vrijdag 20 april 2012

Aljazeera Documentaire Festival 1





Ik heb altijd twijfels over de reis waar ik me zeer op verheug. Klinkt een beetje masochistisch, maar door jaren reiservaring, weet ik dat de reis waar ik heel erg naar uit kijk, kan slecht aflopen. Dat heeft te maken met de hoge verwachtingen die je in je hoofd opstapelt.

De reis naar Doha-Qatar is ook niet anders. Ik ben hier om mijn documentaire A,B,C,… te presenteren aan de eerste buitenlandse kijkers en de vertegenwoordigers van de festivals. Ook moet ik hem proberen te verkopen aan de Tv-zenders.

Aljazeera film festival is nog niet bekend voor iedereen, maar Aljazeera Net work wel. Zodoende hoef ik in NL niet veel uit te leggen over de afkomst van het festival en dat stelt mij gerust.


Toen ik gisteren aankwam op het vliegveld van Doha en de Aljazeera mensen niet kon vinden,  kreeg ik zo’n waanzinnige neiging om weg te gaan lopen, lopen totdat ik bij zee aankom en daar blijven tot who cares wanneer. En toen vonden de Aljazeera mensen mij. Wellicht kregen zij een ingeving van; deze vrouw moeten we tegen zichzelf beschermen.
Onder weg naar hotel maakte ik gelijk kennis met een landgenoot Thijs en een Australische documentaire maker Marilyn. Het begin was al goed.

Doha leek op het eerste gezicht meer op Kualalampur dan Dubei, maar later na een lange wandeling van twee uur heb ik mijn mening moeten bijstellen.


Hotel Sheraton is een en al pracht en praal. Het personeel, vooral afkomstig uit India, Bangladesh en Filippijn, zijn hartelijk en behulpzaam. Ik heb nog geen personeel gezien die uit Qatar zelf afkomstig is!


Mijn kamer met het uitzicht op de zee en palmbomen maken de stressvolle dagen vóór de reis meteen goed.


 maar ik merk dat ik moeite heb met tot rust komen. Ik wil iets doen en natuurlijk smacht ik naar WIFI om te mailen of sms’en naar het thuisfront. Bovendien wil ik alle stappen van de dag twitten. Mijn geduld wordt behoorlijk op proef gesteld. En omdat mijn naam op mijn badge verkeerd is geschreven, besluit ik het allemaal te laten en met de nieuwe vrienden een hapje te gaan eten. We kregen bij de aankomst te horen dat alle drie maaltijden door het festival worden vergoed, maar ik wist niet dat we bergen van eten en desserts tegenkomen. Kiezen is dan moeilijk en in zo’n situatie ga ik in het begin altijd weinig tot bijna niets eten, waarna ik gauw honger krijg en spijt!
De volgende dag, donderdag 19 april, en de eerste dag van het festival beginnen de films in drie zalen om 9 uur. Ik hoor bij de ontbijttafel over de plannen van sommige docu.makers. De een gaat de hele dag werken aan zijn volgende film, de andere wil gaan zwemmen in het zwembad van het hotel, de derde gaat zwemmen in de zee, de vierde wil iets van de stad zien en de vijfde wil zoeken naar een reisbureau dat tripjes naar de woestijn organiseert. Maar we eindigen allemaal in de bioscoop waar de film van Oskar, uit Spanje, wordt vertoond. Hij is erg grappig en zegt dat we niet hoeven te kijken want wie gaat nou zo vroeg naar een film over auto’s, file en milieuvervuiling kijken. Dat klopt, maar we vinden hem leuk en we willen zien wat voor film hij maakt. En we zijn niet de enige. Een grote groep van basisschoolkinderen tussen 8 en 11 zitten al op de eerste drie rijen van de gigantisch grote bioscoop. Ik ben verbaasd over hun aanwezigheid. Maar denk bij mezelf dat het misschien bij hun lessen past of zo. Na tien minuten weet ik het. De film bevat veel animaties om het onderwerp luchtig te houden en de informatie beter door te laten dringen, maar die zijn geen cartoons. En de kinderen hebben het sneller door dan de organisatoren. Want binnen no time beginnen ze met bewegen en kletsen en ze eindigen met vechten. Dan komen de klappen van de begeleidende onderwijzers. Voor een minuut of vijf blijven ze stil, maar dan begint alles weer opnieuw.

Na de lunch gaan we met Nocem en Oskar, Spanje, Frits, Oostenrijk, en ik wandelen. Onze twee uur durende wandeling eindigt bij de sook of in onze taal: markt. Een zogenaamd oude markt die tien jaar geleden gebouwd is om de westerse toeristen een glimp van een oeroude Arabische bazaar te laten zien. We keren snel terug.

’s Avonds tijdens de openingceremonie zijn er zoals verwacht speeches en heel veel bedankjes in het Arabisch en Engels. 
Met de twee documentaires uit Palestina (The Gaza Monologues & The Sacred Stones) maakt Het Aljazeera festival, naar mijn idee, een statement. Later bleek iedereen er net zo over te denken. En ik vroeg me gelijk af wat mijn A,B,C,… eigenlijk hier doet! 

Bijna alle films hebben politieke tendentie. Ze gaan over oorlog, revolutie, verzet of naoorlogse drama’s en rampen. Hmmmmm!!
Maar ik ben niet de enige. Marilyn uit Australië fluistert in mijn oor: ‘I think they made mistake by choosing my film. Mine is not at all about politic issues’. ‘That makes two of us!’, zeg ik dan.

Ergens voel je je ook een beetje schuldig waarom je film niet over heftige dingen gaat en waarom heb je een film gemaakt over de volle kant van het glas terwijl de lege kant meer sellings point heeft?

Ik troost me met het feit dat achter mijn volgende film wel een politiek statement schuil gaat en met deze gedachte val ik na de eerste dag van het Aljazeera festival in een diepe slaap.



3 opmerkingen:

Narcis zei

Heel interessant! Met een zacht humeur. Graag wat meer over de mensen in de festival. Wat doen ze daar? Wat willen ze bereiken? Wie zijn er die documentairemakkers enzovoort...en nogmaals, genieten van Doha :)))

Nafiss Nia zei

Ik hoop dat je humor bedoelde!!!!

Dat was de eerste dag. dus je kent mensen veel te weinig om over hun willen en wensen te hebben. dat komt hopelijk later meer. dank.

Farshad zei

"volle kant van het glas" raakt mensen het meest! Laten we mensen blijven raken! Geniet van de luxe en aandacht aldaar! :)