vrijdag 9 maart 2012

Conflict 1

Ik begon sinds kort mijn langverwachte roman te herschrijven. Vorig jaar was ik, door verschillende en tegenstrijdige commentaren van de redacteuren, in de war geraakt en besloot het verhaal een tijdje te laten bezinken. Nu wil ik hem herschrijven zoals ik het wil.

De geest is er klaar voor. De inspiratie spat uit alle hoeken en ondanks de terugkerende rsi klachten, dwz pijn in rechterhand, rechterarm, rechterschouder en tinteling in de vingers, voel ik me gelukkig.

Toch heb ik last van een van mijn personages. Soms wil ik hem laten wurgen, in brand laten steken, van een hooggebouw laten vallen of gewoon uit mijn verhaal verbannen. Hij werkt op mijn zenuwen. Hij is passief, neemt geen initiatief en als ik hem verzoek iets te doen, luistert hij niet. O, ja, hij is ook nog eens koppig, denkt dat hij perfect is en dat de wereld op hem zit te wachten. Hij is wel slim genoeg om steeds de schuld van zich af te schuiven en aan een ander te geven. Hij heeft zelfs mij beschuldigd van gebrek aan fantasie. Hij vindt dat ik hem beter als Superman had moeten verzinnen. Dat hij er niets aan kan doen dat hij is wie hij is.

Soms, als er geen trucje meer werkt, denk ik dat het misschien beter is hem te deleten. Weg met die onnozelaar. Wat heeft de lezer aan een personage die uren lang zit te wachten zonder een vinger uit te steken. Een personage dat het liefst alles uitstelt op hoop van zegen. Een personage dat niet vecht, voor zichzelf noch voor de ander.

Ik ben hem spuugzat. Ik wil van hem af. Ik weet dat ik hem niet kan veranderen. Ik wil hem niet eens veranderen. Ik wil dat hij zelf d’r achter komt hoe onaanvaardbaar zijn daden zijn. Ik wil dat hij zelf begint met een verbetering. Dat hij een keertje een klein initiatief neemt en iedereen en zichzelf (en vooral mij) van deze ellendige worsteling bevrijdt.

Morgen stel ik hem een ultimatum: hij staat op of hij gaat eruit.



Geen opmerkingen: