zondag 22 april 2012

Aljazeera Documentaire Festival 2





Gisteren heeft de film  One Way A Tuareg Journey van Fabio Caramaschi me op de stoel gespijkerd. Een prachtige film met de “real performance” van kinderen die je adem doen stokken.  Ontroerend, herkenbaar en vooral schrijnend.
Hieronder de Synopsis:

Some time after Sidi's father left to become a guest worker in Italy, Sidi, his mother and his younger sister were allowed to join him. Sidi's little brother Alkassoum was left behind in Niger, as he had no identity papers. Sidi now speaks Italian, goes to school and is thinking about becoming a journalist. Alkassoum is still tending goats in the village where they were born. Finally, Alkassoum is also allowed to move to Italy. We follow Sidi and his family in their modern Italian lives, and visit Alkassoum, left behind in their desert village. It quickly becomes clear how big the gulf is between the countries, on all fronts. Because Sidi has a lot of questions about this, he borrows the camera to interview members of his family and Italians on the street. He asks clever questions about immigration and gets honest answers. "When I'm behind the camera, everyone respects me" - a feeling that the ambitious young man certainly doesn't always get. He used to be very impressed with all aspects of Italy, but he has now moderated this view: "Now that I know this world, I miss mine." Nevertheless, this documentary by Fabio Caramaschi, made with the help of Sidi, is above all a positive, inspirational film about change, family reunion and new opportunities.

Je film op een festival vertoond zien is een ding, bijzondere mensen op een festival ontmoeten is iets anders. Is veel leuker.


Er zijn pas een paar dagen voorbij en ik ben al rijk aan het kennen van een aantal geweldige filmmakers. Nocem uit Spanje met haar aangrijpende film Cartography of loneliness over de situatie van weeduwen in Afghanistan, India en Nepal. Oskar uit Spanje met zijn humor en scepticisme, Sorju uit India met zijn wijze jonge blik en Tijs met zijn openheid en gretigheid naar flmmaken en nieuwe dingen ontdekken. Wat wil een mens meer van het leven? En dit gevoel gun ik iedere filmmaker die met liefde voor de film en mensen de onderwerpen onder de loep neemt.




Ik ben ook wat wijzer geworden. Dat Qatar erg rijk is, maar nog niet echt het genre documentaire kent (en waardeert?!) We worden beladen met materialistische aandacht; chic hotel, luxe kamers, heerlijk eten, en niet te vergeten een grote leren tas, ja hoor van echte leer! Oskar zei dat hij een paar keer eraan heeft geroken en het is echt ECHT!
Helaas zijn de bioscopen niet erg vol. En niets is pijnlijker voor een filmmaker dan een gigantisch grote zaal met maar een handvol publiek. Het publiek uit Doha blijft meestal weg en wij, de filmmakers, zijn onze eigen publiek. En hoewel we zelf al een grote menigte vormen, missen we het contact met het gewone publiek.
Al met al is het erg gezellig hier en ik heb het helemaal naar mijn zin. Morgen vertel ik meer over de films. Nu naar bed naar een lange dag.
En morgen is niet zomaar een dag. Morgen wordt A,B,C… vertoond. Ik ben benieuwd hoeveel mensen er op komen dagen!



2 opmerkingen:

Farshad zei

Interessante mensen en collega's ontmoeten is inderdaad altijd een prettige ervaring. Maar wat de lege zalen betreft, denk ik voor een deel ook te maken moeten hebben met de kleine bevolking in dat klein landje. Maar als ik dit hoor, dan denk ik niet dat je veel mensen moet verwachten bij de vertoning van ABC! Toch wil ik je veel plezier en aandacht toewensen tijdens en na de viewing. :)

Narcis zei

Ja! Maar volgens mij een klein publiek van alle filmmakers is ook wat bijzonders.