donderdag 23 juni 2011

Ik zal je nooit vergeten

Net door de politie thuis gebracht, door Marc en John. In de trein beroofd, iphone weg.

Het dringt toch nog niet door en ik denk alleen aan het moment en vraag me af: had ik dat kunnen voorkomen?

De jongen, met zwarte lerenjas, zwarte broek en zeer kort haar, had een expressief gezicht met een doordringende blik, pikzwarte wenkbrauwen en een duidelijk accent: Marokkaanse.

Op het centraal station van Utrecht was ik net klaar met een telefonisch gesprek met mijn zusje over de afspraak die we morgen hebben: de komst van het andere zusje, over hoe laat, waar en zo voort.

De intercity trein van 23.40 naar Amsterdam (met de eindbestemming Den Helder) kwam aan en ik stapte in en liep gelijk naar de bovencoupé. Nog niet gezeten werd ik aangesproken door een jongen van rond 25 jaar aan:
‘Mevrouw! De achterkant van uw jas is vies, ook uw broek. Hij kwam dichterbij staan en ik keek hem streng aan. ‘Ik bedoel niets verkeerds. Ik wilde alleen maar helpen.’
Ik zette mijn tas en cameratas neer en voor de zekerheid deed ik mijn jas uit en keek naar de achterkant. Ja, hoor. Iemand had erop gespuugd. Ik keek verontwaardigd: ‘Wie doet zoiets in godsnaam?!!’
De jongen haalde meelevend haar schouders op en schudde zijn hoofd. In mijn tas begon ik naar een stukje papier, doekje of zoiets te zoeken, maar vond niets. De jongen stond op en overhandigd me een paar tissues. Ik veegde met ontzetting het spuug weg en keek op. De jongen was verdwenen. Het voelde raar: Hij was toch net hier! En keek vol meeleven toe….!!!
Opeens drong iets tot me door, ik keek snel in mijn cameratas, de camera is er nog, in mijn tas, mijn portemonnee is er nog. Ik keek om me heen en vroeg me af: wat het zou zijn? Waarom voelt het toch niet goed! En toen wist ik het. Ik doorzocht mijn jaszak: Weg was de iphone.  Alles gebeurde in minder dan één minuut!

Ik pakte meteen mijn spullen en rende naar de voorkant van de trein, naar de machinist. Paniekerig stampte ik op de deur. Hij deed gelijk open en ik vertelde het verhaal met vier woorden: mijn iphone is gestolen! Hij liet me binnen, belde zijn collega en de politie.
Op het station Amsterdam-Amstel stond de politie al paraad. De hele trein werd een paar keer samen met mij en zonder mij geïnspecteerd, tevergeefs.
Mijn enige hoop hem terug te vinden in de trein, waaide gelijk weg. Hij was vast en zeker voor het vertrek van de trein uitgestapt in Utrecht of hebben de dieven tegenwoordig een geheime schuilplek in de trein?

Daar stond ik dan met mijn sterke geheugen! Blank als een wit laken. Ik kon me geen telefoonnummer herinneren, noch dat van mijn zus noch van mijn vriend (en). Alleen zijn gezicht met die doordringende blik, pikzwarte wenkbrauwen en zijn kalm uitgesproken woorden flitsten steeds voorbij. Ik zal hem nooit vergeten!

Ik heb hem een bericht gestuurd: ‘Breng alsjeblief mijn iphone terug naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Je hebt er echt niets aan, maar ik wel. Als jij wist dat ik een jaar lang had gespaard voor dit iphone!’

Op de iphone van een politieman heb ik mijn telefoon gelijk vergrendeld en ietsje later op het bureau van de spoorpolitie in Amsterdam CS, mijn nummer geblokkeerd. Alle politieagenten hebben ontzettend geholpen en hun best gedaan. Maar Marc en John (hoop dat ik hun namen goed heb geschreven) waren geweldig. Ze probeerden me te troosten, luisterden geduldig naar mijn herhaalde versie van het gebeuren, ontstaan uit schrik, woede of wat dan ook, en moedigden me aan achter proberen te komen of ik de toestel terug kan krijgen bij mijn verzekering. Ze brachten me naar huis en wensten me ondanks alles een goede nachtrust. Ik bedank hen voor de bijzondere mensen die ze zijn.

Mijn iphone is weg en ik betreur dat heel erg, maar ik ben gelukkig veilig thuis en dat is veel meer waard dan een toestel.

Trouwens, over en paar uur komt mijn andere zusje aan die ik al zes jaar niet heb gezien, dus alle reden om vrolijk te zijn. En niets kan deze vreugde van me afpakken.



1 opmerking:

Farshad zei

Bravo de machinist van de trein en Marc en John die je in die moeilijke momenten hebben geholpen en jou toch de nodige trost hebben gegeven.
Gisteren heb je een bad-guy gezien en veel meer good-guys! En dat is een positief gegeven in onze samenleving!

Hoop dat je snel weer je eigen of een nieuwe iphone in handen hebt! xx