dinsdag 4 februari 2014

Beginnende Producer spreekt

Beginnende Producer spreekt {2}

Een van mijn voornemens voor 2014 is het schrijven van een maandelijkse column waarin ik, als beginnende producer, mijn ervaringen,lessen en soms frustraties op het pad der filmproductie met jullie kan delen.

Vorige maand is het me nog niet gelukt om een column te schrijven. Veel te veel dead Lines en werkzaamheden. Veel te veel vergaderingen en bijeenkomsten.

Afgelopen nachten lig ik wakker en ik maak steeds nieuwe To Do lijsten. Ik heb al een uitgebreide to-do-lijst op mijn gmail Drive en een andere grote op ons magneetbord op kantoor. Maar ik blijf maar to-do-lijsten maken. Ook in mijn dromen ben ik bezig met aanvinken van de to-do-lijsten.  Mijn buurvrouw noemt het ‘te veel hooi op mijn vork’, mijn zus heeft het over ‘veelzijdige tijd’, mijn vriendin vind het ‘krankzinnig druk’ en ik denk aan een spannende tijd die ik voor de boeg heb. Ik focus me op het afhandelen van delijsten. Stap voor stap. Één voor één.

Naast het organiseren van twee edities van het evenement Duizendenéén Film&Poëzie (op 2 maart en 4 mei), distribueren van twee documentaires, het produceren van twee korte films en het schrijven van een reeks korte verhalen, gedichten, het bouwen van de nieuwe site van 1001 PH en het bijhouden & updaten van Social media, websites en weblogs, gaan we ook echt echt echt beginnen met de opnames van onze langgekoesterde docu-fiction Dance Iranian Style. Hoeraaaaaaaaaa!!

Ja hoor, mensen! Het is zover. Met de fondsen die we afgelopen jaar binnen hebbengehaald kunnen we de opnames starten. We hebben natuurlijk het productiebudget nog niet volledig rond, en geen geld voor de postproductie, maar daar werken we hard aan. De film wordt hoe dan ook low-budget gemaakt, maar zelfs een low-budget film heeft een budget nodig.

Farshad Aria, de regisseur van DIS, is samen met een paar collega’s bezig met het werven van cast en crew. Ik en mijn team zijn bezig met deproductie.

He is spannend, heerlijk, zenuwslopend, fantastisch, vermoeiend,energiegevend, maar vooral eng! Ja wel, eng voor een beginnende producer! Ik heb er alles voor over, ik werk hard en ik geloof in ons project, maar ik ben ook bang. Bang of het me lukt!

Dus als je je geroepen voelt om mij/ons te steunen, laat me ajb weten, wantwe kunnen alle hulp gebruiken. We hebben figuranten nodig, vrijwilligecateraars, mensen die eenbusje of grote auto hebben.

En het last but absolutely not least, we hebben onze Roya (hoofdkarakter uit de film) nog niet gevonden. Er zijn een paar ontzettend leuke en getalenteerde actrices die zich hebben aangemeld, maar we willen nog meer talenten uitnodigen om mee te doen aan de auditie voor de rol van Roya.
Als je denkt dat jij, of iemand ie je kent, aan de onderstaande voorwaardenvoldoet, stuur ons vóór 10februari een paar fotos, e-mailadres,telefoonnummer en een korte bio naar info@1001productionhouse.com ovv Roya.

Voorwaarden voor dekandidaten hoofdrol Roya:

-              Kan tussen 20 en 30 (moet eruit zien als 20 a 22 jaar)
-              Spreekt vloeiend Perzisch
-              Kent en danst Iraanse dans heel goed.
-              Heeft enige ervaring met spelen in film of theater
-              Is goed in improvisatie
-              Is niet bang om voor een groot publiek op te treden
-              Is fysiek en mentaal sterk
-              Heeft enorme doorzettingsvermogen
-              Vindt het leuk om deel uit te maken van een gepassioneerde team
-              Is bereid om er voor te gaan.

In de derde en vierde weekvan februari houden we een auditiedag, waar de kandidaten hun acteertalent laten zien. Bovendien maken ze kennis met de regisseur en zijn team en horen meer over het verhaal en de stijl van de film Dance Iranian Style. Na de ontvangst van je gegevens laten we zsm weten of je op de kandidatenlijst zit.


Voor nu een fijne middag,

Nafiss


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Beginnende Producer spreekt {1}

Een van mijn voornemens voor 2014 is het schrijven van een maandelijkse column waarin ik, als beginnende producer, mijn ervaringen, lessen en soms frustraties op het pad der filmproductie met jullie kan delen. Maar ik begin nu alvast met een pilot.  


Vorige week was het net zo druk als de voorgaande weken. Op zich niet zo bijzonder, maar het verschil was dat ik in zo'n kleine week met zeven korte dagen en supersnelle uren niet alleen maar heb gewerkt, maar ook een paar bijzondere momenten heb meegemaakt. 


