woensdag 1 oktober 2014

Vandaag 22 jaar in Nederland

22 jaar geleden op deze dag ben ik in Nederland beland. 1 oktober blijft in mijn geheugen gegrift. Ik ga niet vertellen over wat er vooraf ging. Ik ga niet schrijven over het vertrek zonder afscheid. Ik ga niet schrijven over mijn vlucht, de wanhoop, pijn, onzekerheid en de angst die me toen gezelschap hielden.
Ik ga je vertellen over hoop en troost en de toekomst die me te wachten stond en dat samengevat in een gedicht. Het is geen nieuw gedicht, maar het is wel een gedicht dat mijn gevoel over vandaag sterk onder woorden brengt.


Stemloos 

Van bergen naar velden
Van hoofd naar haar
Van muren naar ruimte
Van aardegeur naar zeezout

Het voelt hier thuis. Niets is te veel.
De zon schijnt dagelijks. De wind waait
gretig mee en de regen laat de laatste
tijd vaak op zich wachten.

Er is water, er is brood en er is altijd wat
te beleven. Kleuren verrijken de dagen.
Ik loop een blauwtje, sta rood, kijk door een zwarte bril
en ik erger me groen en geel aan iedereen. Het voelt zo thuis.

Dichten is een groot bedrijf, maar klein
beklijf en steeds meer vraagt men of
ik er naast iets nuttigs doe. Heerlijk om
als een inheemse door het leven te gaan.

Van bergen naar velden
Van hoofd naar haar
Van muren naar ruimte
Van aardegeur naar zeezout

Om terug te keren in een tijd
waar de aangifte voor een verloren
liefde niets waard is,wel die van de belasting.
Waar je stem niet meer telt, wel bij de stembussen.

uit 'De Momenten wachten ons voorbij'






Geen opmerkingen: