wat is het dat je zo graag wilt, vraag ik mezelf en het antwoord is te lang en tegelijkertijd te simpel. Mijn vader zei altijd: ‘Met hardwerken bereik je alles.’ Ik ben dat lief jong meisje niet meer dat alles geloofde die papa zei en ik denk dat mijn vader zou ook niet meer geloven in wat hij toen zei. Hardwerken wordt met nog meer hardwerken beloond, misschien is het juiste gezegde; ‘Met gerichtwerken bereik je alles.’

Maar wat als dat ook niet werkt? Het is niet alleen moeilijk wanneer je een kind bent en je gevraagd wordt wat je wilt worden, het is moeilijk deze vraag op iedere ogenblik te beantwoorden en mensen die het antwoord al weten of genoegen nemen met wat ze al hebben besloten zijn naar mijn idee saaie creatiefloze wezens. En als dat niet zo is, wil ik graag wat tegenspraak horen.

Want ik weet het niet en ik had het nooit geweten en ik zal ook waarschijnlijk nooit weten wat ik echt wil en kan er niets aan doen dat mijn verlangenlijst erg lang is en als je me wilt betitelen met ‘onzeker’ be my guest!

"Neda"

2010-06-09T19:18:00.000+02:00

Soon is the birthday of her death. Don't forget her!

2010-06-07T16:38:00.000+02:00

You are always on my mind

Film week op Preau

2010-06-05T15:01:00.000+02:00

Als je je deze week nog bij mij aanmeldt, zal je genieten van een aantrekkelijke korting op je verblijf. Wees snel dan:

Filmweek documentaire maken

Neem je camera mee en maak je eigen documentaire

Een documentaire film is gebaseerd op het leven, op de realiteit of op de absurditeit van de realiteit. Iedereen met een camera en een mooi idee kan een documentaire maken. Maar hoe je van een simpel, ingewikkeld, groot of klein idee een interessante documentaire maakt, heeft toch wel wat gereedschap nodig. Dit gereedschap krijgen de deelnemers van deze intensieve documentairecursus tijdens de filmweek op Preau.

Aan de hand van een combinatie van theorie- en praktijklessen zullen de deelnemers worden begeleid bij het bedenken en maken van een eigen korte documentaire. Afhankelijk van het aantal deelnemers, maar ook gelet op de kwaliteiten en wensen van de deelnemers worden deze documentaires individueel of in teamverband gemaakt. In drie stappen, tijdens de preproductie, productie en postproductie, krijgen de deelnemers extra feedback over het reilen en zeilen en handige tips en trucjes om tot een interessante documentaire te komen. Deelnemers worden begeleid vanaf het begin tot en met de montage en het afwerken van hun documentaire-ideeën. Op de laatste avond worden de documentaires tijdens het slotfeest vertoond aan het aanwezige publiek.

De filmweek zal er als volgt uit zien:

Zaterdagavond: Introductie
Zondag & maandag: preproductielessen & uitwerken scenario’s
Dinsdag & Woensdag: productie & opnamedagen
Donderdag &Vrijdag: Montagedagen
Vrijdagavond: Viewing

http://www.preau.nl/course.php?id=403

Patrick Fiori - Merci - Clip

2010-06-05T11:35:00.000+02:00

Mooie clip geïnspireerd door bekende figuren uit Films van franse zanger Patrick Fiori:

5de Koerdistan

2010-06-02T09:00:00.000+02:00

Een avond waarop over leven, liefde, man&vrouw verhouding, kinderen, politiek, filosofie en literatuur wordt gesproken met een vlaag van humor en ironie, is voor mij een geslaagde avond en afgelopen avonden waren beslist geslaagd.

Bij Judit in Suleymania IMCK kom ik iedere keer leuke gezellige mensen tegen. Ik denk dat mensen die kiezen om in Koerdistan trainingen te geven zijn bij voorbaat uitzonderlijk, omdat ze open staan voor nieuwe ervaringen omdat ze niet bang zijn voor de onbekende en omdat ze ruimhartig zijn en veel in hun hart kunnen opsluiten.

Dat is vooral te danken aan Judit’s bekwaamheid om de leukste mensen bij elkaar te rapen; de trainers, het personeel, de connecties, zelfs de meeste opdrachtgevers zijn leuk en aangenaam om er mee te werken en om er mee om te gaan. Iedere keer tijdens mijn bezoek aan Koerdistan kom ik bijzondere mensen tegen, mensen die ik wens later weer in Nederland terug te kunnen zien. Ik denk dat iedereen die een bezoek aan IMCK brengt heeft dat ook.

Afgelopen avonden heb ik het uiterst gezellig gehad met IMCK familie en Kees- Trainer Decor en Interieur- Rob- trainer Civil Journalism-, John, Account adviseur van IMCK en teven de broer van Judit, Kaveh & Shahab, twee bijzonder leuke Iraanse journalisten, mijn oude cursisten en nog een paar.

Mijn vader

2010-05-31T09:13:00.000+02:00

De muggen moeten overal mij hebben en vriendschap sluiten met deze insecten is zo goed als onmogelijk. Voor mij is het een ware nederlaag want ik kan normaal gesproken met iedereen en alles opschieten, dus waarom niet met muggen, weet ik niet.

Toen ik nog thuis bij mijn ouders woonde zag ik hoe goed mijn vader met ze overweg kon. Ze moesten hem sowieso nooit hebben maar als er een op zijn arm of hand neer kwam landen, riep hij speels: ‘Ga weg mug! Ga ergens anders spelen' en weg was de mug zonder hem pijn te doen. Ik was jaloers, nog steeds!

Het gaat niet zo goed met mijn vader, hoorde ik het laatst van mijn moeder. Hij is gauw moe, eet erg weinig en loopt moeilijk. Hij is natuurlijk oud geworden en ouderdom neemt veel ellende met zich mee, maar ik zie mijn vader nog altijd als een flinke man, de man van wie ik de eerste lessen der onafhankelijkheid en zelfstandigheid heb geleerd, degene die me de liefde voor poëzie en verhalen heeft bijgebracht. hij die...

Mijn vader past niet in een paar woorden. Om hem beter voor te stellen, heb ik boeken voor nodig, veel boeken, maar nu wil ik niet over hem schrijven. Ik wil bezorgd zijn om hem en Ik wil alleen dat hij beter wordt.