Het binnenhalen van het derde fonds voor de productie van Dance Iranian Style mag het mooiste moment genoemd worden. Na anderhalf jaar hard werken, hebben we nu genoeg budget, nog steeds zeer low budget, om aan de opnames van de film te beginnen. Toen ik de verlossende mail binnenkreeg heb ik huilend gedanst. Een onvergetelijk moment! 
Maar dat is niet alles. Na een kleinschalige zoektocht naar een productieassistent, meldden zich 16 kandidaten aan. Allemaal met keurige CV’s en mooie motivatiebrieven. Vijf gelukkigen hebben de finale bereikt. Afgelopen week heb ik sollicitatiegesprekken gevoerd met deze vijf kandidaten voor een stageplek bij 1001 Production House. Alle finalisten volgen een film- media- of audiovisuele opleiding en willen graag later filmproductie gaan doen. 

Ik ga niet te lang uitweiden over gevallen waarin het CV en de motivatiebrief mijlen ver van de waarheid lagen, maar ik moet toch vertellen over het meest interessante geval. Op het eerste gezicht leek hij een leuke spontane en enthousiaste jongen. Hij vertelde wie hij is en wat hij heeft gedaan. Tot zover ging het goed. Hij ging verder en wij waren een en al oor. Hij wist niet waarom hij bij ons een stage wilde lopen, was vergeten hoe hij ons had gevonden en wist niet zeker of productie iets voor hem was. Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte, maar nee hoor, hij was doodserieus. Hij worstelde tussen regie en productie omdat hij niet wist wat meer geld zou opleveren. Ik zei dat als hij geld wil verdienen, hij misschien beide richtingen moest vergeten en geluidsman moet worden, want geluidsmensen hebben het hele jaar door werk en meestal ook goed betaald. Geluid komt misschien niet gelijk als eerste op de lijst van filmmakers, maar het is een zeer belangrijk onderdeel van een film. Ik zeg altijd dat de kijkers het niet meteen zullen zien als de camera of edit minder goed is, maar slecht geluid merken ze snel op. Na dit advies viel er een stilte. Onze sollicitant zat even diep in gedachten en zei uiteindelijk dat het misschien geen gek idee is om geluidsman te worden. 

Ik wilde het gesprek afronden, omdat ik dacht dat deze jonge man eindelijk zijn levensdoel had gevonden en hij ons verder niet kon helpen. Maar hij zei dat hij toch graag bij ons stage wil lopen om meer te leren over filmproductie. Hij voegde eraan toe dat hij erg goed was in het promoten van een product en er alles voor over had. Daar zag ik meteen een uitdaging in. Ik vroeg of hij ons filmproject Dance Iranian Style kende. Hij knikte aarzelend ja.  Weet je waar het over gaat?, vroeg ik. Het gaat over een meisje dat gevlucht is toch? Ja knikte ik deze keer. Stel je voor, zei ik. De film is klaar. Wat zou jij doen om deze film te promoten? Hij moest heel even diep nadenken en nam lekker de tijd. Opeens zag ik zijn ogen schitteren: ik zou als eerste contact opnemen met Arabische festivals of organisaties die iets doen met Arabische mensen. Waarom Arabisch? vroeg ik en ik bleef neutraal kijken. Nou, het gaat toch over een meisje dat gevlucht is uit Iran, dus dat zou deze Arabische festivals en organisaties zeker interesseren, zei hij. Ik voelde een golf van verbazing in me opkomen, maar ik hield me in en zei rustig; Het filmproject 'Dance Iranian Style' gebruikt het woord Iran in zijn titel, omdat de hoofdpersoon afkomstig uit Iran is, maar het verhaal gaat over een afgewezen vluchteling die in Nederland als illegaal zich moet redden. Dus deze film gaat over een maatschappelijk probleem in Nederland. Maar afgezien daarvan ben ik nog steeds benieuwd waarom je voor deze film perse Arabische festivals en organisaties wil benaderen. En toen viel de bom: nou, gezien het feit dat Iran een Arabisch land is, moet deze film interessant zijn voor Arabische festivals. 
Iran is geen Arabisch land, zei ik. Ik dacht van wel, want in Iran schrijven ze ook in het Arabisch, zei hij en keek naar mijn medewerker voor een bevestiging. Mijn medewerker is een Nederlander.  Nee, zei ik. En toen begon ik aan een geschiedenisles die ik door herhaling & ervaring kort en bondig kan vertellen. En omdat mijn lezers dit misschien ook nog wel eens aan iemand moeten uitleggen, schrijf ik ‘m hier ook op: ‘Iran is een islamitisch land, maar geen Arabisch land. Door de Arabische overheersing van Perzië in de zevende eeuw werd het gebruik van de Perzische taal in godsdienst, bestuur en wetenschap vervangen door het Arabisch. Als gevolg hiervan is het Perzische schrift (Pahlavi) in onbruik geraakt, maar de taal is behouden gebleven. De Iraniërs bleven Perzisch spreken en in de loop van de tijd werd het Perzisch in het Arabische schrift geschreven. Zo heeft de Perzische taal de arabisering overleefd en ontstond in de negende en tiende eeuw het Nieuwperzisch, dat nog steeds de officiële taal in Iran is.’Na deze geschiedenisles en de goede beroepstip over geluidsman, heb ik afscheid genomen van onze jonge sollicitant. Hij heeft geen stageplek gekregen bij 1001 Production House, maar is wijzer naar huis gegaan.  Wie weet kom ik hem in de toekomst tegen als een goedverdiende geluidsman. 


Ik wens jullie een voorspoedig 2014 en tot de volgende column.


Nafiss Nia

Geen opmerkingen: