donderdag 7 juli 2016

Een verhelderende gesprek 2


Hij: je maakt mooie evenementen, hè!
Ik: dankjewel. Dat doe ik niet alleen. Werk met een goed team.
Hij: ja. Okay.
Ik: maar je hebt er nog geen bezocht,  de volgende is op 25 september.
Hij: ik kom niet. Ik kan, maar ik kom niet.
Ik: waarom niet?
Hij: je vraagt entree. Ik betaal niet voor poëzie.
Ik: ehhhhh, we vertonen ook films...
Hij: er worden toch gedichten voorgedragen?
Ik: zeker!
Hij: dus, ik betaal niet voor poëzie.
Ik: je koopt ook geen poëziebundel?
Hij: nee!
Ik: waarom niet?
Hij: doe ik niet.
Ik: je betaalt wel voor een film als je naar de bioscoop gaat, of als je naar een concert, of naar een museum gaat.
Hij: ja dus?
Ik: poëzie is ook een kunstvorm, waarom zou je er niet voor kunnen betalen?
Hij: poëzie moet gratis toegankelijk zijn voor iedereen.
Ik: op zich een mooi idee, mits de dichters op een andere manier gecompenseerd worden. Dichters werken ook hard, net zo hard als een fotograaf, een schilder, een filmmaker of een danser.
Hij: denk t niet. Ik schrijf zelf gedichten. Zo moeilijk is het niet!
Ik: dat is geen argument! Dichters besteden tijd, energie en creativiteit aan hun werk.
Hij: dat denk ik niet. Ik doe het in mijn vrije tijd.
Ik: draag je ook voor?
Hij: nee hoor. Mijn gedichten zijn privé. Het gaat niemand aan wat ik schrijf.
Ik: dat is jouw keuze. Maar een dichter wil graag juist zijn creatie delen met anderen. Het verlangen om gehoord en gezien te worden zit in iedere kunstenaar.
Hij: dat is dan nou weer toch onzin! Ik wil niet gezien of gehoord worden en ik ga ook niet betalen voor de onzin van anderen die wel gezien en gehoord willen worden.
Ik: ...

Geen opmerkingen: